கோயம்புத்தூரின் மிக முக்கியமான பகுதிகளில் ஒன்று விளாங்குறிச்சி. விமான நிலையம், தொழிற்சாலைகள் மற்றும் புகழ்பெற்ற கல்லூரிகளுக்கு மிக அருகில் அமைந்துள்ள இப்பகுதியில், கடந்த பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு எனது வீடு இருந்தது.
அப்போது எனது வீட்டிற்கு எதிரே ஒரு ஏக்கர் பரப்பளவில் செழிப்பான கீரைத் தோட்டம் ஒன்று இருந்தது. விதவிதமான கீரைகள் அங்கு பயிரிடப்படும். எனது அலுவலகம் கணபதி பகுதியில் இருந்ததால், தினமும் காலை 9 மணிக்கு வீட்டிலிருந்து கிளம்பி, மாலை 5 மணிக்குத் திரும்புவேன்.
வேலையை முடித்துவிட்டுத் திரும்பும்போது, விநாயகபுரம் பகுதி வரை வெயில் உறைக்கும். ஆனால், அந்தப் பகுதியைக் கடந்தவுடன் காலநிலை சட்டென்று மாறிவிடும். ஜில்லென்று வீசும் காற்றில் உடலும் மனதும் குளிரும். அந்த கீரைத் தோட்டத்தைத் தாண்டி வீட்டிற்குள் நுழைந்தால், ஏதோ ஒரு மலைப்பிரதேசத்திற்குள் நுழைந்தது போன்ற உணர்வு ஏற்படும்.
வீட்டைச் சுற்றி தென்னை மரங்கள், வாசலில் பிரம்மாண்டமான வேப்ப மரம் என பசுமை போர்த்திய சூழல் அது. நம்ப மாட்டீர்கள், இரவு நேரங்களில் மின்விசிறி (Fan) கூட போட முடியாது; அந்த அளவிற்கு குளிர் இருக்கும். விடியற்காலையில் நிலவும் கடுங்குளிரைத் தாங்க முடியாமல், வட இந்தியாவில் பயன்படுத்துவதைப் போன்ற தடிமனான கம்பளிகளை (Sweaters/Blankets) வாங்கிப் பயன்படுத்தினோம்.
காலப்போக்கில் அந்த கீரைத் தோட்டம் வணிக நோக்கத்திற்காக விற்கப்பட்டு, விவசாயம் நிறுத்தப்பட்டது. அங்கிருந்துதான் எங்களுக்கான அவதி தொடங்கியது. இன்று கோவையில் வெப்பநிலை 32°C முதல் 35°C வரை இருந்தாலும், புழுக்கத்தின் தாக்கம் அதைவிடப் பல மடங்கு அதிகமாக உணரப்படுகிறது.
அசுரத்தனமான தொழில் வளர்ச்சியின் காரணமாக எங்கு பார்த்தாலும் கட்டிடங்கள், அலுவலகங்கள் என கான்கிரீட் காடுகளாக மாறிவிட்டன.
சாலை விரிவாக்கம் என்ற பெயரில் பேரூர் முதல் வெள்ளியங்கிரி வரை இருந்த பல நூற்றாண்டு காலத்து மரங்கள் கருணையின்றி வெட்டி வீழ்த்தப்பட்டன.
இதன் விளைவாக, இன்று இரவு நேரங்களில் கூட வெப்ப அலை வீசுகிறது. இயற்கையான குளிர்ச்சியில் இருந்த எனது வீடு, மெல்ல மெல்ல ஒரு மைக்ரோவேவ் ஓவன் போல மாறத் தொடங்கியது. வேறு வழியின்றி குளிரூட்டி (A.C.) பொருத்த வேண்டிய சூழலுக்குத் தள்ளப்பட்டேன். வெயிலின் தாக்கத்தைக் குறைக்க வீட்டின் கூரை மீது தென்னை ஓலைகளைப் பரப்பி, ஒரு நாளைக்கு மூன்று முறை தண்ணீர் தெளித்துப் பராமரிக்க வேண்டியதாயிற்று.
இன்றைய அபார்ட்மெண்ட் கலாச்சாரம் என்பது மனிதர்களை வெப்பக் கூண்டுகளுக்குள் அடைத்து வைத்திருக்கும் சிறைச்சாலை போன்றது. வளர்ச்சி என்பது மனித வாழ்வியலுக்கும் ஆரோக்கியத்திற்கும் நன்மை செய்ய வேண்டுமே தவிர, தீங்காக அமையக்கூடாது.
சுயநலத்தோடு நாம் மரங்களை அழித்துக் கொண்டே போனால், வரும் சந்ததியினருக்கு நாம் எதை விட்டுச் செல்லப் போகிறோம்? உடல் வெப்பம் அதிகரித்தால் ஏற்படும் பாதிப்புகள் சொல்லொணாதவை.
இதைச் சரி செய்யப்போவது அரசாங்கம் மட்டுமல்ல, மக்களாகிய நாம்தான்.
சுற்றுச்சூழலுக்குப் பாதிப்பு ஏற்படுத்தும் திட்டங்களை எதிர்க்க வேண்டும்.
ஒவ்வொரு வீடும் பசுமையை மீட்டெடுக்க முயல வேண்டும்.
வளர்ச்சி என்பது பொருளாதார வெற்றிக்காக மட்டுமல்ல, ஆரோக்கியமான வாழ்விற்காகவும் இருக்க வேண்டும் என்பதை உணர வேண்டும்.
நமது பூமியை, அதன் இயற்கை வளங்களோடு அடுத்த தலைமுறைக்குக் கொண்டு சேர்ப்பது நமது கடமையாகும்.
0 comments:
Post a Comment
கருத்தினைப் பதிவு செய்தமைக்கு மிக்க நன்றி.