குரு வாழ்க ! குருவே துணை !!

ஆசை அறுமின்கள் ஆசை அறுமின்கள் ஈசனோ டாயினும் ஆசை அறுமின்கள் - திருமூலர்

Showing posts with label ஆலயம். Show all posts
Showing posts with label ஆலயம். Show all posts

Monday, September 28, 2026

வழி விடுங்கள், வழி கிடைக்கும்

புரட்டாசி மாதத்தின் இரண்டாவது சனிக்கிழமை நாள். 

கோவை பீளமேடு ஆஞ்சநேயர் கோயில். வீல்சேரின் அடியேன், கோதை பின்னால்.

கோயிலின் வளைந்து நெளிந்த கம்பி வரிசைகளுக்குள் எங்களது பயணம் நகர்ந்தது. எங்களைச் சுற்றிலும் பக்தர்களின் நெரிசல். 

திடீரென்று ஒரு புள்ளியில் ஒட்டுமொத்த வரிசையும் ஸ்தம்பித்தது. என்னவென்று பார்த்தால், வயதான ஒரு மனிதர் நெய் தீபம் ஏற்றும் இடத்தில் நின்றுகொண்டு, டப்பாவிலிருந்து நெய்யை விளக்கின் அருகில் ஊற்ற முயன்றுகொண்டிருந்தார். உறைந்த நெய் விழ மறுக்க, அதை தீபத்தில் காட்டி உதறிக்கொண்டிருக்க, அவருக்குப் பின்னால் நின்றிருந்த வரிசை நகராமல் நின்றுவிட்டது.

பொறுமை இழந்த இருபது முப்பது பேர் வரிசையை விட்டு விலகி, வலது புற இடைவெளி வழியாக நேராகச் சென்று பத்தாயிரம் வடை மாலை சாற்றப்பட்ட ஆஞ்சநேயப் பெருமானை வழிபட்டுச் சென்று கொண்டிருந்தனர்.

எங்களுக்குப் பின்னால் நின்றவர்கள், "இவ்வளவு நேரம் காத்திருக்கிறோம், இவர்கள் இப்படிச் செய்கிறார்களே" என்று தங்களுக்குள் பேசிக் கொண்டார்கள். 

கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நகர்ந்து, ஆஞ்சநேயரின் சன்னதிக்கு அருகில் நெருங்கினேன். 

அங்கே ஒரு அரசு அலுவலர் நீண்ட நேரமாக நின்றுகொண்டிருந்தார். நல்ல உயரமான தோற்றம். தன் பிரம்மாண்டமான உயரத்தால் தனக்குப் பின்னால் நிற்பவர்களுக்குப் பகவானின் திருமுகம் கொஞ்சம் கூடத் தெரியாமல் மறைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம் என்ற அந்தச் சிறிய பிரக்ஞைகூட அவருக்கு இல்லை. அர்ச்சகர் அவரிடம் பலமுறை சொல்லியும் அதைக் காதில் வாங்கிக்கொள்ளாமல் நின்றிருந்தார்.

ஒருவர் ஒரு சில பெண்களை கம்பியை உருவி, உள்ளே விட்டு அமரச் செய்தார். 

அர்ச்சகர் மைக்கில் ஆஞ்சநேயரின் பெருமைகளும் வடமாலையின் அற்புதங்களையும் விவரித்துக் கொண்டிருந்தார்.

தீபாராதனை காட்டப்பட்டது. தீபத்தை வணங்கி விட்டு இடதுபுறமாக நகர்ந்தோம். அந்த அரசு அலுவலர் பகவானின் பின்புறமுள்ள புகைப்படங்களைத் தொட்டு முணுமுணுத்துக் கொண்டிருந்தார்.

வாழ்க்கை ஏமாற்றங்களின், துன்பங்களின், துயரங்களின் தொடர்கதை. அதில் இன்பம் ஒரு நொடியில் வந்து சென்று விடும். பெரும்பான்மையாக துன்பங்களையும், துயரங்களையும் அனுபவித்துக் கொண்டிருப்பது மனித வாழ்வின் மாறாத தன்மை.

இந்தத் துயரங்களிலிருந்து தப்பிக்க, கோயிலுக்கு ஓடிவருகிறோம். 

"எல்லாரையும் முந்திச் சென்று, பகவானின் சன்னதியை அடைந்து, எனக்கு மட்டும் அந்தத் தரிசனம் கிடைக்க வேண்டும்" என்ற சுயநலத்துடன் செல்கிறோம்.

அமைதியைத் தரவேண்டிய ஆலயம், ஈகோக்களின் போர்க்களமாக மாறுவதுதான் காலக்கொடுமை. 

பகவானின் சன்னதியில் நின்று வேண்டும் போது  கருணை மனம் செத்து விடுகிறது. 

"எனக்கு முன்னும் பின்னும் நிற்பவனும் நல்லபடியாக இருக்க வேண்டும்" என்ற சிந்தனை அந்தத் தருணத்தில் எங்கோ தொலைந்து போகிறது. 

"நான், என் தரிசனம், என் வரம்" என்ற குறுகிய வட்டத்திற்குள் பிரார்த்தனை சுருங்கி விடுகிறது.

இந்த உலகில் எவராலும் தனித்து வாழ்ந்து விட முடியாது. உறவுகளும் நண்பர்களும் இல்லாத ஒரு வாழ்க்கை வெறும் மாயை. நமக்குச் சுற்றி இருப்பவர்களின் நலனையும் நாம் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும்.

விவசாயி இல்லை என்றால் உணவில்லை; வண்டிக்காரர் இல்லை என்றால் பயணமில்லை; சலவைக்காரர், மருத்துவர், செவிலியர் என்று ஒவ்வொரு மனிதனின் கைகளிலும் நம் வாழ்வு பின்னப்பட்டிருக்கிறது. 

இந்தச் சங்கிலியில் நாமும் ஒரு பகுதியாகத்தான் இருக்கிறோம். தனியாக வாழ்ந்து விடலாம் என்று நினைப்பது அறியாமை. விலகி வாழும் ஒரு சில சதவிகிதத்தினரைத் தவிர்த்துவிட்டுப் பார்த்தால், நம் வாழ்க்கை மற்றவர்களை நம்பித்தான் இயங்குகிறது. ஆனால் அவர்களைப் பற்றி நாம் சிந்திப்பதே இல்லை.

முந்திச் சென்று விபூதியைப் பிடுங்குவதிலும், "எனக்குத்தான் முதல் மரியாதை" என்று மார் தட்டுவதிலும் எந்த ஆன்மீகமும் இல்லை. 

கோயில் அர்ச்சகர் ஒரு பூவை கையில் வைத்துவிட்டால், "கடவுள் என்னைத் தேடி வந்துவிட்டார்" என்று உச்சி குளிர்ந்து போவது மனப்பிரமை.  அகந்தையை (Ego) வளர்த்துக்கொள்ளும் கேவலமான வழி.

ஆலயம் செல்கிறீர்களா? முதலில் பிறருக்கு வழிவிடுங்கள்.

நிசப்தமாய் அமருங்கள்.

உங்களைப் போலவே அவர்களும் ஏதோவொரு துயரச் சுமையோடுதான் அங்கே வந்து நிற்கிறார்கள் என்பதை உணருங்கள்.

உங்களுக்குப் பின்னால் இருப்பவரின் முகத்தைப் பாருங்கள்; அவரும் வாழ வேண்டும் என்று நினையுங்கள்.

அவருக்கு வழிவிட்டு, அவரின் பின்னாலே நீங்களும் செல்லுங்கள். என்ன ஆகிடப் போகிறது கொஞ்ச நேரம் காத்திருந்தால்?

எவனோ ஒருவன் செய்யும் விதிமீறலால் நாமெல்லாம் சிக்னலில் காத்திருக்கின்றோமே அப்போதெல்லாம் நாம் காத்திருக்கிறோம். அவசரப்படுவதில்லை. 

இந்த உலகத்தில் அன்பைத் தவிர பெரிதாக நாம் ஒன்றையும் எவருக்கும் கொடுத்து விட முடியாது.

கடவுளிடம் சென்று "என் மீது அன்பு வையுங்கள்" என்று கையேந்துகிறீர்கள். 

ஆனால், உங்கள் கண்முன்னே நிற்கும் சக மனிதனிடம் ஒரு துளி அன்பையும் இரக்கத்தையும் காட்ட மறுக்கிறீர்கள் என்றால், கடவுள் எப்படி உங்கள் மீது கருணை காட்டுவார்? 

விதைத்ததைத் தானே அறுவடை செய்ய முடியும்?

கோயிலுக்கு வரும் ஒவ்வொரு மனிதனின் இதயத்திலும் உள்ள சுயநலம் நீங்கி, பரஸ்பர அன்பும் மனிதமும் மலர வேண்டும்.

கோயிலுக்குச் செல்லும்போது முதலில் மற்றவர்களுக்கான வழியை விடுங்கள்.

உங்களுக்கான வழியைப் பிரபஞ்சம் தானாகவே காட்டும்!

வளமுடன் வாழ்க.

Wednesday, December 29, 2021

சிதம்பரநாதனின் பொய்யும் புரட்டும் - தினமணிக்கு கண்டனம்

இன்றைய (29.12.2021) தினமணியில் ’ ஜனநாயக ஆலயம் பலிபீடம் ஆககூடாது’ என்ற தலைப்பில் பெ.சிதம்பரநாதன் என்பவர் கட்டுரை வெளியாகி இருக்கிறது. வழக்கம் போல தினமணியும் தனது உள் குத்து அரசியல் வேலையை அறமற்ற செயலை தொடர்ந்து செய்து வருகிறது.

என்ன எழுதி இருக்கிறார் அக்கட்டுரையில் பார்க்கலாம்.

  1. ஆளும் பாஜகாவால் நாடாளுமன்றத்தில் எந்த சட்டத்தையும் சுமூகமாக சட்டமாக்கவில்லையாம்.
  2. பிஜேபி கட்சி ஏற்கனவே நிறைவேற்றிய மூன்று விவசாய சட்டங்களை நீக்க கூட முடியாமல் எதிர்கட்சிகள் பிரச்சினை செய்தததாம்.
  3. பெண்ணின் திருமண வயது 21 என்ற சட்டத்தினை நாடாளுமன்ற நிலைக்குழுவுக்கு அனுப்பி வைத்து விட்டார்களாம்.
  4. பிளாஸ்டிக் தடை செய்ய மசோதா கொண்டு வர வேண்டுமாம். அதை எம்.பிக்கள் நிராகரிக்க முடியாதாம்.
  5. தேனியில் அமையவுள்ள நியுட்ரினோ ஆய்வகத்தினை அமைத்திடும் போது மலையைக் குடையும் போது வைகை அணை தகர்ந்து விடும் என்று அரசியல்வாதிகள் பீதியைக் கிளப்பி விட்டார்களாம்.
  6. கடந்த நாடாளுமன்றக் கூட்டத்தின் போது அத்துமீறிய 12 எம்பிக்களை கலந்து கொள்ள விடாமல் வெளியேற்றியது சரிதானாம். அதை பொது மீடியாக்களில் வெளியிட வேண்டுமாம். எதிர்கட்சி என்பதாலேயே எல்லா மசோதாக்களையும் எதிர்த்து எம்.பிக்கள் மகிழ்கின்றார்களாம்.
  7. புதிய கல்விக் கொள்கையில் மூன்று மொழி படிக்கலாமாம். பாலிடெக்னிக் கல்வியை தமிழிலேயே கற்பிக்கலாமாம். எதுவும் பிரச்சினை இல்லையாம். 
  8. நாடாளுமன்றத்தின் குளிர்காலக் கூட்டத்தொடர் ஒரு நாள் முன்பே முடிவடைந்து விட்டதால் வெட்கப்பட வேண்டுமாம்.
  9. நாடாளுமன்றம் நடக்க ஒரு மணி நேரத்திற்கு 1.5 கோடி செலவாகிறதாம்.

இந்தக் கட்டுரையைப் படிக்கும் போது என்ன தோன்றுகிறது?

எதிர்கட்சிகளால் தான் பிரச்சினை, அவர்கள் தான் நாட்டை சீரழிக்கின்றார்கள் என்பது போல ஒரு தோற்றத்தினை உருவாக்குகிறது. எதிர்கட்சி எம்.பிக்களை ஒரு எழுத்தாளர் இப்படி நயவஞ்சகமான முறையில் உண்மைக்குப் புறம்பான வகையில் பொய்யையும், புரட்டையும் கூறி அவமானப்படுத்தி இருக்கிறார். 

67 சதவீதம் பிஜேபிக்கு ஓட்டுப் போடாத மக்களின் பிரதிநிதிகளை இவர் சுயநலவாதிகள் என்பது போல எழுதி மக்களையும் கிண்டல் செய்திருக்கிறார். மக்களை அவமானப்படுத்தி இருக்கிறார். தினமணியும் ஒத்து ஊதி கட்டுரையினை வெளியிட்டு இருக்கிறது. இதுதான் உள் அரசியல். மக்களை மூளைச்சலவை செய்யும் பொய்களை அவிழ்த்து விடும் அக்கிரமம்.

நாடாளுமன்றத்தில் விவாதமே இல்லாமல் பிஜேபி அரசு உடனுக்குடன் சட்டமியற்றி வருகிறது என்பதை பலரும் பல பத்திரிக்கைகளில் எழுதி இருக்கிறார்கள். மூன்று விவசாய சட்டங்களை பத்தே நாட்களுக்குள் எந்த வித விவாதமும் இன்றி நிறைவேற்றிய பிஜேபி அரசின் அக்கிரமத்தினால் 700 விவசாயிகள் இறந்தார்கள். 

இந்த வார கல்கியில் ‘ஏனிந்த அவசரம்?” என்ற தலைப்பில் ஒரு கட்டுரை வெளியாகி இருக்கிறது.

வாக்காளர் அடையாள அட்டையையும், ஆதார் கார்டையும் இணைக்க வேண்டிய மசோதா அவசர அவசரமாக குரல் ஓட்டெடுப்பில் சட்டமாக்கி இருக்கிறது பிஜேபி. ஆந்திராவிலும், தெலுங்கானாவிலும் இரண்டு அடையாள அட்டையை இணைக்கும் போது பெயர்கள் மேட்சிங்க் ஆகவில்லை என்பதால் 55 லட்சம் பேருக்கு ஓட்டுரிமை பறிக்கப்பட்டது.

வருமான வரி அட்டையில் எனது தகப்பனார் பெயர் மாணிக்கதேவர் என்று இருக்கிறது. ஆதாரில் மாணிக்கம் என்று இருக்கிறது. ரேஷன் கார்டில் மாணிக்கதேவர் என்று இருக்கிறது. அந்தக் காலத்தில் ஜாதியை பெயருடன் இணைத்துதான் ஆவணங்கள் வழங்கப்பட்டன. எனது தகப்பனார் சொத்துக்களின் ஆவணங்களில் மாணிக்கதேவர் என்றுதான் இருக்கிறது. இப்படியான ஒரு பெயர் குழப்பச் சூழல் இருக்கும் போது இரண்டு அடையாள அட்டைகளையும் இணைக்கும் இந்த சட்ட மசோதாவை எந்த வித விவாதமும் இன்றி பிஜேபி அரசு சட்டமாக்கி இருக்கிறது அக்கிரமமான செயல் அல்லவா?

ஒரு பானை சோற்றுக்கு ஒரு சோறு பதம் போதும் என்பதற்கிணங்க மூன்று விவசாய சட்டங்களை சட்டமாக்கிய நிகழ்வு ஒன்றே போதும் என்று மக்களுக்கு நன்கு தெரியும். இந்த எழுத்தாளர் பொய்யையும் புரட்டையும் எழுதி விவசாய மக்களை அவமானப்படுத்தி இருப்பதை அறியலாம்.

நாடாளுமன்றத்திற்கும் ஆலயத்துக்கும் வேறுபாடு உண்டு. ஆலயம் என்பது வழிபாடு செய்யும் இடம். நாடாளுமன்றம் வழிபாட்டுக்கு உரியது அல்ல. 110 கோடி பல்வேறு கலச்சார மக்களின் சார்பாக, அவர்களின் பிரதிநிதிகள் பங்கேற்கும் விவாத மன்றம்.  நாட்டை ஆளும் சட்டங்களை உருவாக்கிடும் கோவிலுக்கும் மேலான ஒரு இடம் அது. கோவில்கள் கலாச்சாரத்தின் அடையாளம். நாடாளுமன்றம் இந்தியாவின் உயிர். ஆலயத்துக்கும் நாடாளுமன்றத்துக்கு வேறுபாடு தெரியாத அறிவிலியா இந்த ஆசிரியர் என்று தோன்றுகிறது.

நிச்சயம் இவருக்குத் தெரிந்திருக்கும். ஆனால் அதுவல்ல அவரின் பிரச்சினை. பொய்யைக் கட்டவிழ்த்து விடுவது. மக்களை நம்வ வைக்க ஆலயத்தினை கூட இழுத்துக் கொள்கிறார் இவர். 33 சதவீதம் ஓட்டுப் பெற்ற பிஜேபிக்கு ஒத்து ஊதுவது மட்டுமே இவரின் எண்ணம்.

தினமணியில் எழுதிய கட்டுரையின் ஆசிரியர் சிதம்பரநாதன்,  ஓம் சக்தி மாத இதழின் பொறுப்பாசிரியர். இவருக்கு வேலையே பொய்களையும் புரட்டுகளையும் எழுதி வருவதுதான்.  இவர் வயதுக்கு ஏற்ற நற்சிந்தனை, எது அறம் என்று தெளியும் பக்குவம் வந்திருக்க வேண்டும். ஆனால் இவரின் மனதுக்குள் வன்மம் மட்டுமே இருப்பதை இக்கட்டுரை வெளிச்சம் போட்டிருக்கிறது. 

தமிழர்களுக்கு எதிரான, அறத்துக்கு எதிரான இவ்வகை ஆட்கள் அடையாளம் காணப்பட்டு உதாசீனப்படுத்தல் அவசியம் என்பதால் இப்பதிவினை எழுதுகிறேன்.

சிதம்பர நாதனுக்கும், இக்கட்டுரையினை வெளியிட்ட தினமணி ஆசிரியருக்கும் கடுமையான கண்டனத்தைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். இனிமேல் தினமணி ஆசிரியர் அறமற்ற செய்திகளை, கட்டுரைகளை வெளியிட வேண்டாமென்று கேட்டுக் கொள்கிறேன். கருத்துச் சொல்வது என்பது வேறு பொய்யை எழுதுவது வேறு என்ற வித்தியாசம் தெரியாத அளவுக்கு தினமணி ஆசிரியர் மாறிப்போனாரோ என்ற சந்தேகம் எழுவதை தவிர்க்க முடியவில்லை.

நன்றி : தினமணி ( கீழே கட்டுரை )


கல்கி தலையங்கத்தில் வெளியானது கீழே. ( நன்றி கல்கி )