மறக்க முடியாத சில பயணங்கள்

பயணம் என்றால் என்னவென்று தெரியும் தானே? ஒரு இடத்துக்குச் செல்வது. எல்லோருக்கும் பயணம் செல்வது பிடித்தமானது. ஒரே இடத்தில் இருப்பதை விட புதிய புதிய இடங்கள், மனிதர்களைப் பார்ப்பது என்பது மனதுக்குள் மலர்ச்சியை உண்டாக்கும். அலுத்துச் சலித்துப் போன ஒரே மாதிரியான வாழ்க்கையில், இவ்வகையான பயணங்கள் உற்சாகத்தை தரக்கூடியவை. சில பயணங்களால் வாழ்க்கையே மாறிப் போய் விடும். 

ஒரு சில பயணங்கள் மனதில் பதிந்து விடும். அப்படியாகத்தான் எனது இந்தப் பயணமும் இருந்தது. 

விடிகாலை மூன்றரை மணிக்கு எழுந்து குளித்து, உடைகள் உடுத்தி, மனைவியுடன் கோவை ஏர்போர்ட் சென்றேன். வீட்டிலிருந்து 45 கிலோ மீட்டர் தூரம் விமான நிலையம். இடையில் டிராபிக் என்றால் போச்சு என்பதால் சீக்கிரம் கிளம்பி விடுவதுண்டு.

ஏர்போர்ட்டில் தூங்கி வழிந்து கொண்டிருந்தார்கள். காலை 6.10க்கு இண்டிகோ பிளைட்டில் சென்னைக்குப் பயணம்.  தனியாக வழக்கம் போல.

கடந்த பதினைந்து ஆண்டுகளாக விமானப் பயணங்களில் மனதில் பதிந்து விடுமளவுக்கு பிரமாதமான நிகழ்வுகள் கொண்ட நினைவுகள் ஏதுமில்லை. பல சினிமாக்காரர்களைப் பார்த்திருக்கிறேன். அரசியல்வாதிகளைப் பார்த்திருக்கிறேன். இவர்களை ஒருவர் கூட கண்டு கொள்ளவே மாட்டார்கள். செத்த பாம்பு போல சீட்டில் உட்காந்திருப்பார்கள்.

தமிழர்கள் பார்த்தாலே அலறிக் கொண்டிருப்பார்களே சினிமா நடிகைகள் - அவர்களை பலமுறை பயணத்தில் பார்த்திருக்கிறேன். யாராவது ஓரிருவர் செல்ஃபி எடுத்துக் கொள்வார்கள். அவ்வளவுதான் தான். 

ஒரு சிலருக்கு விமானப்பயணத்தால் பெருமை பிடிபடாது. மன்னர்கள் போல பார்வைகளை பறக்க விடுவார்கள். ஒரு சிலர் விதியேன்னு உட்கார்ந்திருப்பார்கள். இதில் குழந்தைகள் இருந்தால் - அது என்னென்ன சேட்டை செய்யுமென முன்பே முடிவு செய்யமுடியாது. ஆனால் கேபின் க்ரூ - விமானப் பணிப்பெண்கள் (வேலைக்காரிகள்) பாடுதான் பெருசு. குழந்தையின் கன்னத்தில் தட்டிச் சிரிக்க வேண்டும். அதெப்படி இப்படி ஒரு டெம்ப்ளேட் சிரிப்பை முகத்தில் தேக்கி வைத்திருக்கிறார்களோ எனத் தெரியவில்லை. காசுன்னா எல்லாச் சங்கடங்களையும் சகித்துக் கொள்ளத்தானே வேண்டும்.

பஸ்ஸில் உரசினால் பட்டையைக் கிளப்பி விடுவார்கள். விமானத்தில் வேறு வழியே இல்லை. உரசல் இருந்தே ஆகும். எனக்கு அல்ல நண்பர்களே. என்னைக் கொண்டு போய் விஐபி சீட்டில் உட்கார வைத்து விடுவார்கள். ஒன்றையும் பார்க்க முடியாத ராசியில்லாதவன். 

ஒரு முறை ஹைதராபாத் சென்ற போது ஒரு இளம் பெண் உட்கார்ந்திருந்தார். சரியான மப்பு போல. சரக்கு வாடை. சீட்டில் மல்லாந்து கிடந்தது. இந்தப் பக்கமாய் ஒரு வயதான அரசு அதிகாரி பெண். இந்தம்மா சீட்டில் நெட்டைக் குத்தலா உட்கார்ந்திருந்தார். சேலை என் மீது பட்டு விட்டால், கற்பு பறிபோய் விடுமென பதைப்பில் இருந்தார் போல. அவ்வப்போது உடைகளை ஒதுக்கிக் கொண்டிருந்தார். நடுவில் நான். அவ்வளவுதான் என் அதிர்ஷடமெல்லாம். 

பேசக்கூட முடியாது. கெத்தாய் இருக்கனுமே. யாரும் தவறாய் நினைத்து விடக்கூடாதே. இப்படி பல கட்டுப்பாடுகள் நமக்குள்ளே இருக்கும். உடல் நமது வாழ்க்கையை கட்டுப்படுத்தும் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும் தானே?

எல்லாரும் எல்லாவற்றையும் பேசவும், செய்யவும் முடியாது. மரணம் வரையிலும் இப்படித்தான் போகும். படிக்க கஷ்டமாக இருக்குமே? அதுதான் எதார்த்தம்.

செக் இன் செய்து,போர்டிங் பாஸ் பெற்றுக் கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தேன். அதிசயம் ஆனால் உண்மை. அன்றைய நாளில் சுமார் 50 பேர்தான் சென்னைக்கு சென்றோம். 

கேபின் க்ரூ நல்லபடியாக கவனித்துக் கொண்டார்கள். 😉

முகங்களைப் பார்ப்பது எனக்கு நிரம்பவும் பிடிக்கும். ஏனெனில் நானொரு நாவல் எழுத முயன்று கொண்டிருக்கிறேன். அந்த நாவலில் வரும் ஹீரோயினுக்கு என் மனதில் ஒரு வடிவம் கொடுத்திருக்கிறேன். அந்த வடிவம் கொண்ட ஒரு பெண் முகத்தை நானும் கடந்த நான்கைந்து வருடங்களாகத் தேடிக் கொண்டிருக்கிறேன். இன்னும் கிடைக்கவில்லை. 

ஆனால் இந்தப் பயணம் வேறொரு முகத்தை எனக்குக் காட்டியது. நான் விரும்பியது ஒன்று, கிடைத்தது ஒன்று. 

கருங்குயிலுக்கு தோகையில்லை ஆனால் இனிய குரலுண்டு.

கொள்ளை அழகுடைய தோகை கொண்ட மயிலுக்கு இனிய குரலில்லை.

இப்படித்தான் இயற்கை உயிர்களைப் படைத்திருக்கிறது. இதற்கு என்ன காரணமாக இருக்குமென நினைத்துப் பார்க்கிறேன். விடை தெரியவில்லை.

ஒரு குறை, ஒரு நிறை - முழு வடிவம். இரவு பகல் போல. 

ஆனால் இரவும் பகலும் உயிர்களுக்குத்தானே தவிர இயற்கைக்கு இல்லை அல்லவா? காலம் என்பதும் இயற்கைக்கு இல்லை. இயற்கை படைத்திருக்கும் உயிர்களுக்கு மட்டுமே காலம். 

சரி போகட்டும் வேதாந்தம். 

மீட்டிங்க் முடித்து விட்டு அரக்கப் பரக்க மீண்டும் கோவை நோக்கி கிளம்பினேன். கத்திபாரா பாலம் அருகில் கையில் புறாவோடு நின்றிருப்பாரே நேரு அவரைச் சுற்றிலும் பாலங்கள். பாலங்களுக்கு கீழே அப்டவுன் என்றொரு நிறுவனத்தைப் பார்த்தேன். அரசிடம் உபயோகமாய் இல்லாத இடங்களில் பொழுது போக்கு மற்றும் உணவகம் நடத்துகிறார்கள் போல. 

அங்கே இருந்த ஒரு உணவகத்தில் இரண்டு சப்பாத்தியும், சைவ குருமாவும் வாங்கிச் சாப்பிட்டு விட்டு நான்கரை மணி வாக்கில் போர்டிங்க் பாஸுடன் கேட் நம்பர் 101 முன்னால் இருந்த சேரில் உட்கார வைக்கப்பட்டேன்.

விமானங்கள் சிட்டுக் குருவி போல பறந்து கொண்டிருந்தன. ஆட்கள் ஏறினார்கள், இறங்கினார்கள். சுறுசுறுப்பாய் இயங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

இடது பக்கமாய் ஒரு குரல் கேட்டது. 

திரும்பினேன்.

அவளைப் பார்த்தேன்.

அச்சு எடுத்தால் போல இதே முகம் தான். ஆனால் ஒரு சில மிஸ்ஸிங்க். நெற்றிப் பொட்டில் குங்குமம், மூக்கில் லோலாக்கு. கத்தரிப்பூ நிறத்தில் பார்டர் போட்ட காட்டன் சேலை. 

வயது முப்பத்தைந்து இருக்கும்.

அவள் என்னைப் பார்த்தாள். 

என்னுடன் விமானத்தில் பயணித்தாள். 

என் அதிர்ஷ்டம் தான் எனக்கு முன்னே நிற்குமே. 

நான் விஐபி சீட்டில், அவளோ விமானத்தின் பின் சீட்.

அந்தக் கண்களுக்குள் சிறை கொண்ட மனதைப் பிடித்து, எதார்த்தத்துக்கு கொண்டு வர இந்த நொடி வரை முயன்று கொண்டிருக்கிறேன்.

அந்தக் கண்கள். 

பாரசீக கவிஞன் சாதி ஷிராசி எழுதினானே இப்படி - ஒரு வேளை அவனும் என்னைப் போல கண்களைப் பார்த்திருப்பானோ???

நீ என்னை விட்டுப் பிரிந்து சென்றபோது,

என் கண்கள் உன்னையே பின்தொடர்ந்து வந்தன.

இப்போது என் கண்கள் வெறும் கண்ணீரால் மட்டுமே நிரம்பவில்லை,

உன் நினைவுகளால் உறைந்து போயிருக்கின்றன

என் பிரியத்துக்குரிய கவிஞன் ஜலாலுதீன் ரூமியின் கவிதை இதோ கீழே

உன் கண்களை மூடு,

அப்போதுதான் 

உன்னால் இதயத்தின் 

கண் கொண்டு பார்க்க முடியும்.

பயணங்கள் முடிவதில்லை. 

அவளை நான் இனி பார்க்க முடியாது. எனக்கு அது தேவையுமில்லை. அந்த நொடியில் நிகழ்ந்த ஒரு பார்வை. அவ்வளவுதான் வாழ்க்கை.

வாழ்க்கையில் எல்லாமே துன்பம் தான். ஏதோ ஒரு நொடியில் ஏற்படும் புன்னகையைத்தான் நாம் இன்பம் என்கிறோம்.

அந்த ஒரு நொடிக்காகத்தான் வாழ்கிறோம். அந்த வாழ்க்கை எப்போதும் துன்பமே..

புரியாதவர்கள் விலகி விடுங்கள். புரிந்தவர்கள் புன்னகை செய்வார்கள்.

அது இந்த நொடியில் மலரட்டும்.

வளமுடன் வாழ்க.

பிரதமர் மோடி ஆட்சியின் 12 ஆண்டுகள் பயணம் - ஒரு பார்வை

உலக அரசியலில் சில தலைவர்கள் தேர்தலை வெல்வார்கள். சிலர் ஆட்சியை நடத்துவார்கள். ஆனால் மிக அரிதான சிலர் மட்டும் — ஒரு தேசத்தின் மனநிலையையே மாற்றி விடுவார்கள். அப்படிப்பட்ட தலைமைத்துவத்தின் பெயர் நரேந்திர மோடி.

2014க்கு முன்பிருந்த இந்தியாவை நினைத்துப் பாருங்கள். ஊழல் குற்றச்சாட்டுகள், முடங்கிய நிர்வாகம், உலக அரங்கில் மந்தமான நிலை, மக்கள் மத்தியில் நம்பிக்கையின்மை. “இந்தியா இப்படி தான்” என்ற விரக்தி பலரிடமும் இருந்தது. அந்த நேரத்தில் வந்தவர் மோடி. ஒரு அரசியல்வாதியாக அல்ல. இந்தியாவை மாற்ற முடியும் என்ற நம்பிக்கையின் உருவமாக.

அவர் முதலில் மாற்றியது அரசாங்கத்தை அல்ல — மக்களின் மனநிலையை.

அரசு அலுவலக வாசல்களில் அலைந்து திரிந்த ஏழை மக்களுக்கு, “உங்களுக்கு உரியது நேராக உங்கள் கைக்கே வரும்” என்ற நிலையை உருவாக்கியது அவர். முன்பு மானியம் எங்கே போகிறது என்று தெரியாது. இப்போது உதவித்தொகை நேராக வங்கி கணக்கில். அதுவே நிர்வாக மாற்றம்.

முத்ரா யோஜனா மூலம் வேலை தேடும் இளைஞர்களை, வேலை கொடுக்கும் நிலைக்கு கொண்டு செல்ல முயன்றார். ஒரு தேநீர் கடை, ஒரு சிறிய தொழில், ஒரு பெண்மணியின் சுயதொழில் — இவைகளையும் நாட்டின் பொருளாதார வளர்ச்சியின் பகுதியாக பார்த்தார்.

உஜ்வாலா திட்டத்தில் கிராமத்து பெண்களின் சமையலறையில் புகை குறைந்தது. தூய்மை இந்தியா திட்டத்தில் பெண்களின் அவமானம் குறைந்தது. முத்தலாக் தடைச் சட்டத்தில் பல பெண்களின் பயம் குறைந்தது.

அரசியல் என்பது வெறும் தேர்தல் அல்ல; மனிதர்களின் அன்றாட வாழ்க்கையில் மாற்றம் கொண்டு வருவது என்பதை நிரூபித்த ஆட்சி இது.

UPI பற்றி உலகம் இன்று பேசுகிறது.

ஒரு காலத்தில் வெளிநாட்டு தொழில்நுட்பத்தை பார்த்து வியந்த இந்தியா, இன்று தனது தொழில்நுட்பத்தை உலகிற்கு காட்டுகிறது. ஒரு டீக்கடையிலும் QR Code. காய்கறி விற்கும் அம்மாவிடமும் டிஜிட்டல் பரிவர்த்தனை. இதெல்லாம் சாதாரண மாற்றமல்ல. இது சமூக மாற்றம். காலத்தின் அடுத்தடுத்த மாற்றங்களை அவதானித்து, அதை மக்களின் கையில் கொண்டு சேர்க்கும் திட்டத்தினைச் செயல்படுத்திவர் பிரதமர் நரேந்தர மோடி.

வந்தே பாரத் ரயில் பாய்வதைப் பார்க்கும் போது, அது வெறும் ரயில் போல தெரியவில்லை. “நாமும் முடியும்” என்று ஓடும் இந்தியா போல தெரிகிறது. நெடுஞ்சாலைகள் நீள்கின்றன. விமான நிலையங்கள் பெருகுகின்றன.சிறிய நகரங்களும் உலக வரைபடத்தில் இணைகின்றன. ஒரு தேசம் நகர்கிறது என்ற உணர்வு உருவாகியுள்ளது. உலக அரசியலிலும் இந்தியாவின் குரல் மாறியுள்ளது. முன்பு உலக நாடுகள் இந்தியாவை “ஒரு பெரிய சந்தை” எனப் பார்த்தன. இன்று “ஒரு முக்கிய சக்தி” என பார்க்கின்றன.

G20 Summit மாநாட்டில் இந்தியா காட்டிய தலைமைத்துவம் சாதாரண விஷயம் அல்ல. உலக சக்திகள் மத்தியில் தன்னம்பிக்கையுடன் நின்ற இந்தியா — அது கடந்த சில ஆண்டுகளில் உருவான புதிய காட்சி. கொரோனா காலத்தில் உலகமே தடுமாறிய போது, இந்தியா தன்னைத்தானே காத்ததோடு நிற்கவில்லை. பல நாடுகளுக்கும் தடுப்பூசி அனுப்பியது. அப்போது தான் உலகிற்கு புரிந்தது — இந்தியா வெறும் மக்கள் தொகை கொண்ட நாடல்ல; மனிதநேய சக்தியும் கொண்ட நாடு.

தேசிய பாதுகாப்பு விஷயத்தில் மோடி அரசின் அணுகுமுறை இன்னும் வேறுபட்டது. “தாக்கினால் பதில் வரும்” என்ற புதிய மனநிலையை இந்தியா உலகிற்கு காட்டியது. Article 370 நீக்கம் போன்ற முடிவுகள், பல ஆண்டுகளாக யாரும் தொடத் தயங்கிய விஷயங்கள். அதை செய்து காட்டிய துணிவு — ஆதரிப்பவர்களையும், எதிர்ப்பவர்களையும் ஒரே நேரத்தில் வியக்க வைத்தது.

ஒரு தலைவரின் உண்மையான வெற்றி என்ன?

அவர் சென்ற பிறகும், அவர் உருவாக்கிய நம்பிக்கை மக்களிடம் வாழ்ந்தால் — அதுதான் உண்மையான வெற்றி.

இன்று இந்தியாவின் சாதாரண மனிதனும், “நம் நாடு உலகத்தில் உயர முடியும்” என்று நம்புகிறான் என்றால், அதில் மோடி என்ற மனிதரின் தாக்கம் மிக அதிகம்.

12 ஆண்டுகள் என்பது கால அளவு மட்டும் அல்ல. ஒரு தேசத்தின் தன்னம்பிக்கையை மீண்டும் எழுப்பிய காலம்.

விமர்சனங்கள் இருக்கலாம்.அரசியல் வேறுபாடுகள் இருக்கலாம். ஆனால் ஒரு விஷயத்தை மறுக்க முடியாது.

நரேந்திர மோடி என்ற பெயர், இந்திய அரசியலில் ஒரு காலத்தை மட்டும் அல்ல — ஒரு மாற்ற மனநிலையையும் குறிக்கிறது.

வரலாறு சிலரை பதிவு செய்யும். சிலரை மட்டும் நினைவில் வைத்துக் கொள்ளும்.

பிரதமர் மோடி — அந்த இரண்டாவது வகை.

அவர் நீண்ட ஆயுளுடன், நிலைத்த புகழுடன் வாழ இறைவனிடம் பிரார்த்தித்துக் கொள்கிறேன்.

அவர் என்னளவில் ஒரு கடவுளின் அவதாரத்தினைப் போல எப்போதும் ஒரு ஹீரோ. இந்தியாவின் நாயகன்.

வளமுடன் வாழ்க. 

#12YearsOfModiEra #BuildingNewIndia #ViksitBharat2047

இந்திய மாநிலங்களால் நிதித் தன்னாட்சியைப் பெற முடியுமா?

இந்தியாவின் நிதி கூட்டாட்சி கட்டமைப்பு கொண்டது. நாடு முழுவதும் உள்ள பல மாநில அரசுகள், மத்திய அரசைச் சார்ந்திருக்கும் தங்களின் வருவாய் நிலை குறித்து தொடர்ந்து பல கவலைகளை எழுப்பி வருகின்றன — குறிப்பாக ஜிஎஸ்டி (GST) இழப்பீடு, மத்திய அரசின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள வரிப் பகிர்வு விகிதாசாரங்களின் ஏற்ற இறக்கங்கள், கடன் வரம்புகள் மற்றும் மாநில அளவிலான சீர்திருத்தங்களுக்கான நிர்வாக அனுமதி பெறுவதில் ஏற்படும் தாமதங்கள் ஆகியவை இதில் முதன்மையானவை.

ஆனால், அரசியல் விவாதங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு முக்கியமான பொருளாதாரக் கேள்வி இதுதான்:

மத்திய அரசின் நிதிப் பகிர்வை மட்டுமே அதிகம் நம்பியிருக்காமல், இந்திய மாநிலங்கள் எவ்வாறு நிலையான, சுதந்திரமான வருவாய் கட்டமைப்பை உருவாக்க முடியும்?

மாநிலங்களை வெறும் "வரியைச் சார்ந்திருக்கும் நிர்வாகங்களாக" பார்க்காமல், "செல்வத்தை உருவாக்கும் பொருளாதார இயந்திரங்களாக" மாற்றுவதில்தான் எதிர்காலம் அடங்கியுள்ளது என VSJ அசோசியேட்ஸ் (VSJ Associates) நம்புகிறது. 

அதற்கான முக்கிய வழிகள் ஒரு சிலவற்றைப் பார்க்கலாம்.

சொத்துக்களைப் பணமாக்குதல் (Asset Monetization): மாநிலங்களிடம் பயன்படுத்தப்படாத பெருமளவிலான நிலங்கள், போக்குவரத்து சொத்துக்கள், தொழில்பேட்டைகள் மற்றும் பொதுத்துறை நிறுவனங்களின் (PSU) உள்கட்டமைப்புகள் உள்ளன. முறையான குத்தகை, பொது-தனியார் கூட்டு (PPP) மாதிரிகள் மற்றும் மறுசீரமைப்பு மூலம் நீண்ட காலத் தொடர் வருவாயை ஈட்ட முடியும்.

டிஜிட்டல் மற்றும் கண்டுபிடிப்புப் பொருளாதாரங்கள் (Digital & Innovation Economies): உள்ளூர் பொருளாதார நடவடிக்கை மற்றும் வேலைவாய்ப்பை விரிவாக்க, ஃபிண்டெக் (Fintech), மின்சார வாகனங்கள் (EVs), செமிகண்டக்டர்கள், ஏஐ (AI), பசுமை ஆற்றல் மற்றும் டீப்-டெக் உற்பத்தி ஆகியவற்றில் மாநிலங்கள் பிரத்யேக கட்டமைப்புகளை உருவாக்கலாம்.

மாநில முதலீட்டு நிதியங்கள் (Sovereign-Style State Investment Funds): சுரங்கம், துறைமுகங்கள், எரிசக்தி அல்லது தொழில்துறைகளில் இருந்து கிடைக்கும் உபரி வருவாயை, உள்கட்டமைப்பு மற்றும் மக்கள் நலத்திட்டங்களுக்கான எதிர்கால வருமானத்தை உருவாக்கும் வகையில் முதலீடு செய்யலாம்.

பசுமைப் பத்திரங்கள் மற்றும் காலநிலை மூலதனம் (Green Bonds & Climate Capital): உலகளாவிய ESG (சுற்றுச்சூழல், சமூகம் மற்றும் ஆளுகை) மற்றும் காலநிலை நிதிச் சந்தைகள், மாநிலங்கள் தங்களின் நிலையான உள்கட்டமைப்புத் திட்டங்களுக்கு நேரடியாக மூலதனத்தை திரட்டுவதற்கான பெரிய வாய்ப்புகளை வழங்குகின்றன.

வரி அல்லாத வருவாய் விரிவாக்கம் (Non-Tax Revenue Expansion): சுற்றுலா, தளவாடங்கள் (Logistics), துறைமுகங்கள், நகர்ப்புற சேவைகள், சுரங்க ராயல்டி, நீர் மேலாண்மை மற்றும் டிஜிட்டல் ஆளுகை சேவைகள் ஆகியவை பாரம்பரிய வரி விதிப்புக்கு அப்பாற்பட்டு மாநில நிதியை கணிசமாக வலுப்படுத்த முடியும்.

இருப்பினும், நிதித் தன்னாட்சிக்கு சட்டரீதியான அனுமதி அவசியமாகும். நிர்வாகத் தடங்கல்கள் மற்றும் தாமதங்களைத் தவிர்க்க, பொருளாதார சீர்திருத்தங்கள் சட்டப்பூர்வமாக வலுவானதாகவும், கொள்கை சார்ந்ததாகவும்  இருக்க வேண்டும். இந்திய கூட்டாட்சியின் அடுத்த கட்டம் வெறும் வரிப் பகிர்வால் மட்டும் தீர்மானிக்கப்படாது — மாநிலங்கள் எவ்வளவு திறம்பட சுதந்திரமான பொருளாதார மதிப்பை உருவாக்குகின்றன என்பதைக் கொண்டே அமையும்.

தமிழ்நாடு, கர்நாடகா, மகாராஷ்டிரா, குஜராத் மற்றும் பிற தொழில்மயமான மாநிலங்கள் இந்த மாற்றத்தை முன்னெடுப்பதற்கான கட்டமைப்பை ஏற்கனவே பெற்றுள்ளன.

மாநிலத்தின் நிதி ஆலோசகர்கள் மாநில வருவாய் இனங்களைப் பகுத்து பிரித்து - புதிய வரி விதிப்புகளை, புதிய முதலீடுகளை உருவாக்குவது சாத்தியமா? அது இந்தியக் கூட்டாட்சி சட்டமைப்புக்குள் வருகிறதா என ஆராய்ந்து அதற்கேற்ப திட்டமிடல் வேண்டும்.

இதைப் பற்றி இன்னும் விரிவாக எழுதலாமென்றால், படிக்கும் உங்களுக்கு போரடிக்கும் என்பதால் இத்துடன் முடித்து விடுகிறேன்.

நான் எழுதும் பொருளாதார ஆய்வுகள் பற்றிய பதிவுகளை எனது லிங்க்டு இன் தளத்தில் பார்க்கலாம். அது ஆங்கிலத்தில் இருக்கும்.

முடிந்தவரை தமிழில் மொழி பெயர்த்து இங்கும் பதிவு செய்ய முயல்கிறேன்.

வளமுடன் வாழ்க

வளர்ச்சியா? விபரீதமா? - ஒரு கோவைவாசியின் ஆதங்கம்

கோயம்புத்தூரின் மிக முக்கியமான பகுதிகளில் ஒன்று விளாங்குறிச்சி. விமான நிலையம், தொழிற்சாலைகள் மற்றும் புகழ்பெற்ற கல்லூரிகளுக்கு மிக அருகில் அமைந்துள்ள இப்பகுதியில், கடந்த பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு எனது வீடு இருந்தது.

அப்போது எனது வீட்டிற்கு எதிரே ஒரு ஏக்கர் பரப்பளவில் செழிப்பான கீரைத் தோட்டம் ஒன்று இருந்தது. விதவிதமான கீரைகள் அங்கு பயிரிடப்படும். எனது அலுவலகம் கணபதி பகுதியில் இருந்ததால், தினமும் காலை 9 மணிக்கு வீட்டிலிருந்து கிளம்பி, மாலை 5 மணிக்குத் திரும்புவேன்.

வேலையை முடித்துவிட்டுத் திரும்பும்போது, விநாயகபுரம் பகுதி வரை வெயில் உறைக்கும். ஆனால், அந்தப் பகுதியைக் கடந்தவுடன் காலநிலை சட்டென்று மாறிவிடும். ஜில்லென்று வீசும் காற்றில் உடலும் மனதும் குளிரும். அந்த கீரைத் தோட்டத்தைத் தாண்டி வீட்டிற்குள் நுழைந்தால், ஏதோ ஒரு மலைப்பிரதேசத்திற்குள் நுழைந்தது போன்ற உணர்வு ஏற்படும்.

வீட்டைச் சுற்றி தென்னை மரங்கள், வாசலில் பிரம்மாண்டமான வேப்ப மரம் என பசுமை போர்த்திய சூழல் அது. நம்ப மாட்டீர்கள், இரவு நேரங்களில் மின்விசிறி (Fan) கூட போட முடியாது; அந்த அளவிற்கு குளிர் இருக்கும். விடியற்காலையில் நிலவும் கடுங்குளிரைத் தாங்க முடியாமல், வட இந்தியாவில் பயன்படுத்துவதைப் போன்ற தடிமனான கம்பளிகளை (Sweaters/Blankets) வாங்கிப் பயன்படுத்தினோம்.

காலப்போக்கில் அந்த கீரைத் தோட்டம் வணிக நோக்கத்திற்காக விற்கப்பட்டு, விவசாயம் நிறுத்தப்பட்டது. அங்கிருந்துதான் எங்களுக்கான அவதி தொடங்கியது. இன்று கோவையில் வெப்பநிலை 32°C முதல் 35°C வரை இருந்தாலும், புழுக்கத்தின் தாக்கம் அதைவிடப் பல மடங்கு அதிகமாக உணரப்படுகிறது.

அசுரத்தனமான தொழில் வளர்ச்சியின் காரணமாக எங்கு பார்த்தாலும் கட்டிடங்கள், அலுவலகங்கள் என கான்கிரீட் காடுகளாக மாறிவிட்டன.

சாலை விரிவாக்கம் என்ற பெயரில் பேரூர் முதல் வெள்ளியங்கிரி வரை இருந்த பல நூற்றாண்டு காலத்து மரங்கள் கருணையின்றி வெட்டி வீழ்த்தப்பட்டன.

இதன் விளைவாக, இன்று இரவு நேரங்களில் கூட வெப்ப அலை வீசுகிறது. இயற்கையான குளிர்ச்சியில் இருந்த எனது வீடு, மெல்ல மெல்ல ஒரு மைக்ரோவேவ் ஓவன் போல மாறத் தொடங்கியது. வேறு வழியின்றி குளிரூட்டி (A.C.) பொருத்த வேண்டிய சூழலுக்குத் தள்ளப்பட்டேன். வெயிலின் தாக்கத்தைக் குறைக்க வீட்டின் கூரை மீது தென்னை ஓலைகளைப் பரப்பி, ஒரு நாளைக்கு மூன்று முறை தண்ணீர் தெளித்துப் பராமரிக்க வேண்டியதாயிற்று.

இன்றைய அபார்ட்மெண்ட் கலாச்சாரம் என்பது மனிதர்களை வெப்பக் கூண்டுகளுக்குள் அடைத்து வைத்திருக்கும் சிறைச்சாலை போன்றது. வளர்ச்சி என்பது மனித வாழ்வியலுக்கும் ஆரோக்கியத்திற்கும் நன்மை செய்ய வேண்டுமே தவிர, தீங்காக அமையக்கூடாது.

சுயநலத்தோடு நாம் மரங்களை அழித்துக் கொண்டே போனால், வரும் சந்ததியினருக்கு நாம் எதை விட்டுச் செல்லப் போகிறோம்? உடல் வெப்பம் அதிகரித்தால் ஏற்படும் பாதிப்புகள் சொல்லொணாதவை.

இதைச் சரி செய்யப்போவது அரசாங்கம் மட்டுமல்ல, மக்களாகிய நாம்தான்.

சுற்றுச்சூழலுக்குப் பாதிப்பு ஏற்படுத்தும் திட்டங்களை எதிர்க்க வேண்டும்.

ஒவ்வொரு வீடும் பசுமையை மீட்டெடுக்க முயல வேண்டும்.

வளர்ச்சி என்பது பொருளாதார வெற்றிக்காக மட்டுமல்ல, ஆரோக்கியமான வாழ்விற்காகவும் இருக்க வேண்டும் என்பதை உணர வேண்டும்.

நமது பூமியை, அதன் இயற்கை வளங்களோடு அடுத்த தலைமுறைக்குக் கொண்டு சேர்ப்பது நமது கடமையாகும்.

நீதிக்கு கண்கள் உண்டு

சமீபத்தில் ஒரு நீதிபதி பேசுகையில், "இந்தியாவில் உள்ள சட்டக் கல்லூரிகளில் அர்த்தசாஸ்திரம், மனுஸ்மிருதி உள்ளிட்ட வேதங்களை மாணவர்களுக்குப் பயிற்றுவிக்க வேண்டும்" என்று குறிப்பிட்டுள்ளார். இது அவரது தனிப்பட்ட கூற்றாக இருந்தாலும், பல்வேறு நாளிதழ்களில் இது தலைப்புச் செய்தியாக வெளியானபோது சில ஐயங்கள் எழுவதைத் தவிர்க்க முடியவில்லை.

இந்தியா இதுநாள் வரை ஒரு சமூக, சமதர்ம, மதச்சார்பற்ற நாடு என்றே அடையாளப்படுத்தப்பட்டு வருகிறது. வானளாவிய அதிகாரம், கேள்வி கேட்க அவ்வளவு எளிதில் முடியாத அதிகாரத்தின் பின்னால் இருப்பவர்கள் எதை வேண்டுமானாலும் பேசலாம் என வரலாறு சொல்கிறது.

இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் வழங்கியுள்ள 'மதச்சார்பற்ற அரசு' என்ற கொள்கையே இங்கு ஜனநாயகத்தைப் பேணிப் பாதுகாக்கிறது. 

"எல்லோருக்கும் எல்லாம் கிடைக்க வேண்டும்" என்ற சமதர்ம நோக்கோடு இந்தியாவை உருவாக்குவதற்காக, நம் தலைவர்கள் பிரிட்டிஷ் ஆட்சியிடமிருந்து விடுதலை பெற்ற பின் பெரும்பாடுபட்டு நாட்டை முன்னேற்றப் பாதையில் கொண்டு சென்றனர். பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள் பல இன்னல்களையும் துயரங்களையும் கடந்து உருவாக்கிய ஜனநாயக நாட்டில் இன்று நாம் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம்.

ஆனால், தற்போதைய சூழலில் நாட்டை மீண்டும் பல நூற்றாண்டுகளுக்குப் பின்னோக்கி இழுத்துச் செல்லும் போக்கு நிலவுகிறது. ஆளும் அரசின் கீழ் நிர்வாகத்தில் இருக்கும் சில அமைப்புகளும், குறிப்பிட்ட மதம் மற்றும் மொழிப் பற்றுடைய அதிகாரிகளும் இணைந்து இத்தகைய கருத்துருவாக்கங்களை உருவாக்கி வருகின்றனர். 

இது இந்தியாவை ஒரு மிகப்பெரிய அழிவை நோக்கித் தள்ளும் என்பதே உண்மை. இன்னும் கல்வி முழுமையாக கிடைத்திடாத நிலையில் இருக்கும் இந்தியாவின் பாமரர்களுக்கு - இது என்னவென்றே புரியாது. கல்வி கற்றவர்களுக்கே புரியாத பல உண்டு.

படித்தவர்கள் மத்தியில் இது குறித்த தெளிவும் விழிப்புணர்வும் மிக அவசியம். மதமும், மொழியும், இனமும் நம்மை நல்வழிப்படுத்தவே இருக்கின்றனவே தவிர, வன்முறைப் பாதைக்கோ அல்லது மற்றவர்களைத் துன்புறுத்துவதற்கோ அல்ல என்பதை அனைவரும் உணர வேண்டும். 

அதிகாரத்தில் இருப்பவர்கள் இத்தகைய கருத்துகளைப் பேசும்போது மிகுந்த கவனத்துடன் செயல்பட வேண்டும். ஆனால், இந்தியாவைப் பழைய சாதியக் கட்டுப்பாடுகளுக்குள் கொண்டு சென்று, மீண்டும் ஒரு சில ஆதிக்க சக்திகளின் கீழ் தள்ளுவதே இவர்களின் மறைமுக நோக்கமாக இருக்குமோ என்ற அச்சம் எழுகிறது. 

ஆங்கில ஆதிக்கத்திலிருந்து இந்தியாவை விடுவிக்கிறோம் என நீதி தேவதையின் கண்களில் கட்டப்பட்டிருந்த கருப்புத் துணி நீக்கப்பட்டது. பார்வையில் ஏழை, பணக்காரன், சாதி, மதம் தெரியும் என்பதால் நீதிக்கு காதுகள் மட்டுமே என சிம்பாலிக்காக இருந்தது இப்போது பார்வையும் உண்டு என மாற்றப்பட்டது. கீழே இருக்கும் இணைப்பைச் சொடுக்கி செய்தியைப் படித்துக் கொள்ளவும்.

https://www.ndtv.com/india-news/lady-of-justice-goddess-of-justice-with-new-justice-statue-in-supreme-court-a-law-is-not-blind-message-6803654

சமீபத்திய நீதிமன்ற நிகழ்வுகளைப் பார்க்கும் போது அரசியல்வாதிகளைப் போல அப்சர்வேஷன்கள் என்ற நிலையில் பல கருத்துக்களை நீதிமன்றங்கள் தெரிவிக்கின்றன. பின்னர் அக்கருத்துக்கள் வழக்காகி மீண்டும் தடையாணைகள் பெறப்படுகின்றன.

இந்த யதார்த்தத்தை மக்கள் அனைவரும் புரிந்து கொள்ள வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயமாகும்.

நரலீலைகள் (18) - காமுகர்களின் வேட்டைகள்

”சந்து, சந்து”

“என்ன மாயா?”

“வந்துட்டாரு ஆசிரியரு எழுத....!”

”அடப்போங்க மாயா...! இவரு எப்போ எழுதுவாரு, இந்த நாவலை எப்போது எழுதி முடிப்பாருன்னு தெரியவில்லை. எனக்கு செம கடுப்பா இருக்கு”

“அதென்ன அப்படி சொல்லிவிட்டாய் சந்து? நாவல் எழுதுவது என்பது என்ன அவ்வளவு எளிதா? இவரென்ன பின் நவீனத்துவ சாணி போல எழுத நவீன பின்புற எழுத்தாளரா? ஆட்டுப் புழுக்கை போல எழுதி குப்பைக் கூடைக்கு கூட உதவாத சுயமோகனா? அவர் எழுதும் போது எழுதட்டும்”

”மாயா, எழுதுவது என்ன அவ்வளவு சிரமமா?”

“ஆமாம் சந்து. பிகேபி, சுபா, ராஜேஷ்குமார் வகையறாக்கள் டெம்ப்ளேட் வெச்சு இருக்கிறார்கள். கொஞ்சம் அங்கே இங்கே பிச்சு போட்டு எழுதி விடுவார்கள். இலக்கிய எழுத்தாளர்கள் ஏழ்மைகளை விரிவாக எழுதி விடுவார்கள். மண் மனத்துடன் எழுதுவது என்பதும் அந்தந்த ஊரினைச் சேர்ந்தவர்களுக்கு கை வந்து விடும். அதுவல்லாம் எழுத்தே அல்ல சந்து”

“பின்னே?”

“பிறிதொரு நாள் சொல்கிறேன்,இப்போது ஆசிரியர் எழுதுவதைப் படிப்போம்”

* * *

இன்றைய தினகரன் செய்தியினைப் படித்து விடுங்கள்.

 

இதைப் படிக்கும் போது உங்களுக்கு ரத்தம் கொதிக்கவில்லை? ஏழ்மையாக இருப்பது சாபமா? 

இல்லை அது வரம். ஏழ்மையில் உழன்றவர்கள் தான் முன்னேறியிருக்கிறார்கள். ஆனால் ஏழ்மையான பெண்களின் நிலை?

ஏழை மாணவிகளுக்கு இலவச பஸ், மாதம் 1000 ரூபாய் கொடுத்ததைக் கிண்டல் செய்தானே எட்டப்பனும், நடிகைக் கற்பழிப்பாளனும். இவனுகளுக்கு அறம் என்றால் என்னவென்று தெரியுமா? சுய ஒழுக்கம், சுய ஒழுங்கு என்றால் என்னவென்றே தெரியாத உத்தம சிகாமணிகள் இவர்கள். இவர்களை நம்பி பின்னால் திரியும் ஒவ்வொருத்தரும் அப்பாவி அல்ல. கொடூர முகமூடி மாட்டியவர்கள்.

ஸ்டாலின் எதற்காக 1000 ரூபாய் கொடுத்தாருன்னு தெரியவில்லையா உங்களுக்கு? 

ஏழை மாணவிகள் படித்து முன்னேறி விடக்கூடாது என்பதில் பலருக்கு உள்ளூர இருக்கும் வன்மம். இவர்கள் தான் ஏழைகளின் படிப்புக்கு அரசு உதவினால் - அய்யோ இனாம், இலவசம், அது இதுவென்று அசிங்கப்படுத்துவதைப் போல பேசுவார்கள். 

அண்ணா பல்கலைக் கழகத்தில் அனுமதி கிடைத்துப் படிக்க, இந்த மாணவி எவ்வளவு துன்பப்பட்டிருப்பார்? எந்தளவு துயரங்களை அனுபவித்திருப்பார்? பல்கலைக் கழகத்துக்குள் வந்ததும் எப்படி இந்த ஞானவேல்பாபு அந்த மாணவியைத் தடம் மாற்றி அழித்து விட முனைந்திருக்கிறான் எனப் படித்துப் பாருங்கள்.

ஏழ்மையாக பிறப்பது கொடுமை அல்ல. ஏழ்மையானவர்கள் முன்னேறி விடக்கூடாது என்பதற்காக பல்வேறு தடங்கல்களை உருவாக்கும் அயோக்கியர்கள் தான் கொடுமையானவர்கள். படிக்கவே அனுமதிக்காமல் அந்தத் தேர்வு, இந்தத் தேர்வு என பல தடங்கல்களை போட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இவர்களைத் தலைவர்கள் எனக் கொண்டாடும் நபர்களே ஆபத்தானவர்கள்.

இவர்களுக்கு எது நல்லது, எது கெட்டது எனக் கூடவா தெரியாது? அந்தளவுக்கா சிந்திக்கும் திறனில்லாமல் இருக்கிறார்கள்? அவர்களுக்கு எல்லாமும் தெரியும். தெரிந்தே கிண்டல் செய்கிறார்கள். விமர்சிக்கின்றார்கள். அந்தளவுக்கு வன்மும், கொடூரமமும் கொண்டவர்கள் இவர்கள். இவர்கள் சகோதரனாக, சகோதரியாக, அம்மாவாக, அப்பாவாக, உறவினராக, நண்பராக இருக்கலாம். இவர்களிடமிருந்து விலகியே இருங்கள். 

இவர்களின் பாவம் உங்களின் ஜென்மத்துக்கு உங்களையும், உங்கள் வாரிசுகளையும் தொடரும். 

உங்கள் மனதைப் பதை பதைக்க செய்யும் உண்மைச் சம்பவத்தைச் படியுங்கள்.

தமிழகத்தின் பிரபலமான ஊரில் இருக்கும் பழமையான கல்லூரி ஒன்றில் நடக்கும் அக்கிரமத்தைச் சொல்கிறேன் கேளுங்கள்.

பெரிய மனிதர்கள் (அப்படித்தான் சொல்கிறார்கள்) ஒன்று கூடுகையில் என்ன பேசுவார்கள் என நினைக்கிறீர்கள்? பொம்பளை இல்லை கிசு கிசு. இதைத் தவிர வேறொன்றினையும் பேசவே மாட்டார்கள். தான் சந்தித்த பெண்களை  நண்பர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்துவது. அவளுடனான அனுபவத்தைக் கொஞ்சம் கூட நாகரீகமில்லாமல் பலரிடமும் பேசிச் சிரிப்பது. இந்தக் கூட்டத்தில் நான் சொல்லப் போகும் நபர் இல்லை.

இவர் கொஞ்சம் வித்தியாசமானவர்.

ஒரு நாள் இவரின் நண்பருக்கு சொத்து தொடர்பான பிரச்சினை. நண்பருடன் பீமனாகிய நானும் அந்தச் சொத்தினைப் பார்க்க காரில் சென்று கொண்டிருந்தோம். அப்போது கோவையின் ஒரு கல்லூரி வழியாகக் கார் சென்றது. கல்லூரியைப் பார்த்ததும் சிரித்தார்.

”இந்தக் கல்லூரியில் படிக்க வரும் ஏழைப் பெண்களில் யாரோ ஒருவர் வருடா வருடம் என் நண்பரின் மனைவியாக வாழ்கிறார் அண்ணே” என்றார்.

”அண்ணே, வருடா வருடம் இந்தக் கல்லூரியில் படிக்கும் ஒரு பெண் படிப்பினை முடித்து விட்டு வெளியே செல்வார், அப்போது அவர் இவருக்கு ஒரு ஏழைப் பெண்ணை அறிமுகம் செய்து வைப்பார். அந்த ஏழைப் பெண்ணின் படிப்புச் செலவு, உடைகள், புத்தகங்கள், கைச் செலவுக்கு பணம் என அனைத்தையும் அவர் செய்வார். அதற்கு கைமாறாக மாதா மாதம் ஹெஸ்ட் ஹவுஸுக்கு வந்து அவருடன் உறவு கொள்ள வேண்டும். டீசண்ட் ஆள் அவர். இப்படி எத்தனையோ பெண்களை அவர் படிக்க வைத்துக் கொண்டிருக்கிறார். எனக்குத் தெரிந்தது இந்தக் கல்லூரிச் சம்பவம் மட்டும். படித்து முடித்ததும் விரும்பினால் அவரின் நிறுவனத்தில் அந்தப் பெண்ணுக்கு வேலை. திருமணமும் செய்து வைத்து விடுவார். வேண்டாமென்றால் அத்துடன் உறவு துண்டிக்கப்பட்டு விடும்.”

“இது இந்த நாள் வரை தொடர்கதையாகத் தொடர்கிறது அண்ணா. தெளிவான திட்டமிடல், இளம் பெண்களை காசைக் காட்டி வலையில் வீழ்த்தி விடுகிறார்.பாவம் அந்த ஏழைப் பெண் என்னதான் செய்யும். பத்து ரூபாய்க்கும், இருபது ரூபாய்க்கும் துன்பப்படும் அவர்கள் முன்னால் ஆயிரக்கணக்கில் பணத்தைக் காட்டியதும், எந்த வித வழியும் இன்றி மடங்கி விடுகிறார்கள்.”

ஸ்டாலின் இந்த ஏழைப் பெண்களுக்கு ரூ.1000 கொடுத்ததும் யாரெல்லாம் விமர்சிக்கின்றார்களோ அவர்களும் இப்படிச் செய்து கொண்டிருந்திருக்கலாம். சாத்தியங்கள் உண்டு அல்லவா? கல்விக்கு அரசு காசு கொடுப்பதை விமர்சிப்பவர்கள், எவ்வளவு குரூரமானவர்கள் எனச் சிந்தியுங்கள்.

இதைப் போன்ற பல கதைகளை நாம் தினசரிகளில் படித்துக் கொண்டே இருக்கிறோம். 

பி.எச்.டி படிப்பு பற்றிய ஆராய்ச்சிகளில் மெண்டராக இருக்கும் பல கல்லூரி பேராசிரியர்கள் கதைகளைப் படித்திருப்பீர்கள்.

ஒவ்வொரு நொடியும் எங்கோ யாராலோ யாரு ஒரு ஏழ்மையான பெண் ஏதாவது ஒரு வகையில் பாலியல் துன்பத்துக்கு ஆட்படுத்தப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கிறாள் என்கிறது பல பத்திரிக்கை செய்திகள்.

நான் உங்களிடம் வேண்டுவது ஒன்றே ஒன்று தான். கல்விக்கு உதவி செய்யும் அரசு பெண்களின் துயரத்தினை ஓரளவு களையும் படி உதவுகிறது. அதை நக்கல் செய்யாதீர்கள்.

இதோ ஒன்றிய அரசின் நிதியமைச்சர் உழவர்களுக்கு உதவி செய்யாதே என கடிதம் எழுதுகிறார். இந்தக் கொடுமையெல்லாம் எந்த நாட்டிலும் நடக்காது. ஆனால் இந்தியாவில் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்படாத ஒரு நிதியமைச்சர் செய்கிறார் என்கிறது செய்திகள்.

இதற்கெல்லாம் விடிவுகாலம் தான் என்ன?

அது உங்கள் முடிவில்.

* * *

”மாயா, படிக்கவே மனம் பதறுதே. இது உண்மையாக இருக்குமோ?”

”சந்து, இது கதை தானே? இதை நம்புவதும், நம்பாததும் அவரவர் முடிவு. ஆனால் இடையில் ஆங்காங்கே நடப்புச் செய்திகளையும் இணைத்து விடுகிறார் ஆசிரியர்”

“மாயா, அடுத்து எப்போ?”

“அது நாவலின் கையில் இருக்கிறது”

கதைகளை நம்பாதீர்கள் - அடிமைத்தனத்தின் ஆரம்பம் கதை

யுவால் நோவா ஹராரியின் நெக்ஸஸ் புத்தகம் படித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். ஆயிரக்கணக்கான அடிக்குறிப்புகளுடன் நம்மைச் சுற்றி நடக்கும் சதிகளை விவரிக்கிறது நெக்ஸஸ். 

அவ்வகையான சதிகளில் ஒன்று கதை. 

பல நூற்றாண்டுகளாக குழந்தைகளுக்கு பெற்றோர் கதை சொல்லுதல் என்பது தொன்று தொட்டு வரும் வழக்கம். இதை நாம் எளிதில் கடந்து விடுகிறோம். ஆனால் இதற்குப் பின்னால் மாபெரும் அடிமைத்தனத்தின் விதை ஊன்றப்படுகிறது என்பதை அந்தப் புத்தகம் விரிவாக எடுத்துரைக்கிறது.

ஒரு விவரக் கணக்கை மனதில் வைத்திருப்பது என்பது எளிதல்ல. ஆனால் அதையே ஒரு கதையாக மாற்றி விட்டால் - கதை எளிதில் மனதில் பதிந்து விடும். உங்களுக்குப் புரிகிறதா?

தமிழில் புராதனம் என்ற சொல்லே புராணமென்று மாறியது என்கிறார்கள் தமிழ் ஆர்வலர்கள். 

புராணங்களின் சாரங்கள் பல விதக் கிளைக்கதைகளின் தொகுப்பாக இருப்பதை நாமெல்லாம் படித்திருப்போம். செவி மூலம் ஒவ்வொருவரிடமும் கடத்தப்பட்ட, ஆராயப்படாத, உண்மையிருக்கிறதா என ஆய்வுக்கு உட்படுத்தாத வகையில் இவ்வகைக் கதைகள் உருவாக்கப்பட்டு, பல நூற்றாண்டுகளாக, பல ஜென்மங்களாய் ஒவ்வொரிடமும் கடத்தப்பட்டு, எழுத்துகள் உருவான பின்னே அவை புத்தகங்களாக பதிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. கதைக்கு நதிமூலம் கேட்கக்கூடாது என்று சப்பைக்கட்டு வேறு உண்டு.

இந்த வகையில் பரப்பிய கதைகளின் நாயகர்கள் இன்று கடவுளர்களாய் வணங்கப்பட்டு வரும் நவீன காலக் கல்வியின் அசிங்கமான இயலாமையை நாமெல்லாம் கண்டு வருகிறோம். கல்வி உண்மையை உரைத்தல் வேண்டும். ஆனால் உண்மையே இல்லாத கல்வியைக் கற்றுக் கொடுக்கிறது நவீன நவநாகரீக உலகம். மதங்களின் அடிமைக் கூட்டத்தினை உருவாக்க கல்வி மிக நுட்பமாக பயன்படுத்தப்படுகிறது.

கதைகள் என்பவை செலவற்ற முறையில், பெரும் பிரயத்தனமற்ற வகையில், மிகச் சிறந்த ஊடக கடத்தியாக இருக்கிறது. செய்திகளை விட கதைகளும், அதைச் சுற்றிய கிசுகிசுக்களும் ஒளியை விட வேகமாகப் பரவி, அவை மக்களின் மனதில் பதிய வைக்கப்படுகின்றன.

இன்றைக்கு வைரல் என்ற வார்த்தையை நாமெல்லாம் கேட்டிருப்போம். கதையின் நவீன, குறுகிய வடிவம் தான் வைரல்.

இந்த வைரல் செய்திகளின் உண்மைத்தன்மையை எவரும் ஆராய்ந்து பார்ப்பதில்லை. பலருக்கும் பகிரப்படும் இந்த வைரல் செய்திகள் பல உண்மைகளை மறைத்து விடும். இந்தியா இப்போது சந்தித்து வரும் சமையல் எரிவாயு பிரச்சினைக்கு இந்த போலியான வைரல் செய்திகளே காரணம். நான் என்ன சொல்கிறேன் என்று உங்களுக்குப் புரிந்திருக்கும். தகுதியற்றவர்களை ஹீரோக்களாக மாற்றி விடுகின்றன இந்த வைரல் செய்திகள்.

போலிச் செய்திகள் போலி பிம்பங்களை உருவாக்கி, உண்மையை மறைத்து விடும். 2ஜி செய்திகள் அத்தனையும் புரட்டு, பொய்கள் என்பதை நாமெல்லாம் நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பின் பிறகே, நீண்ட காலத்துக்குப் பின்னால் புரிந்து கொண்டோம். 

அதே போல டெல்லியில் அரவிந்த் கேஜரிவால் மீது போடப்பட்ட மதுக் கொள்கை திட்டமிடல் வழக்கு - ஆதாரமில்லாமல் நீதிமன்றத்தால் ரத்து செய்யப்பட்டதையும் படித்திருக்கிறோம். 

ஆம் ஆத்மி ஆட்சியில் இல்லாமல் செய்யப்பட்டது. இதை அரசின் அத்தனை அதிகாரங்களும் ஒன்றினைந்து செய்த சதிச் செயல் என்று பலரும் எழுதி வருகிறார்கள்.

இதைப் போல நம்மைச் சுற்றி வரும் ஒவ்வொரு செய்திகளும், கதைகளும் ஆராயப்படாமல் நம்பப்படுகின்றன. இன்றைக்கு எந்த தகுதியுமில்லாத, மக்களுக்கு ஒரு துளி வியர்வை சிந்தாதவர்கள் எல்லாம் தலைவர்கள் என்று அழைக்கப்படும் வித்தையை இந்த வைரல் செய்திகள் உருவாக்கி இருக்கின்றன. இதை நம்பும் பலரின் வாழ்க்கை அவர்களிடத்தில் இல்லாமல் எவனோ ஒருவனின் கையில் இருப்பதைக் கூட அறிந்து கொள்ளா இயலாத அறிவிலிகளாய் இருக்கிறார்கள்.

கதை சொல்லல் என்பது நம்மை அடிமைப்படுத்தும் ஆரம்பப் புள்ளி என்பதை மறந்து விடாதீர்கள். 

நீங்கள் ஒவ்வொருவரும் நம்மைச் சுற்றிலும் நடப்பவைகளை புரிந்து கொண்டால், வாழ்க்கைப் பாதையை செவ்வனே பராமரித்து, இன்பமாக வாழலாம். 

ஆகவே உங்கள் அனைவருக்கும் நான் பரிந்துரைக்கும் புத்தகம் - 

யுவால் நோவா ஹராரியின் - நெக்ஸஸ்.

தமிழில் கிடைக்கிறது வாங்கிப் படித்துப் பாருங்கள். உங்களுக்குள் இருக்கும் உலகம் உடைத்து சுக்கு நூறாக்கப்படும்.

போலி கருத்துக்கணிப்புகள்

எனக்கு சமீபத்தில் சென்னையில் இருந்து ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது. ஒரு பெண், சென்னை பல்கலைக்கழகத்தில் அரசியல் அறிவியல் படிக்கும் மாணவி என்று தன்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டார்.  

அரசியல் கட்சிகள் பற்றிய கருத்துக்கணிப்பிற்கு என்னிடம் இருந்து சில தகவல்கள் வேண்டும் என்றார். தொடர்ந்து நான் சிங்கநல்லூர் தொகுதியைச் சேர்ந்தவரா எனக் கேட்டார். 

இது எனக்கு சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தியது. நான் உடனடியாக அவரிடம் உரையாடலை நிறுத்தச் சொன்னேன். பல்கலைக் கழகத்தின் பெயரைத் தவறாகப் பயன்படுத்தியதை அறிந்தேன். 

மக்களிடம் இருந்து தகவல்களை சேகரிக்க, அடையாளம் தெரியாத நபர்களால் பணம் கொடுத்து செய்யப்படும் முயற்சி போல் தெரிகிறது. இதுபோன்ற நடவடிக்கைகளை தேர்தல் ஆணையம் தடுத்து நிறுத்த வேண்டும். ஆனால் தேர்தல் ஆணையம் உரிய நடவடிக்கை எடுப்பதில்லை என்றே நான் நினைக்கிறேன்.

சமீபகாலமாக, எனக்கு இதுபோன்ற தொலைபேசி அழைப்புகள் மற்றும் செய்திகள் வருகின்றன. மேலும் சமூக வலைதளங்களில் தனிமனித ஒழுக்கம் மீதான தாக்குதலும், வன்முறையான செய்திகளும், போலியான செய்திகளும் ஒவ்வொரு கட்சித் தலைவர்களைப் பற்றி பரப்பபடுகின்றன. அவர்களில் ஒரு சிலர் மீது சட்ட நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டாலும் பரப்பிய வதந்தியும், பொய்யும் அப்படியே தான் இருக்கும்.

பல இலட்சக்கணக்கான போலி ஐடிக்கள் மூலம் மக்களிடம் எளிதில் ஊடுவுகின்றார்கள் இவ்வகையான போலி தொழிலாளர்கள். தனி மனித தாக்குதல், கட்சிகள் மீதான அவதூறுகள், தலைவர்களின் மீதான போலிச் செய்திகள் என உலகெங்கும் பொய்களையும், வதந்திகளையும் பரப்பி வருகிறார்கள் ஒரு சில தேர்தல் தொடர்பான நிறுவனங்கள். இது அனுமதிக்கப்பட கூடாது. 

சமீப காலமாக தேர்தல் ஆணையம், நீதித்துறை மற்றும் இதர தன்னாட்சி அமைப்புகள் அரசியல் அதிகாரத்தினால் ஆதிக்கம் செலுத்தப்படுவதாகவும் அல்லது கட்டுப்படுத்தப்படுவதாகவும்  பல செய்திகள் மூலம் தெரிகிறது. இது இந்தியாவில் நடக்கும் தேர்தல்களின் நியாயத்தன்மை மற்றும் ஜனநாயகத்தின் செயல்பாடுகள் குறித்து பெரும் கவலைகளை எழுப்புகிறது. பல எதிர்கட்சிகளின் கோரிக்கைகளை இடது கையால் புறம் தள்ளுகிறார் தலைமைத் தேர்தல் ஆணையர் என்கிறது பல செய்திகள்.  ஆளும் கட்சிக்குச் சாதகமான பல சதி வேலைகளையும் செய்கிறது என்று குற்றம் சாட்டுகிறார்கள். ஆனால் யாருக்கும் எந்தப் பதிலையும் தராது கள்ள மவுனத்தில் இருக்கிறது தேர்தல் கமிஷன் என்கிறார்கள் பல அரசியல் பார்வையாளர்கள். 

இதனால் இந்திய குடிமக்கள் ஜனநாயகத்தின் மீதான நிச்சயமற்ற தன்மையை உணர்வதோடு, இந்திய அரசிலமைப்பின் மீது நம்பிக்கையை இழக்கிறார்கள்.

இந்தச் சூழ்நிலை மேம்படும் என்றும் எதிர்காலத்தில் வெளிப்படைத்தன்மை மற்றும் பொறுப்புக்கூறல் மீட்டெடுக்கப்படும் என்றும் நம்புகிறேன்.

ஆகவே போனில் யாரேனும் அழைத்து கருத்துக் கணிப்பு எனக் கேட்டால் தவிர்த்து விடுங்கள். நாம் சொல்லும் ஒவ்வொரு செய்தியும், மறைந்திருந்து நம்மை அழிக்க வரும் போலிச் செய்திகளைப் பரப்பும் நயவஞ்சகக் கூட்டத்தின் நரித்தனமான வியாபாரம். சோஷியல் மீடியாக்கள் அதைத்தான் செய்கின்றன. யாருக்கும் எவரைப் பற்றியும் கவலையே இல்லை. ஆகவே வெகு கவனமாக எது நல்லது, யார் நல்லவர் என்பதில் கவனம் கொள்ளுங்கள்.

அரசியல் சார்பு அற்று நடு நிலையோடு சிந்தியுங்கள். இது நமது எதிர்கால சந்ததியினரின் நலனுக்கானது. 

மதமும், சாதியும் யாருக்கும் ஒரு சிறு பருக்கை கூட தராது. மனிதாபிமானும், கருணையுமே உலகினை என்றும் இயக்குபவை என்பதை மறந்து விடாதீர்கள்.

போலிச் செய்திளிடமிருந்து உங்களை தற்காத்துக் கொள்ளுங்கள்.

வளமுடன் வாழ்க.

கவிஞர் வைரமுத்து ஞானபீட விருது - சுயமோகனின் வயிற்றெரிச்சல்

2025ம் ஆண்டின் அறுபதாவது ஞான பீட விருது கவிஞர் வைரமுத்து அவர்களுக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. அகிலன் மற்றும் ஜெயகாந்தனுக்குப் பிறகு வைரமுத்து மூன்றாவது நபராக இந்த விருதினைப் பெற்றிருக்கிறார். இது தமிழுக்கு கிடைத்த பெருமை அல்ல. தமிழால் விருது வழங்கிய அமைப்பும், கவிஞர் வைரமுத்துவும் பெருமையடைந்த தருணம். பதினோரு இலட்சம் பணமும், ஒரு சரஸ்வதி வெங்கலச் சிலையும் இந்த விருதுடன் வழங்கப்படுகிறது. வாழ்த்துகள் கவிஞர் வைரமுத்து அவர்களுக்கு.

இந்தச் செய்தியைக் கேள்விப்பட்டதும் தமிழால் பிழைக்க வந்த ஜெயமோகன் வயிற்றெரிச்சலை கொட்டி இருக்கிறார். அவரைச் சார்ந்த ஒரு கூட்டமும், 'அய்யய்யோ என்னைக் கையைப்பிடித்து இழுத்து விட்டான்' எனக் கதறும் ஒரு சில நபர்களும் ஓசியில் கிடைக்கும் டிவிட்டர், ஃபேஸ்புக், இன்ஸ்டாகிராமில் வாந்தி எடுத்து வைத்திருக்கிறார்கள். தன் இருப்பை வெளிக்காட்டிக் கொண்டார்கள். அவர்களுக்கு இதுவும் ஒரு பிழைப்புதானே? 

ஜெயமோகனின் இணையதளத்தினைப் படிப்பவர்களுக்கு மெண்டல் டிஸ் ஆர்டர் நோய் ஏற்படலாம். அந்தளவுக்கு அவரின் படைப்புகள் மோசமாக இருக்கும். ஜெயமோகனின் எழுத்து அரசியலை தமிழ்நாட்டின் மிகச் சிறந்த எழுத்தாளரான ஆர்.பி.ராஜநாயஹம் அவர்கள் 16 வருடங்களுக்கு முன்பே வெளிப்படுத்தினார். அந்தளவுக்கு மிக மோசமான சுயமோகத்தனம் அவரிடம் இருக்கிறது. தமிழின் ஒரே எழுத்தாளர் தான் மட்டுமே, எல்லா விருதுகளுக்கும் அவரே தகுதியானவர் என்பது போன்ற இன்னும் பல மோகங்கள் அவரிடமுண்டு. 

இவரைப் பற்றி பதினேழு வருடங்களுக்கு முன்பே அறிந்திருக்கிறேன்.

கீழே இருக்கும் கட்டுரையைப் படித்துப் பாருங்கள். ஊட்டியில் தளையசிங்கம் சம்பவத்தில் வெளியிடப்பட்ட ஊட்டியில் தளையசிங்கம் புத்தகத்தை வரிக்கு வரி டைப் செய்து ஒருவரின் இணையதளத்தில் அப்டேட் செய்திருக்கிறேன். ஊட்டியில் நடந்த சுயமோகனின் அற்பத்தனத்தை பதினைந்து வருடங்களுக்கு ராஜ நாயஹம் விவரமாக எழுதி சுயமோகனின் தன்மையை உலகிற்கு காட்டி விட்டார். கீழே இருக்கும் இணைப்பில் படித்துத் தெரிந்து கொள்ளுங்கள்.

மு.தளையசிங்கமும் தொழுகையும் - https://rprajanayahem.blogspot.com/2019/03/blog-post.html

ஜெயமோகனின் இணையதளத்தில் அவ்வளவும் தற்பெருமை. வாசகர்களின் கடிதங்கள். கடிதங்களுக்குப் பதில்கள் என  சொறி சிரங்குகள். அதுமட்டுமல்ல மிகச் சிறந்த பிசினஸ் கான்சப்ட் டிசைன் செய்து வைத்திருக்கிறார். தன் வாழ்க்கையின் செழிப்பான தன்மைக்கு அறியா வாசகர்களை வெகு நுட்பமாகப் பயன்படுத்தும் அதிபுத்திசாலித்தனம் அவரிடமிருக்கிறது. ஒவ்வொரு நிகழ்விலும் தன்னை முன்னிலைப்படுத்திக் கொள்ளும் அதிமேதாவித்தனம். வாசகன் என்பவன் ஒரு அப்பாவி என அவருக்குத் தெரியும். அவனிடமிருந்து எப்படி என்னென்ன பெறலாம் என்பதும் அவருக்குத் தெரியும். புதிது புதிதாய் வரும் வாசகர்கள் இவரின் பலியாடுகள்.

ஒரு காலத்தில் மாலைமதி, ராணிமுத்து, சுபா, பட்டுக்கோட்டைப் பிரபாகர், ராஜேஷ்குமார், சாண்டில்யன், எண்டமூரி வீரேந்திர நாத், அகிலன், நா.பார்த்தசாரதி, ஞானி, புதுமைப்பித்தன் எனத் தொடர்ந்து ஓஷோ, ஜென், சூஃபியிசம், ஜே.கிருஷ்ணமூர்த்தி என படிப்பதில்  ரசனை மாற்றங்கள் எனக்குள் ஏற்பட்டது. இப்படியான நிலையில் நான் படித்ததில் யார் சிறந்த எழுத்தாளர், எது சிறந்த படைப்பு என எப்படி முடிவு செய்ய இயலும்? ஒவ்வொரு வயதுக்கும் ஒவ்வொரு படைப்புகள் சிறந்ததாக இருக்கும். இதே போன்ற நிலை எல்லா வாசகர்களுக்கும் ஏற்பட்டிருக்கும். எடுத்த எடுப்பில் புறநானுறெல்லாம் படிக்க முடியாது அல்லவா?

ஒரு காலத்தில் மு.மேத்தா கவிதைப் புத்தகங்கள் கல்லூரி மாணவர்களின் திருக்குறள். எம்.எஸ்.உதயமூர்த்தியின் புத்தகங்களைப் படித்தவர்கள் பல லட்சம் மாணவர்கள். 

இப்படியான ஒரு சூழலில் ஜெயமோகன் தன்னை யார் என வெளிப்படுத்திய தருணம் தான் தமிழுக்கு அவமானம் (https://www.jeyamohan.in/230180/) என்ற அவரின் பதிவு. இவர் தமிழரல்ல என்கிறார்கள். தமிழால் பிழைக்க வந்தவர் என்கிறார்கள். ஒரு சிலர் இவரைப் பாதி தமிழர் என்கிறார்கள். அது என்ன கன்றாவியோ பாதி, கால், அரை என்ற விளக்கம். தமிழ் அவருக்கு வாழ்க்கை கொடுத்திருக்கிறது பல நபர்களுக்கு கொடுத்ததைப் போல. இவரொன்றும் தமிழின் பிரதிநிதியல்ல. ஆகவே தமிழுக்கு அவமானமென்று எழுதி அத்தாரிட்டியை எடுத்துக் கொள்ள முயலும் கள்ளத்தனத்தின் முயற்சியே வைரமுத்து அவர்களை இவர் விமர்சித்தது.

இவர் தனது ஆகச் சிறந்த படைப்பு எனக் கருதும் வெண்முரசு ஒரு குப்பை என்பேன். தத்துவங்களும், மனிதக்கடவுள்களும் மனிதனின் வாழ்வியலைச் செம்மைப்படுத்த வேண்டும். அது சக மனிதனின் இருப்புக்கும், வாழ்க்கைக்கும் கேடு விளைவிக்குமானால், அந்தப் படைப்பு குப்பையாகத்தான் இருக்க முடியும். அவர் எழுதிய ஏழாம் உலகம் படித்துவிட்டு, அவருக்கும் ஒரு மெயில் அனுப்பினேன். அதை அவர் இணையதளத்தில் வெளியிட்டார் என நினைவு.

ஏன் இவரை விமர்சிக்க வேண்டும் என நினைப்பீர்கள். அவருக்கு கவிஞர் வைரமுத்துவை விமர்சிக்க காரணம் இருப்பது போல எனக்கும் ஒரு காரணம் இருக்கிறது.

ஒவ்வொருவரின் வாழ்க்கைச் சூழலில், அவரவரின் திறமைக்கு ஏற்ப எழுதுவார்கள். புழுக்களும், பூச்சிகளும், வண்டுகளும், பறவைகளும், விலங்குகளும், மனிதர்களும் இயற்கையின் படைப்புதான். இதில் மனிதன் சிறந்தவன் என எப்படிச் சொல்ல முடியும்? இத்தனை உயிர்களும் இருந்தால் தான் மனிதன் வாழ முடியும் அல்லவா? மனிதனை விட மிகவும் ஆபத்தான மிருகம் வேறு எதுவும் இருக்க முடியாது. சரி, ஜெயமோகனை விமர்சிக்க என்னிடம் இருக்கும் காரணம் என்ன?

துப்பார்க்குத் துப்பாய துப்பாக்கித் துப்பார்க்குத்

துப்பாய தூஉம் மழை.

விசும்பின் துளிவீழின் அல்லால்மற் றாங்கே

பசும்புல் தலைகாண்பு அரிது.

ஊருணி நீர்நிறைந் தற்றே உலகவாம்

பேரறி வாளன் திரு

நீரின்றி அமையாது உலகெனின் யார்யார்க்கும் 

வான்இன்று அமையாது ஒழுக்கு

தமிழர்களின் அடையாளம், தமிழின் ஆகச் சிறந்த நூலான திருக்குறளில் மழை பற்றிய குறள்களைப் படித்தீர்களா? இக்குறள்களின் விளக்கம் படித்தவுடன் புரிந்திருக்காது. ஒரு சிலருக்குப் புரிந்து இருக்கும். கொள்ள கொஞ்சம் தமிழ் இலக்கண அறிவு தேவை. படிப்பறிவும் தேவை.

கரை புரண்டு ஓடுதம்மா - அந்தக் 

காவிரியில் தண்ணி யெங்கும்

நெளி நெளியா ஓடுதம்மா - அந்த

நீல வண்ணத் தண்ணி யெல்லாம்

சுழி சுழியா ஓடுதம்மா - அந்த

சுத்தமான ஆத்துத் தண்ணி

வெயிலடிக்கும் நேரமெல்லாம் - தண்ணி

வெள்ளி போல மின்னுதடி

குடிதண்ணியும் குளி தண்ணியும் - கண்மணியே

குடம் குடமா எடுப்பாங்களாம்

தண்ணிக்கொரு தீட்டுமில்லை - கண்ணே யதைத்

தடுக்க ஒரு நாதியில்லை

பாப்பானுக்கு பச்சைத்தண்ணி - கண்மணியே

பறையனுக்கும் பச்சைத்தண்ணி

பட்டிக்காட்டில் பல சாதியாம் - கண்மணியே

பறையன் முதல் பாப்பான் வரை

தோட்டி முதல் தொண்டமான் வரை - கண்மணியே

தொழுந்தண்ணி பச்சைத்தண்ணி

சண்டையிழுப்பதும் - கண்மணியே

சாதிக்குள்ளே பச்சைத்தண்ணி

தெய்வம் போல இருக்குதண்ணி - கண்மணியே

திசையோடும் பச்சைத்தண்ணி

இந்தப் பாடலைப் படித்து விட்டீர்களா? 

நா.வானமாமலை பற்றி உங்களுக்குத் தெரியும் தானே? அவர் தொகுத்த தமிழர் நாட்டுப்பாடல்கள் தொகுப்பு 1 என்ற மின்நூலில், 60வது பக்கத்தில் உள்ளது. இந்த நூல் மதுரை தமிழ் இலக்கிய மின்தொகுப்புத் திட்ட இணையப்பக்கத்தில் இருக்கிறது. இந்தப் பாடல்களைப் படிக்க தொல்காப்பிய இலக்கண அறிவு தேவையில்லை. படிப்பறிவு இல்லாதவர்களிடம் படித்துக் காட்டினால், அவர்களால் எளிதில் புரிந்து கொள்ள முடியும். 

திருக்குறளையும், நாட்டுப்புற பாடலையும் படித்ததில் உங்கள் மனதில் ஒட்டிக் கொண்டது எந்தப் பாடல்? பதில் எல்லோருக்கும் தெரிந்த ஒன்றே.

ஜெயமோகன் அவர்களே! கவிஞர் வைரமுத்துவுக்கு ஞான பீட விருது ஏன் வழங்கப்பட்டது என உங்களுக்குப் புரிந்திருக்கும். ஆனாலும் அதை மறைத்து வன்மத்தைக் கொட்டி, அப்பாவி வாசகர்களை ஏமாற்றாதீர்கள். நீங்கள் விடுத்த வார்த்தைகளே உங்களை அழிக்க வரும் ஆயுதமாகி விடும் என்பதைத் தாங்கள் அறிவீர்கள் என நம்புகிறேன்.

மொழி ஆராய்ச்சியாளர்கள் ஓசைகளுக்கு தான் எழுத்துகள் உருவாக்கப்பட்டிருக்கும் என்றும்,  அதைத் தொடர்ந்தே இலக்கணம் உருவாக்கப்பட்டிருக்கும் என்கிறார்கள். 

பேச்சு மொழியின் ஓசை வடிவத்தின் உருவான படைப்பு தான் ஆதிமூலம் அல்லவா? ஆகவே பேச்சு மொழிப் படைப்புகள் தான் மிகச் சிறந்ததாக இருக்க இயலும். அதிலும் இவ்வகைப் பாடல்கள் பல ஜென்மங்களாய் தொடர்ந்து வரும் மனிதர்களுக்கு ஓசை வடிவில் கடத்தப்படுபவை அல்லவா? எழுத்துகள் உருவாகி, இலக்கணம் உருவாகி அவைகள் இப்போது எழுத்து வடிவில் படிக்கக் கிடைக்கிறது. 

கவிஞர் வைரமுத்து இந்த வகை எழுத்துக்களை பாமரனுக்கும், படித்தவனுக்கும் புரிந்த பேச்சு மொழியில் எழுதி இருக்கிறார். 

கவிஞர் வைரமுத்துவை விமர்சிக்க ஜெயமோகனுக்கு எந்த அருகதையும் இல்லை. எது சிறந்த படைப்பு என நாங்கள் முடிவு செய்து கொள்கிறோம். அதைப் பற்றிய கவலை உங்களுக்கு தேவையில்லை. தமிழில் எழுதி பிழைத்துக் கொள்ளுங்கள். தமிழ் தான் பலருக்கும் வாழ்க்கை கொடுக்கும். தமிழுக்கு எவரும் எதுவும் செய்யமுடியாது. அது இயற்கையானது. அது கடவுளானது. அது தமிழர்களின் உயிருக்குள் இருக்கும் ஆத்மா. 

உங்களைப் போன்றோர்கள் தமிழுக்கு அத்தாரிட்டி கேட்க முடியாது. அது உங்களால் முடியாது. தமிழ் தமிழரின் சொத்து.

இனி ரசிக்க ஒரு பாடல்

ஆண் :

கல்லருகாம், புல்லருகாம்

கடலருகாம் பூந்தோட்டம்

புல்லறுக்கப் போற பிள்ளை - நீ

பூமுடிஞ்சாலாகாதோ?

பெண் :

நத்தத்து மேட்டு வழி

நான் போறேன் ஒத்த வழி

பிச்சிச்சரம் போல - நீ

பின்னே வந்தாலாகாதோ?

ஆண் :

கண்டாங்கிச் சீலை கட்டி

கரை வழியே போற புள்ள - உன்

கண்டாங்கிச் சீலையிலே - நான்

வண்டாய்ச் சுழலுதனே

குளத்திலொரு அல்லியுண்டு

கூந்தலொரு பாகமுண்டு

இடைச் சிறுத்த அல்லிக்கு

இடையில் ஒரு மச்ச முண்டு

வானமாமலையின் தமிழர் நாட்டுப்பாடல்கள் 1 - புத்தகத்தில் பக்கம் 163-164. 

பாட்டைப் படித்ததும் சும்மா ஜிவ்வு ஜிவ்வுன்னு தெறிக்குதல்லவா?  கவிஞர் வைரமுத்துவின் பாணி இது.  உளறல்களை இலக்கியமென்று கருதும் தற்குறிகளுக்கு வயிற்றெரிச்சல் வரத்தானே செய்யும்? வாழ்த்துகள் கவிஞர் வைரமுத்து அவர்களுக்கு. 

ஜெயமோகன் அவர்களே நீங்களும் எழுதுங்கள், விருது பெறுங்கள். வாழ்த்துகிறோம். 

வளமுடன் வாழ்க.

பக்தர்களின் வேண்டுதல்களை கடவுள் நிறைவேற்றுகிறாரா?

பிறந்ததிலிருந்து ஆரம்பித்து மரணம் வரை விடாமல் தொடர்வது- விரும்பினாலும் விரும்பாவிட்டாலும் - கடவுள். பல பெயர்களில் ஆண், பெண் கடவுளர்கள் பலர் இவ்வுலகில் உண்டு. 

குழந்தை பிறந்ததிலிருந்து கடவுள் தொடர ஆரம்பிக்கிறார். இறப்பின் சடங்கு வரையிலும் கடவுள் தொடர்கிறார். சாம்பலான பின்னாலும், புதைத்த பின்னாலும் வாரிசுகள் மூலம் கடவுள் தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கிறார். செத்தாலும் கடவுள் யாரையும் விடுவதில்லை. 

இப்படி இருக்க, ஒவ்வொரு நொடியிலும், எங்கு நோக்கினும், ஒவ்வொருவர் வாழ்விலும் கடவுளர்கள் இல்லாமல் இருக்க முடியாது. சாப்பிடும் போதும், தூங்கும் போதும் கூட.

எங்கும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கும் கடவுளர்கள் ஒவ்வொரு மானிடரின் துயர, துக்க, துன்ப, இன்ப காலங்களில் கூடவே இருக்கிறார்கள். 

இப்படித்தான் ஒரு பக்தர் அவருக்குப் பிடித்த ஒரு கடவுள் மீது அன்பு கொண்டு - அவரில்லாமல் நானில்லை என்றே வாழ்ந்து வந்தார்.

அவருக்கொரு பிரச்சினை. அவரின் விருப்ப கடவுளரிடம் சென்று பிரார்த்தனை செய்தார். வாரம் தோறும் செல்வார், அவரின் பிரச்சினை தீர கண்களில் கண்ணீர் வழிய வழிய வேண்டுவார். அவரின் விருப்பக் கடவுள் அவரின் பிரச்சினையைத் தீர்த்து வைத்து விடுவார் என்று நம்பினார். அந்த நம்பிக்கை அவரின் பிராய காலத்திலிருந்து தொடர்கிறது. ஒவ்வொரு செயலைச் செய்ய ஆரம்பிக்கும் முன்பும் அவர் கடவுளிடம் வேண்டுவார். அந்தச் செயல் செவ்வனே நடக்கும்.

இப்படித்தான் அவர் கடவுளின் மீது அன்பு, பாசம், பக்தி, அதீத பக்தி வைத்திருந்தார். அவருக்கு கடவுளை விட உயர்ந்தவர், நட்பானவர் வேறு எவருமில்லை. அவருக்கு என்ன பிரச்சினை வந்தாலும் கடவுளின் புகைப்படத்தின் முன்பு நின்று கொண்டு பேசுவார். அவரின் கடவுள் போட்டோவில் உயிருடன் இருக்கிறார் என்று நம்பினார். 

நம்பிக்கைத்தானே வாழ்க்கை. 

இப்படித்தானே ஒவ்வொரு மானிடரும் ஒவ்வொருவர் மீது நம்பிக்கை வைக்கிறார்கள். பெற்றோர் பிள்ளைகள் மீது வைக்கும் நம்பிக்கை என நம்பிக்கைகள் பல வகைப்படும். பல தரத்திலும் நம்பிக்கைகள் உண்டு.

நம்புவதைத் தவிர மானிடருக்கு வேறு வழி இல்லையே. ஆகவே ஒவ்வொரிடமும் நம்பிக்கையானது உள்ளத்துக்குள் மறைந்து கிடக்கும். அவரவர் எண்ணத்துக்கு ஏற்ப அவர்கள் பலரின் மீதும், பல கடவுள்களின் மீது நம்பிக்கை வைப்பர்.

அந்த பக்தரும் விடாமல் கடவுளின் முன்பு நின்று கொண்டு பிரார்த்திக்கிறார், அழுகிறார், புரள்கிறார், கடவுளின் போட்டோவின் முன்பு நின்று பேசுகிறார். பூ வைக்கிறார், ஊதுபத்தி வைக்கிறார், கடவுளைப் புகழ்ந்து பாட்டுப் பாடுகிறார். இப்படி கடவுளுக்கு பிடித்தாற் போல பல வேண்டுதல்களை பல முறைகளில் செய்கிறார். ஆனாலும் வேண்டுதல் நிறைவேறவில்லை.

அவருக்குள் தன் வேண்டுதலில் ஏதோ குறையிருப்பது போலத் தோன்றுகிறது. சரியான முறையில் வேண்டுதல் செய்தால் கடவுள் நிறைவேற்றி விடுவாரே, இதுவரை வேண்டுதல் நிறைவேறவில்லையே? ஏதோ குறை இருக்கிறது. இப்படி எண்ணினார் பக்தர்.

சோதிடக்காரரிடம் செல்லாமே என யோசித்தார். அவருக்கு ஒரு சிறு குழப்பம் ஏற்பட்டது. வேத சோதிடம், நாடி சோதிடம், கைரேகை சோதிடம், எண் கணித சோதிடம், பஞ்சபட்சி சாஸ்திரம், பிரசன்ன சோதிடம் இதில் எது நல்லது எனப் புரியாமல் குழம்பினார்.

முன்னோரிடம் கேட்கலாமே என வீட்டின் அருகில் இருந்த வயதான பெரியவரிடம் இது பற்றி விசாரித்தார். அவர் வேத சோதிடம் தான் உலகில் இருக்கும் சோதிடத்தில் எல்லாம் சிறந்தது என்றார். அவரின் வழிகாட்டுதல் படி ஒரு சோதிடக்காரரைச் சந்தித்தார்.

பக்தரின் சாதகத்தை ஆராய்ந்து சோதிடக்காரர் உங்கள் வழிபாட்டில் குறையுண்டு என்றுச் சொன்னார். பக்தருக்குப் புளகாங்கிதம். தாம் எண்ணியதை சோதிடரும் சரியாகச் சொல்கிறாரே என. முடிவில் சோதிடக்காரர் ஒரு பரிகாரத்தைப் பரிந்துரைத்தார். 

அதன்படி பக்தர் கடவுளுக்கு பரிகாரத்தை நிறைவேற்றி வேண்டுதலைச் செய்தார். ஆனாலும் கடவுள் பக்தரின் வேண்டுதலை நிறைவேற்றவில்லை.

பக்தருக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. 

அடுத்த உபாயமாய் திருவாசகத்துக்கு உருகாத தெய்வமும் உண்டோ என படித்தது நினைவிலாட, பாடினார் மாணிக்க வாசகரின் பாடலை இரவல் பெற்று.

வேண்டதக்கது அறியோய் நீ! 

வேண்ட முழுதும் தருவோய் நீ! 

வேண்டும் அயன்மாற்கு அறியோய் நீ! 

வேண்டி என்னைப் பணி கொண்டாய்! 

வேண்டி நீ யாது அருள் செய்தாய்! 

யானும் அதுவே வேண்டின் அல்லால்! 

வேண்டும் பரிசொன்று உண்டென்னில்! 

அதுவும் உந்தன் விருப்பன்றே! (திருவாசகம்)

இப்படி ஓசியில் கிடைத்தப் பாடலைக் கண்ணீர் மல்க பல ராகங்களின் கலவையாகப் பாடி கடவுளரிடம் வேண்டினார். துடித்தார், விம்மினார், அயர்ந்தார், அயராது அழுதார், புரண்டார், துவண்டார், துயருற்றார். இருப்பினும் கடவுள் அவரின் நம்பிக்கையை - அவரின் வேண்டுதலை நிறைவேற்றவில்லை.

கடவுள் தன்னைக் கைவிட்டது எனப் புலம்பினார்.

என்ன செய்வது என்றே புரியாமல் அழுதபடியே தூங்கிப் போனார்.

அவர் தூங்கும் வரை கடவுள் அவரின் வேண்டுதலை நிறைவேற்றவில்லை.

ஏன் அவரின் வேண்டுதலை, அவருடைய பிரிய கடவுள் நிறைவேற்றவில்லை?

ஏதாவது காரணம் இருக்குமல்லவா? அது என்ன? 

இந்த வரி படிக்கும் வரை யோசித்திருக்கிறீர்களா?

கர்மவினை, முன் ஜென்ம பாவம், கிடைக்கிறது கிடைக்கும் கிடைக்காதது கிடைக்காது, லூசுப்பய கடவுளாவது, இப்படி பல சிந்தனைகள் உங்களுக்குள் வந்திருக்கும். வரணும், வர வேண்டும், வந்திருக்கும். ஆனால் எது சரியான காரணம்? தெரியாமல் குழம்பி இருப்பீர்கள்.

குழம்ப வேண்டாம். 

இனி தான் நாடகம் ஆரம்பம்.

பக்தர் அழுது, புரண்டு, கதறி, துடித்து வேண்டினார் அல்லவா? தொடர்ந்து அயர்ச்சியில் அயர்ந்து உறங்கி விட்டார்.

பக்தரின் அயர்ந்த தூக்கத்தில் - மயக்கும் உணர்வுகளால் உருவான கனவில் உதிக்கும் மாயாலோகத்தில் அவரின் பிரிய கடவுள் பக்தரின் முன்னால் தோன்றினார். பக்தருக்கு கடவுளைப் பார்த்ததும், அதுவும் தனது பிரிய கடவுளைப் பார்த்ததும், பயத்தில் வியர்த்து விறுவிறுத்து விட்டது. கடவுள் முன்பே வந்து சென்றிருந்தால் பயந்திருக்க மாட்டார். திடீரென முன்னால் வந்தால் யாருக்குத்தான் பயமிருக்காது? இருந்தாலும் கடவுளின் மீது கொண்ட அன்பால், கடவுளிடம் பேச முயன்றார். கடவுள் அவரை என்னுடன் வா என  சைகை காட்டினார்.

பக்தரும் கடவுளின் பின்னால் சென்றார்.

அது ஒரு கோவில். அந்தக் கோவிலில் பக்தரின் பிரிய கடவுள் சிலையாக நின்று அருள் பாலித்தார். பக்தர்களின் கூட்டம் முண்டியது. அங்கே கடவுள் ஒருவரை காட்டினார்.

பக்தரும் கடவுள் காட்டிய திசையில் நின்றிருந்தவரைப் பார்த்தார். 

அது பக்தர். 

அங்கே பார் என்பது போல சைகை செய்தார். பக்தரும் தன்னையே பார்த்தார்.

பக்தர் கடவுளரின் தரிசனத்துக்காக வரிசையில் நின்றார். வரிசையின் முன்பு ஒரு வயதான பாட்டி ஒருத்தி நின்றிருந்தார். வரிசை மெதுவாகச் சென்றது. பக்தருக்கோ அர்ஜெண்ட் அஜண்டா ஒன்று. ஆகவே விரைவில் செல்ல வேண்டுமென்ற ஆவலில் கண் பார்வை குறைபாடு இருக்கும் பாட்டி என நினைத்து, அவர் அசந்த நேரம் பார்த்து, தெரியவா போகிறது என அவருக்கு முன்பு சென்று வரிசையில் நின்று விட்டார். 

கடவுள் பக்தரிடம் ’வா போகலாம்’ என்றார். 

பக்தருக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. 

“கடவுளே, எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லையே? ஏன் நீங்கள் எனது வேண்டுதலை நிறைவேற்றி வைக்கவில்லை? காரணம் சொல்லுங்க” என வேண்டி நின்றார்.

சிரித்த கடவுள் ’அங்கே பார்!’ என்றார்

அடுத்த காட்சியை பார்த்தார் பக்தர்.

பாட்டிக்கு தூரப்பார்வை தான் பிரச்சினையே தவிர் கிட்டப்பார்வை துல்லியம்.

தன் முன்னால் நின்றவர், தனக்குப் பின்னால் நின்றவர் என பக்தரின் கால் கட்டை விரலைப் பார்த்துக் கண்டுபிடித்து விட்டார்.

பிறந்ததிலிருந்து, வயதான காலம் வரையிலும் விடாது கோவிலுக்கு வந்து கொண்டிருக்கும் பக்தை அவர் என்பதால் கடவுளுக்கு அந்தப் பாட்டி மீது கொஞ்சூண்டு பிரியம் அதிகம்.

பக்தரும் வரிசையில் நின்று தன் பிரிய கடவுளிடம் தனது வேண்டுதலைச் சொல்லி, அர்ச்சனை செய்யச் சொல்லி திருநீரு பெற்று நெற்றியில் இட்டுக் கொண்டார்.

பின்னால் வந்த பாட்டி கடவுளின் முன்னால் நின்று வேண்டினார் இப்படி

”எனக்குப் பின்னால் வந்த ஆள், என்னை ஏமாற்றி முன்னால் வந்து வேண்டினானே அந்த வேண்டுதல் நிறைவேறவே கூடாது இறைவா” என வேண்டியது பக்தருக்குச் சத்தமாகக் கேட்டது.

காலில் சில்லென்று ஏதோ பட விழித்தெழுந்த பக்தருக்கு கனவில் ஒன்றுக்குப் போய் விட்டோமே என நினைத்தார். 

பக்தரின் கனவில் வந்த கடவுளின் பிரசன்னத்தை மாயாலோகம் அவரின் நினைவிலிருந்து விலகியது.

நிதர்சன உலக மூத்திரம் நாற்றமடித்தது.

அம்புட்டுத்தான் நாடகமும், வசனமும் முடிவுற்றது.

சென்று வாருங்கள். 

பின்னொரு பதிவில் பார்க்கலாம்.

வளமுடன் வாழ்க....!

குறிப்பு : எனது புறா ஒன்று - அதன் அலகில் ஏற்பட்ட நோயால் அலகு உடைந்து போய், பட்டினியில் இறந்து போய் விட்டது. என்னால் அதைக் கவனிக்க முடியவில்லை. இரண்டொரு நாளாக வேதனையில் இருக்கிறேன்.