குரு வாழ்க ! குருவே துணை !!

தளத்திற்கு வருகை தந்த உங்களுக்கு அன்பு வணக்கங்கள்! - தொடர்பு கொள்ள : covaimthangavel@gmail.com

Friday, November 28, 2008

ராதையின் காதல் வலி

ஒரு நாள் காதலியைக் காணவில்லை. வருவாள் வருவாள் என்று காத்திருந்தேன். காணவில்லை. அவளின் தங்கையையும் காணவில்லை. எனக்குள் ஏதோ ஒன்று உடைந்தது போல உணர்ந்தேன். கலீல் ஜிப்ரானின் கவிதைகளை படித்து மனதினை தேற்றிக் கொள்வேன். இருந்தாலும் மனசு கேட்காது. எப்போது தான் வருவாளோ என்று பிரவச வலியால் துடிக்கும் பெண்ணைப் போல மனசு துடித்துக் கொண்டிருந்தது. என் நண்பன், நான் படும் வேதனையைக் காணச் சகிக்காமல் அழுதான். ஏனடா, இப்படி உன்னையே சாகடித்துக் கொள்கிறாய் என்று கண்ணீர் சிந்தினான்.

” இறந்த பிறகும் என் கண்கள் திறந்தே இருக்கும்
ஏனென்றால் இன்னும் உனக்காக காத்திருக்கிறேன் “

என்ற கலீல் ஜிப்ரானின் கவிதை வரிகளை அவனிடம் சொன்னேன். ஜெயதேவர் கண்ணனின் காதலி ராதை கண்ணனைப் பார்க்க இயலாமல் காதல் பிரிவில் படும் வேதனையை பாடலாக எழுதி இருப்பார். கண்ணதாசனின் வரிகளில் வழிந்தோடும் ராதையின் காதல் பிரிவின் வலிகள் நான் படும் துயரத்தின் வலியை விட சுமாராகத்தான் இருந்தது.

காதலிக்காக காதலன் பாடும் பாடல் என்று இந்தப் பாடலை எடுத்துக் கொள்ளுங்களேன்.


காதலிக்கும் போது கேட்ட பாடல்

நான் ஒரு காலத்தில் எனது வகுப்புத் தோழியுடன் காதல் வயப்பட்டிருந்தேன். எனக்கும் அவளுக்கும் காதல் தூது தோழியின் தங்கை. தோழி சுமாராகத்தான் இருப்பாள். ஆனால் இவள் தங்கையோ அழகு என்றால் அப்படி ஒரு அழகு. தேவதை போலவே இருப்பாள். உடல்வாகும், நடையும், முகமும் அவ்வளவு லடசணமாக இருக்கும்.

என் மீது கொள்ளைப் பிரியம் வைத்திருந்தாள். ஆனால் நான் தான் ஏற்றுக் கொள்ள மறுத்து விட்டேன். எனக்கு மகன் பிறந்த பின்னர் எனது உறவினர் வீட்டுக்கு மகனுடன் சென்றேன். என் மனைவி மகனுக்குச் சாப்பாடு ஊட்டிக் கொண்டிருந்த போது தோழியின் தங்கை என் மனைவியிடம் சொன்னது “ இவன் என் வயிற்றில் இருந்து பிறக்க வேண்டியவன், எங்கோ பிறந்திருக்கிறான்”. என் மனைவி என்னிடம் வந்து சொன்னாள். அப்படியா சொன்னாள் என்று சொல்லிச் சிரித்து வைத்தேன்.

தோழியுடன் காதல் வயப்பட்டிருந்த போது அவளின் சிரிப்புக்காக நாள் முழுதும் தவமிருப்பேன். அந்த நேரங்களில் இந்தப் பாடலைத்தான் அடிக்கடி கேட்டுக் கொண்டிருப்பேன். நீங்களும் கேட்டுப் பாருங்களேன்.

Monday, November 24, 2008

சாட்டிலைட் இன்டர்நெட்

நிமிடத்தில் கண்டம் விட்டு கண்டம் தகவல்கள் பரிமாறவும், இருந்த இடத்திலிருந்தே விரும்பக்கூடிய தகவல்களைப் பெறவும், மற்ற இன்னபிற வசதிகளையும் இன்டர்நெட் மூலம் இன்றைய உலக மாந்தர்கள் அனுபவித்து வருகிறார்கள். வளர்ந்த நகரங்களில் எளிதாக பிராட்பேண்ட் அகலக்கற்றை, டயலப் மூலம் இண்டர் நெட்டினைப் பயன்படுத்தலாம். ஆனால் டெலிபோனோ அல்லது செல்போனோ வயர்களோ செல்லாத ரூரல் ஏரியாக்களில் எப்படி இணையத்தை பயன்படுத்துவது ? காட்டுக்குள் செல்ல வேண்டுமென்ற சூழ் நிலையில் அங்கிருந்து எப்படி இணைய உலகில் தொடர்பு பெற முடியும் ? அதற்கும் வழி இருக்கிறது. சாட்டிலைட் மூலம் இணைய இணைப்பைப் பெறுவதன் பெயர் தான் சாட்டிலைட் இன்டர்நெட். ஹாலிவுட் சினிமாக்களில் பார்த்திருப்பீர்கள். லேப்டாப்பை வைத்துக் கொண்டு என்னென்னவோ செய்து கொண்டிருப்பார்கள். எங்கோ ஒரு அத்துவானக் காட்டிலிருந்து கொண்டு இமெயில் அனுப்பிக் கொண்டிருப்பார்கள். அதெல்லாம் எப்படிச் சாத்தியமென்று என்றாவது யோசித்துப் பார்த்திருக்கின்றீர்களா ? எப்படி செயல்படுகிறது என்பதனை இப்பதிவில் படித்துப் பாருங்கள்.

இணைப்புக்கு தேவையானவை : இரண்டு அல்லது மூன்றடி அகலமுள்ள டிஷ் ஆண்டனா, சிக்னல் ரிசீவர், மோடம் மற்றும் கோயாக்சில் கேபிள். இவை தான் சாட்டிலைட் மூலம் இணைய வசதி பெறத் தேவையானவை.

கருவிகளைப் பொறுத்துவது எப்படி : டிஷ் ஆண்டனாவை (சரியான திசையில் பொறுத்த வேண்டும்) சர்வீஸ் புரவைடரின் சாட்டிலைட்டின் சிக்னல் பெறும் வகையில் இன்ஸ்டால் செய்ய வேண்டும். கோயாக்ஸில் கேபிள் மூலம் சர்வீஸ் புரவைடர் தரும் மோடத்தை டிஸ் ஆண்டனாவில் பொருத்தப்பட்ட ரிசீவருடன் இணைக்க வேண்டும். மோடத்திலிருந்து ஈதர்னெட் மூலம் கணிப்பொறியில் இணைக்க வேண்டும். கணிப்பொறியில் டிசிபிஐபி வசதி இருக்க வேண்டும். விண்டோஸ் ஆபரேட்டிங்க் சிஸ்டம் இருந்தால் போதும்.

எப்படிச் செயல்படுகிறது : கணிப்பொறியிலிருந்து வரும் சிக்னல் ஆண்டனாவிலிருந்து நேரடியாக சாட்டிலைட்டுக்கு அனுப்பப்படும். சாட்டிலைட் சர்வீஸ் புரவைடரின் ஹப் செண்டருடன் தொடர்பில் இருக்கும். இந்த ஹப் செண்டர் இண்டர்னெட்டுடன் தொடர்பில் இருப்பதால் பயன்படுத்துவோரிடமிருந்து வரும் வேண்டுகோளுக்கேற்ப தேவைப்படும் தகவல்களை பெற்று சாட்டிலைட்டுக்கு அனுப்பி வைக்கும். சாட்டிலைட்டிலிருந்து கணிப்பொறிக்கு தகவல்கள் அளிக்கப்படும். இங்கு சாட்டிலைட், ஹப் செண்டர்கள் கேட்வேயாகச் செயல்படும்.

அமெரிக்காவில் இந்த சர்வீசைத் தருவதற்கு கம்பெனிகள் இருக்கின்றன. மாதமொன்றுக்கு நான்காயிரம் ரூபாயும், மேற்படி பொருட்களை நிறுவவும் வருடத்திற்குமாக மொத்தம் கிட்டத்தட்ட 15,000 ரூபாயும் செலவாகும். தற்பொழுது ஒரு எம்பி அளவுக்கு டவுன்லோட் ஸ்பீட் வசதியும், 126 கேபி அளவுக்கு அப்லோடு வசதியும் தருகிறார்கள். இந்தியாவில் இருக்கிறதா என்று தெரியவில்லை. அப்படி இருந்தால் படிக்கும் வாசகர்கள் தகவல்கள் தரலாம்.

Sunday, November 23, 2008

இறைவனும் ரித்திக்நந்தாவும்

காதல் திருமணம். வீட்டை விட்டு என்னுடன் வந்து விட்டார் மனைவி. தாலி கட்டிய பின்னர் காவல்துறையில் தஞ்சம் அடைந்து, சுற்றத்தாரின் புறக்கணிப்பெல்லாம் சமாளித்து இரு மாதங்களுக்குப் பிறகு எனது உறவினர் வீட்டில் விட்டு விட்டு தொழிலை கவனிப்பதற்காக சென்று விட்டேன்.

மனைவி வயிற்றில் என் வாரிசு ரித்திக் நந்தா. மனைவிக்கு தங்கிய இடம் புதுசு. புது உறவுகள். மூன்று மாடி வீட்டில் செல்லக் குழந்தையாய், துள்ளித் திரியும் மானாய் வளர்ந்தவள். உயர்தர பொன்னி அரிசி சாப்பிட்டு, பஞ்சு மெத்தையில், மின் விசிறி கீழே உறங்கியவள். எனக்காக எல்லாவற்றையும் தூக்கி எறிந்து விட்டு வந்தாள். அவள் பிறந்த நாளுக்கு வாங்கிக் கொடுத்த ஒரு சுடிதார். காதில் ஒரு இரண்டு கிராமில் தோடு ஒன்று.
என் உறவினர் வீட்டில் ஒரு மாதம் தங்கியிருந்தாள். நித்தம் வாந்தி. சாப்பாடு பிடிக்கவில்லை. கொட்டை அரிசி சாப்பாடு. எல்லாம் புதுசு. பெரும்பாலும் பட்டினிதான் கிடப்பாள். விடிகாலையில் கர்ப்பிணி பெண்ணுக்கு பசி எடுக்குமாம். என்னவளுக்கும் பசி. ஆனால் உறவினர் வீட்டிலோ ஒன்பது மணிக்கு தான் சாப்பாடு கிடைக்கும். வெளியில் சொல்லவும் பயம். மார்கழி மாதம் அது. என் மனைவி தங்கியிருந்த வீட்டுக்கு அருகில் ஒரு சிவன் கோவில். அங்கு மார்கழி மாதம் வந்தால் தினமும் விடிகாலையில் பஜனை செய்வார்கள். தேவாரம், திருவாசகம், வள்ளலார் பாடல்கள் பாடுவார்கள். பஜனை முடிந்ததும் குழந்தைகளுக்கு சர்க்கரை பொங்கல் சுண்டல் தருவார்கள். நான் சிறு வயதில் பள்ளியில் படிக்கும் காலத்தில் அந்தக் கோவில் சிவபெருமானை தினமும் சந்தித்து சிறிது நேரம் ஏதாவது பேசி விட்டு, கும்பிட்டு வருவேன்.





விடிகாலையில் என் மனைவிக்கு பசி வந்து விடும். பசியால் சுருண்டு விடுவாள். அவள் தங்கியிருந்த எனது உறவினரின் பையன் தினமும் கோவிலுக்கு சென்று விட்டு, வரும் போது பொங்கலை வாங்கி வந்து தருவான். அவன் வரும் வரை பசியோடு பாட்டு எப்போ முடியும் என்று பாட்டை கேட்டபடியே காத்து இருப்பாள். அந்த பொங்கலை சாப்பிட்டு என் மனைவி பசி ஆறுவாள்.

இதை நேரில் சந்தித்தபோது என்னிடம் சோகமாக சொல்லுவாள். மகன் பிறந்து என் சொந்த ஊருக்குச் செல்லும் வழியில் சிவபெருமான் கோவிலைப் பார்த்தால் என் தகப்பனின் நினைவு தான் வரும். வயிற்றில் இருந்த என் மகனுக்காக சாப்பாட்டை அனுப்பி வைத்த சிவபெருமானின் அருளை நினைத்து நினைத்து பெருமிதம் கொள்வேன். எனக்கு கடவுள் ஆசி உண்டு அல்லவா.

திக்கற்றவருக்கு தெய்வமே துணை என்பார்கள். என் விசயத்தில் அதுதான் நடந்தது. கர்ப்ப காலத்தில் என் மனைவிக்கு சாப்பாடு கொடுத்தது தெய்வம். பசி அறிந்து உதவி செய்தது தெய்வம்.

ஆகவே நண்பர்களே தெய்வத்திடம் வேண்டுங்கள். நமக்கு வேண்டியதை தரும் கற்பக விருட்சம் அது. எப்படியாவது யார்மூலமாவது உதவி செய்ய அனுப்பிவிடும். தொலைபேசி இல்லா காவல்காரர் அவர். சேவைக்கு கட்டணம் வசூலிக்காதவர் அவர். கூப்பிட்ட குரலுக்கு ஓடி வருபவர் அவர். எண்ணற்ற பேண்டு வித் கற்றையை உடையவர். எத்தனை கோடி பேர் வேண்டுமென்றாலும் ஒரே நேரத்தில் ஆக்சஸ் செய்யலாம் அவரின் உள்ளத்தை. அவரின் உள்ளத்தில் உமது அழைப்பை பதிவு செய்தால், ஓடோடி வருவார் உதவி செய்ய. அதற்கு தேவை உமது உள்ளத்தை அவரின் உள்ளத்தோடு இணைக்க வைக்கவேண்டியது மட்டும் தான். இதற்கு மாத வாடகை தேவையில்லை. இலவசம் அவனை அழைப்பதற்கு. அவுட்கோயிங்கும் இலவசம். இன்கமிங்கும் இலவசம். முக்கியமாக ஹேன்ட் செட் அது கலராகவோ அல்லது பிளாக்காவோ இருக்க தேவையே இல்லை.

அவர் நமக்கு ஒரு உகந்த ஒரு தோழன். அவரிடம் ரகசியத்தை சொன்னால் அது தான் ரகசியம். சாவி இல்லாத பெட்டகம் வைத்து இருக்கின்றார். நம்மை தவிர வேறு எவரும் அந்த ரகசிய பெட்டகத்தை திறக்க முடியாது. அழையுங்கள் ஓடோடி வருவார். நாம் எப்போது அழைப்போம் என்று காத்து இருக்கிறார் அவர்...

Wednesday, November 19, 2008

சொர்க்கமே என்றாலும்....

இப்பாடலை எனது மனம் கவர்ந்த பதிவர் ஒருவருக்காக இங்கு பதிவிடுகிறேன்.




அனானிமஸின் கமெண்ட்ஸ்சுக்காக பழைய போட்டோவை இணைத்துள்ளேன். இந்த போட்டோவில் ஒரு விஷயமிருக்கிறது. என் மனைவியால் மூன்று வருடங்களுக்கு முன்பு எடுக்கப்பட்ட புகைப்படம் இது. எனது புகைப்படங்களிலேயே இது தான் அழகாய் இருப்பதாக அவளிடம் சொல்வேன். அதற்கு அவளின் பதில் : கணவர் எந்த போஸில் அழகாய் இருப்பார் என்று மனைவிக்குத் தான் தெரியும்.

Tuesday, November 18, 2008

நடமாடும் தெய்வங்கள்

இன்று காலையில் வீட்டுக்கு வெளியே ஜீப் சத்தம் கேட்டது.

” என்னம்மா சத்தம் ? “
“ மூன்று மாத பிள்ளையை கொன்று போட்டிருக்கிறார்களாம்” என்றார் மனைவி.
“ என்ன ? “
“ ஆமாங்க.. யாருன்னு தெரியலை. போலீஸ் வந்திருக்காங்க” என்றார் மனைவி

பொக்கை வாய்ச் சிரிப்பும், பிஞ்சு விரல்களும், பால் வழியும் வாயோடு சிரிக்கும் குழந்தையையா கொன்று இருக்கிறார்கள்.
பிஞ்சுப் பாதங்களால் நெஞ்சில் உதைத்தால் பிறவிப்பயன் நிறைவேறுமே. நடமாடும் இயற்கையின் அற்புதமல்லவா குழந்தை. இறைவனின் படைப்பில் உயிரோடு மானிடருக்கு கிடைக்கும் சொர்க்கமல்லவா குழந்தை. வீட்டுக்கு வரும் நடமாடும் கடவுள்தானே குழந்தைகள்.....

நெஞ்சம் கனத்து, கண்ணீரில் நனைந்தது கண்கள்.

பிள்ளை இல்லா அன்னை ஒருத்தியின் குரலில் வெளிப்படும் வேதனையினைக் கவனியுங்கள்.

பூவாகி காயாகி கனிந்த மரம் ஒன்று
பூவாமல் காய்க்காமல் கிடந்த மரம் ஒன்று
காய்க்காத மரத்தடியில் தேனாறு பாயுதடா
கனிந்த விட்ட சின்ன மரம் கண்ணீரில் வாடுதடா
கண்ணீரில் வாடுதடா....

பூவாகி காயாகி கனிந்த மரம் ஒன்று
பூவாமல் காய்க்காமல் கிடந்த மரம் ஒன்று

பெற்றெடுக்க மனமிருந்தும் பிள்ளைக்கனி இல்லை
பெற்றெடுத்த மரக்கிளைக்கு மற்ற சுகம் இல்லை
சுற்றமென்னும் பறவையெல்லாம் குடியிருக்கும் வீட்டில்
தொட்டில் கட்டி தாலாட்டும் பேரு மட்டும் இல்லை
பேரு மட்டும் இல்லை

பூவாகி காயாகி கனிந்த மரம் ஒன்று
பூவாமல் காய்க்காமல் கிடந்த மரம் ஒன்று

வேண்டுமென்று கேட்பவருக்கு இல்லை இல்லை என்பார்
வெறுப்பவருக்கும் மறுப்பவருக்கும் அள்ளி அள்ளித் தருவார்
ஆண்டவனார் திருவுள்ளத்தை யாரறிந்தார் கண்ணே
யார் வயிற்றில் யார் பிறப்பார் யார் அறிவார் கண்ணே
யார் அறிவார் கண்ணே

பூவாகி காயாகி கனிந்த மரம் ஒன்று
பூவாமல் காய்க்காமல் கிடந்த மரம் ஒன்று

* * * * *

எப்படியடா உங்களுக்கு இப்படியெல்லாம் செய்ய முடிகிறது. பாவிகளா... பாவிகளா....

துள்ளுமிசைப் பாடல் : நான்ஸி அஜ்ரமின் காந்தக் குரலில்



ஹாட்சாட், லெபனான் பாப் பாடகி நான்ஸி அஜ்ரமின் குரல் - பாடலைக் கேட்டால் மனசு ஆற்றிலிருந்து வெளியே குதித்த மீனாய் துள்ளித் துள்ளி குதிக்கும்.

உடம்பிலொரு மின்சார உணர்ச்சி கிளம்பி தலை முதல் கால்வரை கிறுகிறுக்க வைத்து விடும்.

டயல் அப் வாசகர்களுக்காக எம்பிதிரி வடிவில் கேட்டு மகிழுங்கள்.

வாழ்வில் சில தருணங்கள் இறுதிப் பகுதி

நிர்வாகத்தில் தலைவராகப்பட்டவர், தனது நிர்வாகத்தின் கீழ் என்ன நடக்கிறது என்பதனை அறிந்து கொள்ளும் பொருட்டு தனக்கென சில அடிப்பொடிகளை நியமித்து வைப்பார். அந்த அடிப்பொடிகளின் வேலை உளவு பார்ப்பது. தான் என்ன செய்கிறோமென்று அறியாமலே தலைவரிடம் அவ்வப்போது நிர்வாக உறுப்பினர்களின் நடவடிக்கைகளை அவரவருக்குத் தெரிந்த முறையில் சொல்லி வைப்பார்கள். உன்னால் தான் நிர்வாகம் சிறப்புற நடக்கிறது. நீதான் நிர்வாகத்தின் அச்சாணி என்று நிர்வாகி சொல்லி வைக்க, அந்த வார்த்தைகளே அவர்களுக்குப் போதுமானதாய் இருக்கும். இது ஒரு முறை. அனைத்து இடங்களிலும் நடக்கும் முறையும் கூட.

இன்னொரு முறையும் இருக்கிறது. இதில் அதிக ரிஸ்க் இருக்கிறது. இம்முறையில் உடனுக்குடன் தகவல்கள் சேகரிக்கப்படும். நிர்வாகி இரண்டு விதமான அதிகாரமிக்க பதவிகளை ஒரு பதவிக்காக உருவாக்குவார். ஒருவருக்கொருவர் பிடிக்காதவர்களை அப்பதவிகளில் நியமிப்பார். பிரச்சினை முடிந்தது. ஒருவரைப் பற்றி ஒருவர் போட்டுக் கொடுக்கும் வேலையினைச் செய்வர். இதில் என்ன பிரச்சினை என்றால் இருவரும் இணைந்து விட்டால் நிர்வாகிக்கு ஆப்பு அடித்து விடுவர். அப்படி இணைய விடாமல் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும்.

நான் பணி செய்த இடத்தில் நடந்து வந்த முறைதான் இரண்டாவதாக நான் சொன்னது. தாளாளர் என்னைப் பற்றி குறை சொல்வோரிடம் அவன் இங்கு சரிப்பட்டு வரமாட்டான் போல இருக்கே, அவனை உடனடியாக வெளியேற்ற வேண்டுமென்று சொல்லி வைப்பார். குறை சொல்லுபவன் மகிழ்ச்சியில் துள்ளுவான். ஆனால் மறு நாளே இருவரும் சென்னைக்கு கிளம்பி விடுவோம்.

என்னிடம் ஏம்பா, பள்ளியில் ஏதாவது நடந்ததா என்று கேட்பார். நான் சிரித்துக் கொண்டே, அவரவருக்குத் தெரிந்ததை அவரவர்கள் செய்கிறார்கள் என்றுச் சொல்லி முடித்து விடுவேன். மற்றவர்களைப் பற்றிய குறைகளை அவரிடம் என்றுமே சொன்னது கிடையாது. ஆனால் வெளியில் இருந்து பார்பவர்களுக்கு, நான் மற்றவர்களைப் பற்றி போட்டுக் கொடுத்து விட்டு வருகிறேனென்று தோன்றும். ஆனால் அதைப் பற்றிய கவலை எனக்கு எப்போதுமே வந்தது கிடையாது.

பிரின்ஸ்பல் என்னை எப்படியாவது அவ்விடத்திலிருந்து வெளியேற்றி விட வேண்டுமென்றும், அப்படி நான் அவ்விடத்தில் நீடித்தால் அவரை எவரும் மதிக்கமாட்டார்கள் என்றும் எண்ணி விட்டார். எனது சக ஆசிரியர்களுடன் நேருக்கு நேர் துவேஷத்தை வளர்க்கும் வேலையினையும், எனது அறைக்கு எவரும் வரவே கூடாது என்ற உத்தரவினையும் இட்டார். ஆனால் என்னை நேரில் பார்க்கும் போது உருகுவார். என் வாழ்வில் சந்தித்த மிக மோசமான நபராக இந்தப் பிரின்ஸ்பல் இருந்தார். அவர் தற்பொழுது அரசுப் பள்ளியில் ஆசிரியராக பணியாற்றி வருகிறார். மனிதர்களில் மகா மட்டமான மனிதன் எவரென்றால் என் வாழ்வில் இவரைத்தான் உதாரணம் காட்டுவேன்.

மாதம் ஆயிரத்துக்கும் குறைவான சம்பளம். காலை ஒன்பது மணியிலிருந்து மாலை ஐந்து மணி வரை வேலை. மனதுக்குள் மருகிக் கொண்டே வேலைபார்க்கும் ஆசிரியர்களை இவர்கள் படுத்தும் பாடு இருக்கிறதே அது ஹிட்லர் யூதர்களுக்குச் செய்த கொடுமையினை விடக் கொடியதாகும். அடிமையினைப் போல நடத்துவார் இந்தப் பிரின்ஸ்பல். பள்ளி விடுமுறை முடிந்து மீண்டும் தொடர ஆரம்பித்த வேளையில் ஆசிரியர்களைக் குறைக்கிறேன் பேர்வழி என்று எனது நண்பன் ஒருவனை வேலையில் இருந்து நீக்கி விட்டார். இவ்விஷயம் எனக்குத் தெரியாது. தாளாளரிடம் என்ன சொன்னாரோ தெரியவில்லை. அவரும் தலையாட்டி விட்டார்.

நண்பன் என்னிடம் வந்து விஷயத்தைச் சொன்னார். தாளாளரிடம் நேரில் அழைத்துச் சென்றேன். விஷயத்தைச் சொன்னேன். தாளாளர் கொதித்து விட்டார். யார் வேலை கேட்டு வந்தாலும் வேலை கொடுக்கும் நிறுவனத்தில் வேலையினை விட்டு துரத்துவதா என்று கோபத்தில் கத்தி விட்டார். பிரின்ஸ்பல் அழைக்கப்பட்டார். அறிவிருக்கா உனக்கு என்று அனைவரின் முன்னிலையில் தாளாளர் பிரின்ஸ்பலைக் கேட்க ஆள் நடுங்கி விட்டார். பயந்து நடுங்கி கைகால்கள் எல்லாம் நடுங்கத் தொடங்கியது. பிரின்ஸ்பலுக்குத் திக்கு வாய். இச்சம்பவத்தில் பேசவே முடியாமல் திணற, என் நண்பனுக்கு மீண்டும் வேலையும், வேலையினை விட்டு நீக்கிய அனைவருக்கும் திரும்பவும் வேலை கொடுக்கப்பட்டது. அச்சம்பவத்தில் இருந்து தங்கவேல் சொல்வதைக் கேட்டு நட என்று வாய் மொழி உத்தரவும் இடப்பட்டது.

சமயம் பார்த்து வைத்த ஆப்பில் ஆடிப்போய்க் கிடந்தார் பிரின்ஸ்பல். இந்த நிகழ்ச்சிக்குப் பின்னர் வாழ்வில் எதனையோ தொலைத்து விட்டது போல திரிந்து கொண்டிருந்தார். சிறிது காலத்துக்குப் பிறகு அவருக்கு அரசு வேலை வாய்ப்பு வர ராஜினாமா செய்துவிட்டார். பாவம் இப்போது யார் யாரெல்லாம் அவரிடம் மாட்டிக் கொண்டு விழிக்கின்றார்களோ தெரியவில்லை.

இப்படி எழுத இன்னுமெத்தனையோ சம்பவங்கள் என் வாழ்விலே நடந்திருக்கின்றன. நடந்து கொண்டுமிருக்கின்றன.

வாழ்வில் சில சம்பவங்கள் பதிவில் நான் சுட்டிக் காட்ட விரும்புவது ஒன்றுமில்லை. மேனேஜ்மெண்ட் எப்படி நடத்துகிறார்கள் ? நாமெல்லாம் எப்படி மேனேஜ்மெண்டினால் பந்தாடப்படுகிறோம் என்பதைப் பற்றித்தான்.

மனிதர்களில் குறையொன்றுமில்லாதவர் எவருமில்லை. குறையே இல்லாத மனிதர்கள் இருந்தால் வாழ்வில் சுவாரசியங்கள் அற்றுவிடும். எனது வாழ்வில் வந்து சென்ற மனிதர்களில் இவர்களைப் போன்றோரும் உங்கள் வாழ்விலும் வருவர்.

வாழ்க்கை என்பது சம்பவங்களால் கட்டமைக்கப்பட்டது. இச் சம்பவங்களில் இருந்து பாடம் கற்றுக் கொள்பவன் புத்திசாலி. புரியாதவன் வாழ்க்கையினை இழந்தவனாவான்.

Friday, November 14, 2008

வாழ்வில் சில தருணங்கள் – 3

அது அட்மிஷன் டைம். எல்கேஜிக்கு எண்டரன்ஸ் எக்ஸாம் வைத்துதான் தேர்வு செய்வார்கள். இதில் பிரின்ஸ்பாலுக்கு வேண்டியவர்கள், ஆசிரமத்துக்கு வேண்டியவர்கள் அவருக்கு வேண்டியவர்கள், இவருக்கு வேண்டியவர்கள் என்று வரும் ரெகமெண்டேஷன்களுக்கு அட்மிஷன் நிச்சயம் உண்டு. மேற்படி எவருக்கும் வேண்டாதவர்களுக்குத்தான் (சிபாரிசு இல்லாதவர்களுக்கு) எக்ஸாம் வைப்பார்கள் என்பதெல்லாம் சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை.

சமூகத்தில் ஐகானாக (முக்கிய பிரஜையாக) இருப்பவர்கள் அல்லது அப்படி இருப்பதாக நடிப்பவர்களின் உதவி இம்மாதிரி சமயங்களில் உதவும்.. ஆகையால் மக்களே நீங்களும் இப்படிப்பட்ட ஐகான் ஆக இருப்பவர்களுடன் நட்பு வைத்துக் கொள்ளுங்கள். என்றாவது ஒரு நாள் உதவும்.(சிபாரிசுக்கு அல்ல)

நான் தினமும் பள்ளியின் தாளாளருடன் ஒரு மணி நேரம் தனிமையில் பேசிக் கொண்டிருப்பேன். அடிப்பொடிகள், அல்லக்கைகளை மீறி தாளாளருடன் தனிமையில் நான் உரையாடிக் கொண்டிருப்பது அங்கிருக்கும் ஆசிரமவாசிகளுக்கு வயித்தெரிச்சலை உண்டு பண்ணும் என்பது எனக்குத் தெரியும். இதனால் எனக்கு உருவான பிரச்சினைகளை எல்லாம் எழுதத் துவங்கினால் கிட்டத்தட்ட பத்தாயிரம் பக்கங்களுக்கு வரும். தினமும் ஒரு பிரச்சினையைக் கிளப்புவார்கள். என்னைப் பற்றிய வதந்திகளும் குறைவில்லாமல் எழுப்பப்படும். தாளாளரிடம் அனைத்தும் பல வித ஜோடனைகளோடு பலப்பல விதமாகச் சொல்லப்படும். நான் ஆசிரம வாழ்க்கையினை விட்டு வெளிவரும் காலம் வரை வதந்திகளைப் பற்றி ஒரு வார்த்தை அவர் என்னிடம் கேட்கவில்லை. அவருக்குத் தெரியும் என் மீது எரிச்சல் கொண்டவர்களால் உருவாக்கப்படும் வதந்திகள் அவைகள் என்று. ஆனாலும் என் மீது குற்றம் சுமத்தியவரின் முக்கியத்துவம் கருதி, ஒரு நாள் விசாரணையும் நடந்தது. அந்த நிகழ்ச்ச்சியும் எனது வளர்ச்சிக்கு உதவியதே தவிர குறையவில்லை.

இன்றைக்கு பள்ளியில் என்ன வகுப்பு எடுத்தீர்கள்? என்ன நீதிக் கதைகள் சொன்னீர்கள்? என்பது போன்ற பல விஷயங்கள், விவேகானந்தரின் ஆன்மீக உரை, ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் வாழ்க்கைச் சரிதம், சாரதா தேவியாரின் அருள் போன்றவற்றைப் பற்றிச் சொல்லுவார். ஆவலுடன் கேட்டுக் கொண்டிருப்பேன். ஆனால் வெளியிலிருந்து பார்ப்பவருக்கு நான் ஏதோ போட்டுக் கொடுக்கும் வேலை செய்து வருவதாக நினைப்பார்கள். அவரவருக்குத் தெரிந்த விஷயத்தைப் பற்றித்தானே நினைப்பார்கள்.

அப்படிப்பட்ட காலகட்டத்தில்தான் அட்மிஷன் நடந்த நாளன்று தாளாளரிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தேன்.

பள்ளியில் நடந்த எண்டரன்ஸ் எக்ஸாமுக்கு கம்ப்யூட்டரில் அட்மிஷன் ஃபார்ம் தயார் செய்து அதை ஒன்று ஐந்து ரூபாய்க்கு விற்ற வகையில் 800 ரூபாய் வருமானம் வந்தது என்று சொன்னேன். செலவு 50 ரூபாய் இருக்குமென்றும், வருமானம் 750 ரூபாய் என்றும் சொல்லிக் கொண்டிருந்தேன். புளகாங்கிதம் அடைந்தார். கணக்காள சாமியார் அந்த நேரம் பார்த்து அன்றைய கணக்கு நோட்டினைக் கொண்டு வர, அவரிடம் தங்கவேலால் ஆசிரமத்திற்கு 750 ரூபாய் இன்றைக்கு வருமானம் கிடைத்திருக்கிறது என்று சொன்னார். அவர் திரு திருன்னு விழித்தார். அந்தப் பணம் பள்ளிக் கணக்கில் வரவில் வந்திருக்கிறதா என்று பார்க்க, மிஸ்ஸிங்.

”எங்கே அந்த வரவுக்கான எண்ட்ரி?” என்று கணக்காள சாமியாரிடம் கேட்க அவர் விழிக்க, ”இது தான் நீங்க செய்யும் அட்மினிஸ்ட்ரேஷனா?” என்று கோபமாகக் கேட்க, அந்த நேரத்தில் இருந்து கணக்காள சாமியாருக்கு எதிரியாகி விட்டேன் அந்தப் பணம் வேறு எங்கேயோ சென்று விட்டது என்பதைப் புரிந்து கொண்டார் தாளாளர்.

”தங்கவேல், சாப்பாடு ஆயிடுச்சா” என்று என்னிடம் கேட்க, ”இன்னும் இல்லை” என்றேன். ”சரி,சாப்பிட்டு விட்டு தூங்குங்க நாளைக்குப் பார்க்கலாம்” என்று சொன்னார். புரிந்து கொண்டு வெளியில் வந்து விட்டேன்.

அன்றைக்கு விடிய விடிய கணக்கு வழக்குகள் பார்க்கப்பட்டன. பிரின்ஸ்பால் அழைத்து வரப்பட்டார். இவ்விஷயம் ஆசிரமம் முழுவதும் பரவி விட்டது. மறு நாள் பள்ளிக்குச் சென்ற போது ஆசிரியர் எவரும் என்னிடம் பேசவே தயங்கினர். வைஸ் பிரின்ஸ்பல் ”என்ன சார் இப்படி பண்ணீட்டீங்க” என்றார். ”சார், நான் சாமியிடம் தினமும் பேசிக்கொண்டிருப்பேன். இன்றைக்குப் பள்ளியில் எத்தனை அட்மிஷன் என்று கேட்டார். அப்போது இந்த விஷயத்தைப் பற்றியும் சொன்னேன். இதில் தவறு நடந்திருப்பது உண்மையில் எனக்கு துளிகூட தெரியாது. நான் செய்தது தப்பா என்று நீங்களே சொல்லுங்கள்” என்றேன்.

நடந்ததைச் சொன்னேன். விளைவு. பிரின்ஸ்பாலின் ராஜினாமா. இதில் என் தவறென்ன இருக்கிறது. ஆனால் இருக்கிறது என்றார்கள் ஆசிரமத்தில் இருந்தோர். அதைப் பற்றிய கவலை எனக்கு கிஞ்சித்தும் கிடையாது. பிரின்ஸ்பல் ராஜினாமாவுக்கு அடுத்து எனக்கு வந்த பிரச்சினைதான் பெரியது. வைஸ் பிரின்ஸ்பலுக்கு பிரின்ஸ்பல் போஸ்ட்டின் மீது கண். பிரின்ஸ்பல் போஸ்ட் கிடைக்காவிட்டால் அவருக்குப் பிரஸ்டீஜ் பிரச்சினை வேறு என்றுச் சொன்னார். சொன்னால் நம்ப மாட்டீர்கள். விடிகாலை ஐந்து மணிக்கு எல்லாம் எனது அறைக்கு வந்து விடுவார். நான் தாளாளரிடம் ரெகமெண்டேஷன் செய்தால் தான் அந்தப் போஸ்ட் கிடைக்குமென்று அவருக்கு எண்ணம். ஆனால் அது எனக்கு எவ்வளவு தர்ம சங்கடத்தைத் தந்தது என்பது எனக்குத் தான் தெரியும். எவ்வளவோ சொல்லிப் பார்த்தேன். கேட்க மாட்டேன் என்றுச் சொல்லி விட்டார். இரண்டு மாதங்கள் தொடர்ந்து விடிகாலையில் அறைக்கு எழுதருளி விடுவார். எனக்கு மிகச் சிரமமாக இருக்கும்.

நான் ஆசிரமத்தில் தான் வாழ்ந்தேன் என்றாலும் ஆசிரமக் கட்டுப்பாடுகள் என்னைப் பாதிக்காதவாறு பார்த்துக் கொண்டேன். விடிகாலையில் பிரேயர், பஜன், மாலையில் ஆரத்தி, பஜன்ஸ் இவைகளில் நான் கலந்து கொள்வது கிடையாது. எனக்கு அதில் விருப்பமும் இல்லை. ஆன்மீகம் என்பது மற்றவர்களின் மீது பலன் எதிர்பாரா அன்பைச் செலுத்துவது என்று உறுதியாக இன்றும் நம்புகிறவன். அதன்படி நடந்து வருகிறவன் அடியேன். இந்தப் பஜனைகள், பாடல்கள், விபூதி அணிவது இன்னபிற மத அடையாளங்கள் ஏதுமின்றி மனிதனாக இருக்க விரும்புவதால் மேற்படி சமாச்சாரங்களில் விருப்பம் இல்லை. ஆனாலும் சில சமயங்களில் ஏற்றுக் கொள்வேன். நாம் விரும்பாவிட்டாலும் சிக்னலில் நிற்பது போன்ற சமாச்சாரம் இது.


தாளாளரிடம் வைஸ் பிரின்ஸ்பாலால் நான் அடையும் சிரமம் பற்றிச் சொல்லிப் புலம்பிக் கொண்டிருப்பேன். அவர் சிரித்து வைப்பார். எனக்கு தலை சுற்றும். திடீரென்று ஒரு நாள்,

“ஏம்பா, தங்கவேல், வைஸ் பிரின்ஸ்பாலை பிரின்ஸ்பாலாக பதவி உயர்த்தி விடலாமா” என்று கேட்டார்.

”உங்க விருப்பம் ” என்றேன்.

“உங்களைத் தினமும் தொந்தரவு செய்ய மாட்டார் பாருங்கள்” என்று சொல்லிச் சிரித்தார்.

அதற்குப் பிறகு சில தனிப்பட்ட உரையாடலை நிகழ்த்தினோம். முடிவில் அவருக்குப் பதவி உயர்வு தரலாமென்று முடிவு செய்தார்.

”நீங்களே அவரிடம் சொல்லி விடுங்கள்” என்றார் தாளாளர்.

மகிழ்ச்சியுடன் அதை வைஸ் பிரின்ஸ்பாலிடம் பகிர்ந்து கொண்டேன். வைஸ் பிரின்ஸ்பால் இப்போது பிரின்ஸ்பாலாக பதவி உயர்வு பெற்ற அடுத்த நாளில்,
எனக்கு கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கப்பட்டன. பள்ளியில் நான் ஆசிரியர்களை அணி திரட்டி வருவதாகவும், பாலிடிக்ஸ் செய்வதாகவும் தினமும் தாளாளரிடம் ஓதிக் கொண்டிருந்தார் பிரின்ஸ்பல். தாளாளரிடம் சொல்லும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் என்னிடம் வந்து விடுமென்பது அவருக்குத் தெரியாது. எனக்கு படு பயங்கரமாக தொல்லைகள் செய்ய ஆரம்பித்தார் புது பிரின்ஸ்பல். இவை அனைத்தும் தாளாளரிடம் பகிர்ந்து கொள்வேன். அவர் தரும் தொல்லைக்கு எப்படி ரீயாக்ட் செய்வது என்று தாளாளர் சொல்லித் தருவார். இவருக்கு ஒரு என்கவுண்டர் கொடுக்கலாமென்று முடிவெடுத்தேன். அது எப்படி ?

பதிவு விரைவில் வரும்.....

Saturday, November 8, 2008

வாழ்வில் சில தருணங்கள் – 2

பிரின்ஸிபல் அறையில் ஒரு சாமியார் (தாளாளர் சுவாமிக்கு அடுத்த பொசிஸனில் இருப்பவர் என்று சொன்னார்கள் அப்போது) அவருடன் ஒரு பிரதர் (சாமியாராகும் முன்பு பயிற்சியில் இருப்போரைச் சொல்லும் வார்த்தை) ஒருவரும் உட்கார்ந்திருந்தார்கள். பிரின்ஸிபல், வைஸ் பிரின்ஸிபல் மற்றும் சில ஆசிரியர்கள் உடன் இருந்தனர்.

அந்த சாமியார், என்னைப் பார்த்தார். கருப்புகலரில் வெள்ளைக் கோடுகள் போட்ட சட்டை அணிந்திருந்தேன்.

”ஏம்பா, நீ எங்கு இருக்கிறாய் என்று தெரிகிறதா“ என்று கேட்டார்.

“ஏன் சார்? ஆஸிரமத்தில் இருக்கிறேன்” என்றேன்

“சாருன்னு கூப்பிடக்கூடாது. சாமின்னுதான் சொல்லனும். கருப்புக் கலரிலெல்லாம் சட்டை போடக்கூடாதுன்னு தெரியுமா உனக்கு?” என்றார்.

”தெரியாதுங்க” என்றேன்.

அந்த நிமிடத்தில் இருந்து அவர் எனக்கு அலர்ஜியாகி விட்டார். முதல் விதை. மரமாகிவிட்டது மனதுக்குள். நான் ஆஸிரமத்தில் இருந்து வெளிவரும் வரையில் அவரும் என்னை வெறுத்தார். நான் அவரை பார்க்கவே கூடாது என்று முடிவெடுத்தேன்.
எனது எதிர்ப்பு என்பது அவர் சொல்வதைக் கேட்பதில்லை என்பது மட்டும் தான். ஆனால் அவரின் எதிர்ப்பு என்னை எப்படியாவது ஆஸிரமத்தில் இருந்தும், தலைமைச் சாமியாரின் மனதில் இருந்தும் விரட்டுவது என்பது தான். அதை அவர் பொழுது போக்காக செய்தார். வாய்ப்புக் கிடைக்கும் போதெல்லாம் அசராமல் என்னை மட்டம் தட்டுவார். ஆனால் அடுத்த நொடியில் ஏமாற்றமடைவார். அம்மாதிரி இடங்களில் சரியான பதிலடி கொடுப்பேன். மேலும் அவர் என்னைப் பற்றிச் சொல்லும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் என் காதிற்கு வந்து விடுமென்பது பாவம் அவருக்குத் தெரியாது. அப்படிப்பட்ட அரசியல் கொண்டது ஆசிரம வாழ்க்கை.

இப்படி என்மேல் வன்மம் கொண்ட சாமியாருக்கே ஒரு தடவை மதிப்பும் மரியாதையும் பெற்று கொடுத்த சம்பவம் பற்றி விரைவில் எழுதுகிறேன். அதன் பிறகும் அவர் திருந்துவதாயில்லை. ஆனால் அவரின் எனக்கெதிரான எந்தச் செயலும் என்னைப் பாதிப்பது இல்லை.

சரி விசயத்துக்கு வருகிறேன். மற்றவன் சுதந்திரத்தில் தலையிடுபவருக்கு எவனுக்கும் தகுதியும் இல்லை அருகதையும் இல்லை. அதை தவறு என்று நினைப்பவன் நான். ஆனால் அவர் சொன்ன கருப்புச் சட்டை விசயத்தில் எனக்கு உடன்பாடு இருந்தது. இருக்குமிடம் தெரிந்து அதற்கேற்ப வாழக்கற்றுக் கொள்பவன் தான் ஆறறிவு படைத்த மனிதன். உடனடியாக சட்டையினை வேறு யாருக்காவது கொடுத்து விட வேண்டுமென்று நினைத்துக் கொண்டேன். நான் போட்டிருந்த சட்டையின் கலரில் மத எதிர்ப்பு உணர்வினைக் கண்டார் போலும் அந்தச் சாமியார்.

அவர் ஒரு தீவிரமான இந்துத்துவவாதி என்பதைப் பின்னால் அறிந்து கொண்டேன். அந்த இந்துத்துவ அடையாளம் அவர் வயிற்றுக்குச் சாப்பாடும், இந்துச் சமுதாயத்தில் சாமியார் என்ற பெயரினை மட்டுமே பெற்றுத் தந்ததையும் மட்டுமே அவர் பலனாகக் கண்டார் என்பதையும் எனக்கு அவரின் சில வருட வாழ்க்கை உணர்த்தியது.

”புரபஸரை நீ (மரியாதையைக் கவனியுங்கள்!!) என்ன சொன்னாய்?” என்று கேட்க, நடந்ததை விபரமாகச் சொன்னேன்.

”நீ அவரை அவமரியாதையாகப் பேசியும், பிரின்ஸிபாலிடம் அவரைப் பற்றி தவறாகச் சொல்லி அவருடன் சண்டைப் போட வைத்ததாகவும் அல்லவா பெரிய சாமியிடம் (டிவோட்டி)புரபஸர் சொல்லி இருக்கிறார்” என்றார்.

‘அடப்பாவிகளா இப்படியுமா மனிதர்கள் இருப்பார்கள்’ என்று நினைத்துக் கொண்டு,

”அப்படியெல்லாம் நான் எதுவுமே பேசலைங்க. நீங்க பிரின்ஸிபாலிடம் கேட்டுக் கொள்ளுங்கள், அந்த (டிவோட்டி)புரபஸர் வந்து என்னிடம் சண்டை போடும் போது அருகில் இருந்த ஆயாம்மாவையும் கேட்டுக் கொள்ளுங்கள்” என்றுச் சொன்னேன்.

”நீ செய்தது உண்மையா என்று கேட்டு அறிந்து கொண்டு வாருங்கள் என்றும். அதன் பின் அந்தப் பையனை இங்கு இருக்கச் சொல்வதா வேண்டாமா என்று முடிவெடுப்போம் என்றும், ஏனென்றால் அந்தப் (டிவோட்டி) புரபஸர் புரபஸரால் நமக்கு பல நன்மைகள் கிடைத்துக் கொண்டிருக்கின்றன. மேலும் கல்லூரி கணிப்பொறி டிபார்ட்மெண்ட்டையும் அவர்தான் கவனித்துக் கொள்கிறார் என்றும் என்னிடம் சொல்லி அனுப்பி இருக்கிறார்“ என்றார்.

எனக்கு என்ன சொல்வது என்றே தெரியவில்லை. பேசாமல் இருந்தேன்.

பிரின்ஸிபாலிடம் பேசினார்கள். அப்போது தான் எனக்கு ஒரு விசயம் தெரிந்தது.

அந்த டிவோட்டி புரபஸர் திறந்து கிடந்த கம்ப்யூட்டர் அறைக்குச் சென்று யாரிடமும் சொல்லாமல் அவரின் மேற்படிப்புக்கான புராஜக்டை டைப் செய்து கொண்டிருந்திருக்கிறார். அந்த வழியாகச் சென்ற போது யார் உள்ளே இருக்கிறார்களென்று எட்டிப் பார்த்த பிரின்ஸிபாலுக்கு இவரைப் பார்த்ததும் உச்சத்தில் ஏறிவிட்டது.


யாரைக் கேட்டு உள்ளே வந்தீர்கள் என்று இவர் கேட்க, யாரைக் கேட்கனும் என்று இவர் பதில் கேள்வி கேட்க, என்னையல்லவா நீங்கள் கேட்டுக் கொண்டு வரவேண்டுமென்று இவர் சொல்ல, வார்த்தை தடிக்க, அடிதடி அளவுக்குப் பிரச்சினையாகி விட்டது. பிரின்ஸிபல் கோபமாகக் கத்த வேறு வழியின்றி வெளியில் வந்த (டிவோட்டி) புரபஸர் அந்தக் கோபத்தில் சாமியிடம் என்னைப் பற்றி ஏகத்துக்கும் போட்டுக் கொடுத்து விட்டு இனிமேல் ஆசிரமத்திற்கு வரவே மாட்டேன் என்று கோபமாகச் சொல்லிவிட்டுச் சென்றதை அறிந்து கொண்டேன். ஆனால் நடந்தது வேறு (டிவோட்டி) புரபஸர் சொல்லியது வேறு என்பதை இந்தச் சாமியாரும், பிரதரும் தெரிந்து கொண்டார்கள். அதை நன்கு விசாரித்து உறுதி செய்து கொண்டார்கள்.


”ஆசிரமத்தில் இருந்து கொண்டு, கருப்புக் கலர் சட்டையெல்லாம் போடக்கூடாது” என்று மறுபடியும் சொல்லி அனுப்பினார் அந்தச் சாமியார். (மூக்கில் ஓங்கி ஒரு குத்து விட்டால் என்ன ? அதான் ஒரு தடவை சொல்லிவிட்டாரே. திரும்பவும் சொல்லிச் சொல்லி கடுப்பேத்துறாரே என்று எண்ணிக் கொண்டேன். மிகக் கவனமாக அந்தச் சட்டையினை பாபுவிடம் கொடுத்து விட்டேன். அவன் போட்டுக் கொண்டு திரிந்தான். அதை அந்தச் சாமியார் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அவனை ஒன்றும் சொல்ல முடியாது. அதற்கு காரணமும் இருக்கிறது. அவர் ஒன்றும் சொல்ல இயலாமல் கோபத்துடன் அவனைப் பார்ப்பதை பார்த்ததும் எனக்குள் ஒரு நிம்மதி பரவியது இன்றும் அச்சாணியாய் பதிந்து இருக்கிறது. என்ன ஒரு குரூர மனப்பான்மை எனக்கு அப்போது இருந்தது என்று பாருங்கள். (என் அரசியல் எப்படி இருக்கிறது பாருங்கள். யாராவது ரெகமெண்ட் செய்தால் இப்படிப்பட்ட அரசியல் கூட செய்யலாமென்றிருக்கிறேன்) சரி இந்தப் பாபு யாரென்று தெரியவில்லையே என்று நினைக்கிறீர்களா? சொல்கிறேன். பெரிய சாமி பாசத்துடன் வளர்த்த புத்தி சுவாதீனமில்லாத அழகான பையன்)


கதை எங்கெங்கோ போய் விடுகிறது பாருங்கள். மகாபாரதம் படித்து வளர்ந்தவன் ஆதலால் அடிக்கடி கிளைக் கதைகளை இடையில் நுழைத்து விடுகிறேன். நுழைப்பது என்பதில் தான் இன்பம் என்று உணர்ந்திருக்கும் மானிட வம்சத்தில் பிறந்ததன் காரணமாகக் கூட இருக்கலாம்.


அன்று இரவு. பெரிய சாமியாரிடம் பேசிக் கொண்டிருந்த போது மேற்படி விஷயம் அவரிடம் தெளிவாகச் சொல்லப்பட்டதையும், ஏன் இந்தப் (டிவோட்டி) புரபஸர் என்மீது இவ்வளவு வன்மம் கொண்டிருக்கிறார் என்று சாமி கேட்டதையும் கேள்விப்பட்டேன்.


”என்னப்பா, (டிவோட்டி) புரபஸர் உன்னைப் பற்றி இல்லாததும் பொல்லாததும் சொல்லி இருக்கிறார்” என்று ஒன்றும் தெரியாதவர் போலக் கேட்டார்.


மீண்டும் விபரங்களைச் சொன்னேன். அவரிடம் சொல்லப்பட்ட விபரத்தோடு நான் சொல்லியவற்றையும் ஒப்பிட்டு சரிபார்த்துக் கொண்டார் போலும். அன்றிலிருந்து பெரியசாமியாரின் அன்பு என்மீது கொட்டத் துவங்கியதை நான் பர்ஸனலாக தெரிந்து கொண்டேன்.


“நீங்கள் பாட்டுக்கு எப்பவும் போல பணி செய்து வாருங்கள்” என்று சொல்லி தேங்காய் லட்டுவைத் தந்தார்.


சிறிது நேரம் பேசிக்கொண்டிருந்து விட்டு அறைக்குத் திரும்பி விட்டேன்.


இச்சம்பவத்தில் இருந்து மிகப் பெரிய பாடமொன்றினைக் கற்றுக் கொண்டேன். என்எஸ்எஸ்ஸெசில் ஆசிரிய பணி செய்து வந்த ஒருவர், என்னை பிரின்ஸ் என்றுதான் அழைப்பார்.

இச்சம்பவத்தைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்ட அவர் என்னிடம் சொல்லியது, ”ஆகட்டும், பார்க்கலாம் என்ற இரு வார்த்தைகளை மட்டும் சொல்லிக் கொண்டிருங்கள் பிரின்ஸ்” என்றார்.


இவ்விரண்டு வார்த்தைகளுக்கு ஆயிரமாயிரம் அர்த்தங்கள் இருக்கின்றன என்பது அனைவருக்கும் தெரியும் தானே.

இந்தப் பிரச்சினையில் புரபஸரின் மற்றவரை மதிக்கத் தெரியாத இயல்பும் என்எஸ்எஸ் ஆசிரியர் சொல்லிய ஆழமான, நுட்பமான பார்வையும், அந்தச் சமயத்தில் நானெப்படி நடந்து கொள்ள வேண்டுமென்று அறிவுருத்திய பாணியும், எனக்கு மிகப்பெரிய உயர்வினைத் தந்தது என்பதுதான் உண்மை.


எனக்குப் பிரச்சினை என்ற போது உண்மையைச் சொன்ன பிரின்சிபாலின் வேலைக்கு எனக்குத் தெரியாமலே வேட்டு வைத்தேன் என்பது அடுத்த பதிவு. அது எப்படி ?

விரைவில்.....

வாழ்வில் சில தருணங்கள் – 1

மெட்ரிக் பள்ளியில் வேலையில் சேர்ந்த புதிது. ஒரே ஒரு கணிப்பொறி மட்டும் தான் இருந்தது. அதற்கென்று தனியாக ஆசிரியர் ஒருவர் இருந்தார். பதினொன்று, பனிரெண்டாம் வகுப்புகளுக்கு மட்டுமே கணிப்பொறி பயிற்சி. அதுவும் வாரத்தில் இரண்டு முறை மட்டும் தான். மற்ற நேரங்களில் பள்ளிக்குத் தேவையான அனைத்து விபரங்களையும் கணிணியிலேயே செய்து கொடுக்க ஆரம்பித்தேன். கணிணியில் வேலை செய்கிறேன் என்பதால் எல்லோருக்கும் என் மீது ஒரு கிரேஸ். பிரின்ஸிபால், வைஸ் பிரின்ஸிபால், அசிஸ்டண்ட் பிரின்ஸ்பால் அனைவரும் பெரும்பாலும் என்னோடுதான் இருப்பார்கள். இப்படியே நாட்கள் சென்று கொண்டிருந்தன.

ஒரு நாள் கல்லூரி புரபஸர் என்று சொல்லிக் கொண்டு ஒருவர் கணிணி அறைக்கு வந்தார்.. அருகில் வந்து, “உங்க பேர் என்ன?”

“தங்கவேல் சார்”

“ ஓ நீங்க தான் புதிதாக வந்தவரா, சரி எனக்கு கல்லூரி வேலைகள் இருக்கின்றன. கம்ப்யூட்டரைத் தருகின்றீர்களா “ என்றார்.

எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. இதற்கு முன்பு இவரைப் பார்த்ததும் இல்லை.
ஆனால் கல்லூரி என்றதும் செய்து கொண்டிருந்த வேலையை நிறுத்தி விட்டு அவரிடம் கணிப்பொறியினை ஒப்படைத்து விட்டு பிரின்ஸிபால் அறைக்குச் சென்றேன்.

சின்ன இடைச்செருகல் ஒன்று.

நான் வேலை செய்த பள்ளியுடன் சேர்த்து இரண்டு பெண்கள் கல்லூரிகளையும், பல ஊர்களில் பத்துக்கும் மேற்பட்ட பள்ளிகளையும் நிர்வாகம் செய்து வந்த தாளாளர் சுவாமிகள் என்னைப் பற்றி அவரது சக சாமியாரிடம் சொல்லியது.

நமக்கு கிட்டத்தட்ட எவ்வளவு சொத்து இருக்கும் என்று தாளாளர் கேட்க,80 கோடி இருக்கும் என்று சக சாமியார் சொல்லி இருக்கிறார். இப்போ வந்துட்டு போறானே தங்கவேலு, இவனுக்கு நம்ம சொத்தை விடவும் அதிக மதிப்பு உண்டு என்றாராம். அதற்கு என்ன காரணம் சொன்னார் என்று அவர் சொல்லவில்லை. அந்தச் சாமியார் என்னிடம் பர்ஸனலாக சொல்லியது மட்டுமல்லாமல் எல்லாரிடமும் சொல்லி விட்டார். இப்படிப்பட்ட சொற்களை சொல்லும் அளவுக்கு நானெப்பெடி உயர்ந்தேன் என்பதினை வரும் தொடர்களில் தொடர்ந்து எழுதுவேன்.

சரி விசயத்துக்கு வருகிறேன்.

”சார், என்னாச்சு, ஏன் கஸ்டப்படுறீங்க. ஆயாம்மாக்கிட்டே சொல்லி விட்டா நானே உங்க அறைக்கு வந்திருப்பேனே“ என்றார் பிரின்ஸிபல்.

விஷயத்தைச் சொன்னேன்.

”தங்கவேல், நான் சொல்லாமல் யாரிடமும் இனிமேல் கம்ப்யூட்டரில் வேலை செய்ய அனுமதிக்க கூடாது” என்று சொன்னார்.

மன்னிப்புக் கேட்டுக் கொண்டேன். ஆயாம்மாவை அழைத்து ”அந்த புரபஸர் சென்றவுடன் வேறு பூட்டினைப் போட்டு பூட்டி சாவி ஒன்றினை தங்கத்துக்கிட்டே கொடுத்து விடுங்க” என்றார்.

மனசு கஸ்டத்தோடு ஆஸ்ரமத்திற்கு வந்து விட்டேன். இப்படியே சில நாட்கள் சென்று கொண்டிந்த போது ஒரு நாள்,

பனிரெண்டாம் வகுப்புக்குரிய பிராக்டிக்கல் தேர்வு மறுநாள் என்பதாலும் முதல் நாளே கேள்விகளை எல்லாம் தொகுத்துப் பிரிண்ட் அவுட் எடுத்து வைக்க வேண்டும் என்பதாலும் கேள்விகளை விரைந்து அடிக்கும் பொருட்டு பரபரப்பாக வேலை செய்து கொண்டிருந்தேன்.
மறுநாள் எக்ஸ்டர்னல் எக்ஸாமினர் வந்து கேள்விகளைச் சரி பார்த்து விடைத்தாளில் ஒட்டி தேர்வு எழுதும் மாணவர்களுக்கு கொடுப்பார்.

மிகச் சரியாக அந்த நேரத்தில் கல்லூரி புரபஸர் உள்ளே வந்தார்.

சார், பிரின்ஸிபாலிடம் அனுமதி வாங்கி வந்தால் தான் கணிணியைத் தர முடியும் என்று சொல்லும்படியும், அப்படி அனுமதி தந்தால் தான் கம்ப்யூட்டரை உங்களிடம் ஒப்படைக்கும் படியும் பிரின்ஸிபால் சொல்லி இருக்கிறார். அதுவுமின்றி நாளைக்கு பனிரெண்டாம் வகுப்புக்கு அரசுத்தேர்வு வேறு இருக்கிறது. கேள்விகளைத் தயார் செய்ய வேண்டுமென்பதால், எனக்கு வேலை இருக்கிறது என்றும் சொல்லி தர மறுத்து விட்டேன்.

அடுத்த நொடி, ”ஏய்.. நான் யார் தெரியுமா ? என்னையா நீ பகைச்சுக்கிறே.. ஒரு வார்த்தை சாமியிடம் (தாளாளர்) சொன்னால் உன்னை வீட்டுக்கு அனுப்பி விடுவார். ஜாக்கிரதையாக இங்கிருந்து ஓடிப்போயிடு“ என்றார்.

மனதுக்குள் ”இவனெல்லாம் ஒரு புரபஸராம், வந்துட்டான் ஆட்டிக்கிட்டு. போடா ஙொய்யா” என்று நினைத்துக் கொண்டு,

”சார், நீங்க சொல்வது சரி. ஆனால் சாமி என்னிடம் பிரின்ஸிபால் என்ன சொல்றாரோ அதை மட்டும் தான் செய்யனும் என்று சொல்லி இருக்கிறாரே “ என்றேன் சிரித்துக் கொண்டே (ஏற்கனவே எரிந்து கொண்டிருக்கும் புரபஸரின் கோபத்தில் ஆர்டிஎக்ஸ் மருந்தினை கொஞ்சூண்டு போட்டு வைத்தேன் சிரிப்பென்னும் வடிவில்)

”ஏய், நான் யார் தெரியுமா? என் பவர் என்னான்னு தெரியுமா? நான் போயி அவனுக்கிட்டே அனுமதி வாங்கனுமா” என்று கோபமாக கத்த ஆரம்பித்தார்.

அதன் பின்னர் அவரைக் கவனிக்கவே இல்லை. நான் பாட்டுக்கு வேலை செய்து கொண்டிருந்தேன்.

கோபமாக அறையிலிருந்து சென்று விட்டார். நேராக தலைமைச் சாமியாரிடம் சென்று, ”தங்கவேலு என்னை நமது கல்லூரிக்குத் தேவையான அனுமதி மற்றும் இதர விபரங்களை டைப் செய்வதற்கு விட மாட்டேன் என்று சொல்லி விட்டார்” என்பது போலவும் மற்ற போட்டுக் கொடுக்கும் வேலையினையும் செய்து விட்டுச் சென்று விட்டார். இவர் ஒரு தனியார் கல்லூரியில் புரபஸராக இருந்தார்.

அவ்வப்போது டிவோட்டி (ஹீ..ஹீ... பெருமாளே பிச்சை எடுக்குமாம். அதைப் பிடுங்கித் திங்குமாம் அனுமாரு என்ற பழமொழிக்கு ஏற்ப, அவர் வீட்டில் சிலிண்டர் முடிந்து விட்டால் ஆஸிரமத்தில் இருந்து சிலிண்டரை எடுத்து செல்வார் அதிகார தோரணையோடு மனசே கூசாமல்) என்ற பெயரில் அதைச் செய்கிறேன் இதைச் செய்கிறேனென்று வந்து நல்லா கொட்டிக்கிட்டு, மற்றவர்களை அதிகாரமும் செய்து விட்டுச் செல்லும் ஒரு சில மஹாத்மாக்களில் இவரும் ஒருவர் என்று பின்னாட்களில் தெரிந்து கொண்டேன். அதுவுமின்றி பெண்கள் கல்லூரியிலும் கைவைத்த கதையினையும் காற்றோடு காற்றாக கேள்விப்பட்டேன். இவ்விஷயத்தை நானும் நம்பாமல் இருந்தேன். ஆனால் பின்னாட்களில் அந்தக் காதல் கனிரசங்களையும் நேரில் கண்டேன்.

அன்றைய இரவு சாமியாரிடம் பேசிக் கொண்டிருந்த போது, அவர் மேற்படி விஷயத்தைப் பற்றி என்னிடம் கேட்க, நான் ஒன்று விடாமல் சொல்லி வைத்தேன்.

”பார்த்து நடந்துக்கப்பா. யாரும் உன்னைப் பற்றி குறை சொல்லக்கூடாது” என்றார்.

தலையைத் தடவிவிட்டு ஒரு தேங்காய் லட்டுவைக் கொடுத்தார்.

பனிரெண்டாம் வகுப்பு மாணவர்கள் ஆசிரியர்களுக்கு விடைபெரும் சிறு விழாவை நடத்தினர். நானும் சென்றேன். சுவீட், காரம், காபி கிடைத்தது. சாப்பிட்டு விட்டு அறைக்கு வந்து விட்டேன்.

ஆறு மணி இருக்கும். பள்ளியில் இருந்து ஓலை வந்தது. கருப்புக் கலரில் கோடு போட்ட சட்டை ஒன்றினைப் போட்டுக் கொண்டு, பிரின்ஸிபல் அறைக்குச் சென்றேன். ஏதோ பெரிய பிரச்சினை என்று சொன்னார்கள்.

தொடரும் விரைவில்

Wednesday, November 5, 2008

ஊட்டி சென்று வந்த கதை - 3

போட் ஹவுசில் அன்றைய தினம் நிறைய மக்கள் குவிந்திருந்தார்கள். ஆளாளுக்கு மொபைல் போன், கேமராக்களுடன் தான் திரிகிறார்கள். மனிதர்களுக்கு தன் இருப்பை உலகுக்கு காட்ட வேண்டுமென்ற ஆவல்(ஆதிக்க மனப்பான்மையாக இருக்குமோ?). ஃபோட்டோக்களாக எடுத்துக் கொண்டிருந்தனர். சுற்றுலா வந்ததன் நோக்கத்தை முற்றிலுமாக மறந்து விட்ட மனிதப் பிறவிகள். இயற்கையை அதன் அமைதியோடு மனதுக்குள் உணர்ந்தால் தான் அதன் மகத்துவம் புரியும். ஆனால் இவர்கள் செய்த காரியங்கள் புற அழகிற்கும், நாக்குச் சுவைக்கும் அடிமையாய்ப் போன மனித அகதிகள் போன்றவர்கள் இவர்கள் என்பதனை உணர்த்தின.





சுற்றி வர கடைகள். எங்கு நோக்கினும் மக்கள் வெள்ளம். அமைதியான, அழகான அந்த இடத்தை வணிக அரங்கம் போல உருமாற்றியிருந்தார்கள். மக்கள் கடைகளில் குவிந்திருந்தார்கள். சோளம், ஐஸ் கிரீம் என்று தின்பண்டங்களின் விற்பனை சூடு பறந்தது. குழந்தைகள் விளையாட்டு உபகரணங்களில் நேற்றைய குழந்தைகளும் இன்றைய குழந்தைகளும் வீல் வீல் என்று சத்தமிட்டபடி விளையாடினார்கள். தம்பியின் வற்புறுத்தல் காரணமாக போட்டில் ஏறினேன். வீல் சேர் அனாதையாக நின்றது.

தூரத்தில் இருந்து வீல் சேரைப் பார்த்தேன். ”வீடு வரை உறவு. வீதி வரை மனைவி. காடு வரை மக்கள். கடைசி வரை யாரோ“ கண்ணதாசனின் பாடல் நினைவுக்கு வந்தது. சில இடங்களில் சில தேவையற்றுப் போகும். மனிதனும் தன் வயதான காலத்தில் மற்றவருக்கு பயனில்லாப் பொருளாய் ஆகிவிடுகிறான். உலகம் பொருள் சார்ந்த வாழ்க்கையின் பால் நடைபோடத் துவங்கி விட்ட காரணத்தால், மனித உணர்வும், உணர்ச்சியும் கவனிப்பாரற்று கிடக்கின்றன. அவை மனோ தத்துவ மருத்துவர்களால் மறு சீரமைப்புக்கு உட்படுத்தப்படுகின்றன. புறவுணர்வு வாழ்க்கையின் பால் மூழ்கிக் கிடக்கும் மனிதனுக்கு அகவுணர்வு வாழ்க்கையின் மகத்துவம் புரிதலில்லை. அதை சில ஆன்மீகவாதிகள் என்போர் காசாக்கி வருகின்றனர். அவ்விடத்திலும் கூட்டமுண்டு. அவ்விடமும் வணிக அரங்காக மாற்றமடைந்திருக்கும். ஏனென்றால் உலக மாந்தர்கள் நுகர்வோர் வாழ்வினை மட்டுமே நாகரீகத்தின் உச்சக்கட்டமாக நினைக்கின்றார்கள். இவர்களின் பொழுது போக்கு மல்டி பிளக்சுகளிலும், உயர்தர ஹோட்டல்களிலும் ஒளிந்து கிடக்கிறது. அங்குச் செல்லத் தேவையான பொருளாதாரத்திற்காக தன் வாழ்வையே பலியாக்கும் விட்டில் பூச்சிகளாய் இன்றைய மனிதர்கள் உலா வருகிறார்கள்.

அமைதியான தண்ணீர். பச்சை நிறத்தைப் பிரதிபலித்தது. சுற்றிலும் மரங்கள். தண்ணீரில் படகுகள் மிதந்தன. வாழ்க்கையில் மனிதர்கள் மிதப்பது போல. படகும் மக்களை சுமந்து கொண்டு தண்ணீரில் மெதுவாக ஊர்ந்து கொண்டிருந்தது. மக்கள் தன் மக்களை சுமப்பது போல.

தனி போட் எடுத்துக் கொண்டு நானும், தம்பியும், எனது மனைவியும், தம்பி மனைவியும், என் மகள் மற்று மகனுடன் போட்டில் பயணித்தோம்.

வலிந்து வலிந்து போட்டைத் தள்ளும் மனிதரைப் பார்த்தேன். உள்ளம் நிலை கொள்ள வில்லை. வலித்தது. ஒரு ஜாண் வயிற்றுக்காக கைகள் வலிக்க வலிக்க, மூச்சுத் திணற திணற கால்களை உதைத்துக்கொண்டு கண்கள் வெளிவரும் அளவுக்கு இரு கைகளாலும் துடுப்பினால தண்ணீரைத் தள்ளிக் கொண்டு வந்தார். மனதுக்குள் வலித்தது. மனித வாழ்க்கை இவ்வளவு குரூரமானதா ?

ஏன் ???????????????????????????????????????????????????????????

Monday, November 3, 2008

சந்தவை தயாரிப்பில் நான்

ஒரு மாலை நேரம்.கணிப்பொறியில் ஏதோ வேலை செய்துகொண்டிருந்தேன். கிரைண்டர் சத்தமிட்டது. ச்சே இவளுக்கு எப்ப பாரு இதே வேலை. எரிச்சலாக இருக்க, கதவை சாத்த முயற்சித்த போது, அம்மணி ( அதாங்க என் மனைவி)

"என்னங்க இங்க வாங்க " என்று அழைக்க,

ச்சே இவளுக்கு இதே வேலையாப் போச்சு எப்ப பாரு எதையாவது சொல்லி மூடை கெடுத்து விட்டு..ச்சே ச்சே. எதுக்குடா கல்யாணம் பன்னினோம் என்று ஒரே வெறுப்பா இருந்தது. வேறு வழி இல்லாததால் அழைப்புக்கு உடன்பட வேண்டியதாகி விட்டது.கோர்ட்டு சம்மன் எல்லாம் தூசு பண்ணிடலாம். ஆனா இந்த அம்மணிகள் உத்தரவு இருக்கே கேட்டவுடன் குலை நடுங்க செய்கின்றன..

" எதுக்கு வரச் சொன்னே " கோபத்துடன் நான்.
" இதை பிடிச்சு திருகுங்க " என்றாள். எனக்கு சரியான கோபம். வேலையைக் கெடுத்து விட்டாளே என்று.
" இதுக்கா கூப்பிட்டே , ஏன்டி உசுரே எடுக்கிறே "
" உஸ், பேசாம சொல்லுறதை செய்யுங்க " என்றாள். பார்வையா அது. அப்படி ஒரு கொடூரமய்யா அது..
அனுபவித்தவர்களுக்கு தான் தெரியும். ஹிட்லராம் ஹிட்லர். அவனெல்லாம் எவ்வளவோ பரவாயில்லை. இந்த அம்மணிகள் தானய்யா கொடுங்கோலர்கள். மனசாட்சியே இல்லாத இடி அமீன்கள்.

சமயலறையில் ஒரு வஸ்து இருந்தது. மாமியார் உபயமாம். மாமியார்கள் தானைய்யா எமன். ஏற்கனவே ஒன்று தலைமீது ஏறீ உட்கார்ந்து கொண்டு ஆட்டம் போடுது. இதுல இது வேற. பார்க்க ஸ்பீல்பெர்க் படத்தில் வருமே ஒரு இயந்திரம், பூமிக்குள் இருந்து வெளியே வந்து ஆட்கள் எல்லாம் பிடித்து முழுங்குமே, மூனு காலு கூட இருக்குமே, அது போல இருந்தது.

இடியாப்ப உரல் பாத்து இருக்கீங்களா ? அது போல தான் இருந்தது அந்த வஸ்து. ஆனா அதை மூன்று கால்களுக்கு இடையில் பொருத்தி மேலே திருகு போல இருந்தது அதை திருகினால் உரலுக்குள் சென்று அழுத்துகிறது. உரலுக்குள் மாவை வைத்தால் பிழிந்து கம்பி போல வெளியே தள்ளுகிறது.

அம்மணி இட்லி போல (எங்க வீட்டு இட்லி வைத்து தான் எல்&டி பெரிய பெரிய கட்டிடம் எல்லாம் கட்டுறாங்க) இருந்ததை எடுத்து உரலுக்குள் வைத்து

" ம், திருகுங்க " என்றாள்.

ராணுவ உயர் அதிகாரி கூட இப்படி எல்லாம் உத்தரவு போட மாட்டார்களய்யா. அங்கே வேலை பிடிக்கலைன்னா ராஜினாமா செய்து விடலாம். இங்கே முடியுமா ? விதி.. யாரோ நம்ம மன்றத்துல கல்யாணம் செய்யபோறதா எழுதி இருந்தாங்க . சமயம் பார்த்து அது நினைவுக்கு வர, அவரை நெனச்சு பாவமா இருக்க, நொந்தபடி அந்த கம்பியை பிடித்து திருகினால், அட நொக்காமக்கா, இட்லியா அது இல்லை வெள்ளை குண்டா. திருகவே முடியலை. கையெல்லாம் எரிச்சல் வர, ஆம்பளை இல்ல, முக்கி முக்கி ( சத்தம் வெளியே தெரியாமல் தானய்யா )ஒரு வழியா திருகி முடிக்க, வெள்ளை வெளேரென்று அது கீழே இருந்த தட்டில் சுருள் சுருளாக விழுந்தது. அதற்குள் எனக்கு வேத்து விருவிருத்து போயிருச்சு.

ஒரு வழியா இருந்த வெள்ளை குண்டுகளை எல்லாம் உரலுக்குள் திணித்து அம்மணி " ம்... " என்று உத்தரவு இட நான் விக்கி விதிர்த்து முக்கி முனகி கை எரிச்சல் பட பிழிந்து முடித்தேன்.

அருகில் அமர்ந்து இந்த சமையல் போரை பார்த்துக்கொண்டு இருந்த என் ஒன்றரை வயசு மகளுக்கு தட்டில் அந்த சந்தவையை போட்டு கொடுக்க, கீழே அமர்ந்து கொண்டு சிறிய கையால் எடுத்து வாயில் வைத்து ஒரு உறிஞ்சு உறிய, வாய்க்குள் வைத்து மென்றபடி என்னை பார்த்து சிரித்தது. கை எரிச்சல் எல்லாம் போயே போச்சு...

இது தான் வாழ்க்கையா ?

ஆமா சந்தவை எப்படி தயாரிப்பது என்று உங்களுக்கு சொல்லனும் இல்லையா...

தேவையான பொருட்கள்
புழுங்கல் அரிசி - இரண்டு கப்
தேங்காய் - அரை மூடி
ஏலக்காய் - ஒன்று
உப்பு - தேவையான அளவு

செய்முறை :

அரிசியையை மூன்று மணி நேரம் ஊறவைத்து, கிரைண்டரில் போட்டு அதனுடன் துருவிய தேங்காயை சேர்த்து, ஏலக்காயை மறக்காமல் போட்டு நைசாக ( சந்தனம் போல ) அரைத்து எடுத்து, கடைசியில் உப்பு சேர்த்து இட்லி மாவு பதத்துக்கு கரைத்து வைத்துகொண்டு, இட்லி பாத்திரத்தில் குழியில் ஊற்றி பத்து நிமிடம் வேகவைக்க வேண்டும். வெந்தவுடன் எடுத்து, சூடாக அந்த வஸ்துவுக்குள் வைத்து பிழிந்தால் சூடான மணமான சந்தவை தயார். இதனுடன் தேங்காய் பால் அல்லது சட்னி சேர்த்து சாப்பிட்டால் அருமை...

--------------------------------------------------------------
05-08-2007 அன்று தமிழ் மன்றத்தில் எழுதிய கட்டுரையின் மீள்பதிவு
--------------------------------------------------------------

Sunday, November 2, 2008

சங்கரா மீன் குழம்பு

உழவர் சந்தைக்கு சென்று காய்கறி வாங்கிய பிறகு வீட்டுக்குத் திரும்பிக் கொண்டிருந்தேன். கூடவே மனைவியும், மகளும். மீன்கடையில் அழகழகாக மீன்களை அடுக்கி வைத்திருந்தனர். சனிக்கிழமை கவுச்சி சாப்பிடாமல் இருங்கள் என்ற எனது அஸ்டாராலஜிஸ்ட் நண்பரின் கட்டளையினை இன்று ஒரு நாள் மீறித்தான் பார்ப்போமே என்று மனைவியிடம் மெதுவாக அம்மணி, இப்படி இப்படி என்ன செய்யலாம் என்று ஆலோசனை செய்ய, முறைத்தாள்.

சரணாகதி தத்துவத்தை உதிர்த்தேன், வேறு வழியின்றி மீன் சமைத்துத் தர சம்மதித்தாள். சட்டத்தையும் சில சமயம் வளைத்து விடலாமல்லவா? எங்கள் வீட்டுச் சட்டம் வயிற்றுக்காக சற்றே வளைந்து கொடுத்தது. அதனால் கிடைக்கப்போவது மீன் குழம்பு.

சங்கரா மீன் வாங்கிக் கொண்டிருக்கும் போது அருகில் அடுக்கி வைத்திருந்த நண்டு சோகமாக என்னையே பார்ப்பது போல தோன்றியது. எனக்கு ஒரு வழக்கமிருக்கிறது. யாரேனும் சோகமாக முகத்தை வைத்திருந்தால் எனக்கு பார்க்க பொருக்காது.உடனடி நிவாரணம் செய்ய முற்படுவேன். அந்த வழக்கத்தின் காரணமாக நண்டின் சோகத்தை போக்க விரும்பினேன். அம்மணியை நோக்கி ஒரு ரொமாண்டிக் லுக் விட, அடுத்த நிமிடம் நண்டும் மெனுவில் சேர்ந்தது.

உள்ளுக்குள் ஒரே கும்மாளம். ஆகா இன்னிக்கு மீன் குழம்பும், நண்டு வறுவலும் கிடைக்கப்போவதை எண்ணி எண்ணி மனசு எக்காளமிட்டது.

மீன் குழம்பினை எப்படிச் செய்வதுன்னு சொல்றேன் கேட்டுக்கோங்க..

கொஞ்சம் தளர நல்லெண்ணெய் விட்டு வெந்தயம் சேர்த்து பொன்னிறமாக வரும் வரை கிளறி விட்டு, அதனோடு சிறிய வெங்காயம் மற்றும் நடுவில் கீறிய இரண்டு பச்சை மிளகாயையும் போட்டு வெங்காய வாசம் போகும் வரை வதக்கி அத்துடன் தட்டி வைத்த பூண்டும், இரு நறுக்கிய தக்காளியுடன் துளியூண்டு உப்பும் சேர்த்து வதக்கிய பிறகு மல்லித்தூள், மிளகாய்தூள் சேர்த்து வாசம் போகும் வரை, அதாவது எண்ணெய் மசாலிவிலிருந்து பிரியும் வரை வதக்கிய பிறகு புளி சேர்த்து நன்கு கொதிக்க வைத்த சாற்றில் சங்கரா மீனைச் சேர்த்து இரு கொதி விட்டு இறக்கி வைத்து மேலே மல்லித்தழை தூவி, சிறிது நேரம் சென்ற பிறகு சுடு சோற்றில் குழம்பினை ஊற்றி பிசைந்து சாப்பிட்டால் சொர்க்கம் அவ்விடத்தில் இருக்கும்.

இப்போ நண்டு வறுவல் எப்படிச் செய்வதுன்னு சொல்றேன்.

அரை மூடி தேங்காய், நான்கு பல் பூண்டு, இரண்டு வெங்காயம், அரை டீஸ்பூன் சோம்பு, நான்கு சிவப்பு மிளகாய் இவற்றை மிக்ஸியில் கொரகொரப்பாக அரைத்து எடுத்துக் கொண்டு அத்துடன் கழுவிய நண்டினை சேர்த்து பிசைந்து தேவையான அளவு உப்புச் சேர்த்து வாணலியில் எண்ணெய் விட்டு, காய்ந்தவுடன் மசாலாவுடன் இருக்கும் நண்டினை சேர்த்து ஒரு கிளறு கிளறி மூடி வைத்து விடவேண்டும். சிறிது நேரத்தில் நண்டு வெந்து விடும். மசாலா நன்கு சிவக்கும் வரை பிரட்டி எடுத்தால் வாசம் ஊரையே தூக்கும்.
அந்த மசாலாவின் சுவையே தனி. எந்த நட்சத்திர ஹோட்டலிலும் கிடைக்காத அருமையான சுவை.

கிடைக்கப்போகும் மீன் குழம்பும், நண்டு வறுவலும் எண்ணங்களில் விரவ, வண்டியை விரட்டினேன்.

”ஏங்க, வெங்காயம், பூண்டு, தக்காளி நறுக்கி தருகின்றீர்களா” என்று மனைவி கேட்க, வேறு வழி. மீன் குழம்பு வேண்டுமே, நண்டு வறுவல் வேண்டுமே. மறுக்க முடியுமா? (நேரம் பார்த்து காரியத்தை நடத்திக் கொள்வது இப்படித்தான் போலும். தலையணை மந்திரமாக இருக்குமோ??)

சின்ன வெங்காயம் உரித்து இரண்டாக வெட்டினேன். பூண்டினை தோல் உரித்து வைத்தேன். தக்காளிகளை சிறிய சிறிய பீஸ்களாக நறுக்கி வைத்தேன். தேங்காயை திருகி எடுத்து வைத்தேன்.

முக்கால் மணி நேரத்தில் நண்டு மசாலாவின் வாசனையும், மீன் குழம்பு வாசனையும் என்னைச் சூழ்ந்தது. சாப்பாடு தயார் என்றார் மனைவி. இன்று ஒரு கட்டு கட்டி விட வேண்டுமென்று நினைத்தபடி அறையிலிருந்து வெளி வந்தேன்.

மூன்று தட்டுகளில் சூடாக சாதம் எடுத்து வைத்தார். மகனும், மகளும் ”அப்பா நண்டினை எடுத்துக் கொடு “ என்றார்கள். பிள்ளைகள் இருவரும் சாப்பிடட்டும் பின்னர் சாப்பிட்டுக் கொள்கிறேன் என்றுச் சொல்லி விட்டு, நண்டு மசாலாவைச் சோற்றில் சேர்த்து பிசைந்து ஊட்டி விட்டேன். நண்டின் சதையினை எடுத்து ஊட்டி விட்டேன். ஆர்வமாக “ அப்பா நல்லா இருக்கு” என்று சொல்லியபடியே சாப்பிட்டார்கள். சாப்பிட்டு முடித்ததும், நாங்கள் இருவரும் சாப்பிட அமர்ந்தோம். ரித்தியும், அம்முவும் நல்லா சாப்பிட்டாஙகல்ல என்று சொல்லியபடி மீன் குழம்பினை சோற்றில் ஊற்றிப் பிசைந்து சாப்பிட்டேன். அதிகம் சாப்பிட இயலவில்லை. மனைவியோ ஒரு கரண்டி சாதத்தைக் கூட சாப்பிடவில்லை. பிள்ளைகள் இருவரும் சாப்பிட்ட அழகும், அவர்களின் சந்தோஷமும் இருவருக்கும் சாப்பிட்ட நிறைவினைத் தர, நண்டும் மீன்குழம்பும் சட்டியில் இருந்தன, ஆனால் எங்களுக்குத்தான் சாப்பிடப் பிடிக்கவில்லை.