குரு வாழ்க ! குருவே துணை !!

தளத்திற்கு வருகை தந்த உங்களுக்கு அன்பு வணக்கங்கள்! - தொடர்பு கொள்ள : covaimthangavel@gmail.com
Showing posts with label பகவத்கீதை. Show all posts
Showing posts with label பகவத்கீதை. Show all posts

Monday, December 24, 2012

மூன்று வகை உணவுகள் எது?


முதல் வகை உணவு :- ஆயுளை வளர்ப்பது, மனவலிமை அளிப்பது, உடலுக்கு தின்மை தருவது, நோய் அளிக்காதது, சுகம் தருவது, ரசமாய் இருப்பது, குழம்பாய் இருப்பது, நெய் கலந்தது, மனதுக்கு இதம் தருவது

இரண்டாம் வகை உணவு :- கசப்பு, புளிப்பு, உப்பு, உலர்ந்தது, சூடு, காரம் கொண்டவை. பசி வராமல் தடுப்பது, குடலுக்கு புண் அளிப்பது.

மூன்றாம் வகை உணவு :- வேகாதது, பழையது, குழம்பில்லாமல் வற்றியது, கெட்ட வாடை, மிச்சம் மீதியைச் சாப்பிடுவது.

சாத்வீக குணத்துடையவனுக்கு உரியது முதல் வகை உணவு. ராஷச குணத்துக்குடையவன் உரியது இரண்டாவது. மூன்றாவது முட்டாளுக்கு (தாமச) உரியது என்கிறான் கண்ணன்.

கண்ணன் கீதையிலே சொல்கின்றான் இப்படி என்று எழுதுகிறார் கண்ணதாசன். ( நன்றி : கண்ணதாசன்)

பகவத் கீதையின் பதினேழாவது அத்தியாயத்தில் 8,9,10 ஸ்லோகங்களில் மேற்கண்ட உணவுகள் பற்றிக் “கண்ணன்” அருளியிருக்கின்றான். 

அன்பு நண்பர்களே, நல்ல உணவை கண்டுபிடித்து உடலுக்கு நன்மை தரும் உணவை மட்டும் உண்டு, தன்னையே நம்பி வந்திருக்கும் மனைவிக்கும், உங்களுக்கு குழந்தையாய் அவதரித்து இருக்கும் பிள்ளைகளுக்கும் கொடுத்து உதவுங்கள்.

பேக்கிங் உணவுகள், ஹோட்டல் உணவுகளை அறவே தவிருங்கள். ஞாயிற்றுக் கிழமைகளில் கோவையின் ஹோட்டல்கள் நிரம்பி வழிகின்றன. ஹாஸ்பிட்டல்களில் டாக்டரைப் பார்க்க மூன்று மணி நேரம் காத்திருக்கும் அளவுக்கு கூட்டம் வழிகின்றன. மருத்துவர்கள் அருவியாய்க் கொட்டும் பண மழையில் நனைகின்றார்கள். உங்கள் உடம்புகளுக்குள் நோய்க் கிருமிகள் புகுந்து கொண்டு அழிச்சாட்டியம் செய்கின்றன. எனது பிரியத்துக்கு உரிய சக ஆன்மாக்களை தங்களின் உடம்புகளில் தாங்கி வந்திருக்கும் அழிவற்ற ஆன்மாக்களை உடைய உள்ளங்களே, கொஞ்சம் யோசியுங்கள்.

ஹோட்டல்கள் உங்களுக்கு சுவையுடன் நோயையும் சேர்த்து தருகின்றன. காசைக் கொடுத்து வம்பினை விலைக்கு வாங்காதீர்கள். 

Wednesday, December 19, 2012

தாயும் மகனும் - உண்மை நிகழ்வு


மனிதனுக்கு துன்பம் வராமலிருக்க பகவத் கீதையிலே கண்ணன் தன் அருமை சிஷ்யனும், மைத்துனமான அர்ஜூனனிடம் ஒரு சூத்திரத்தைச் சொல்லி இருக்கிறான். கீதையைப் பற்றி இவ்விடத்திலே உங்களுக்கு ஒன்று சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது. மகாபாரதம் சொல்லும் உண்மை வேறானது, ஆனால் அதை மனிதர்கள் கதை வடிவில் புரிந்து கொண்டிருக்கின்றார்கள் என்கிறார் மாபெரும் முனிவரும், யோகியுமான பரமஹம்ச யோகானந்தர். இவரின் குரு நாதர் மகா யோகி ஸ்ரீ யுக்தேஸ்வர் உலகெலாம் தன் வாழ்வையே மனிதனின் வாழ்விற்கு பாதையாய் காட்டிச் சென்ற இயேசுவின் பைபிளை அட்சர சுத்தமாய் அலசி ஆராய்ந்து இருக்கிறார்.பைபிளை நான் முன்னர் படிக்கும் போது உணர்ந்து கொண்டது வேறு. மகா யோகி ஸ்ரீ யுக்தேஸ்வர் விளக்கிய பிறகு புரிந்து கொண்டது வேறு. அதே போல மகாபாரதமும் வேறு ஏதோ மறை பொருளைச் சொல்கிறது. அது என்ன என்றுதான் புரியவில்லை. இதை எவராவது மகா யோகிகள் விளக்குவார்கள் என்று நம்புகிறேன்.

துன்பம் நேராமலிருக்க பகவான் கண்ணன் பகவத் கீதையின் ஆறாம் அத்தியாயத்திலே 17வது ஸ்லோகத்திலே “எல்லாவற்றிலும் ஒரு அளவு வேண்டும்” என்ற சூத்திரத்தினை அருளியிருக்கின்றான்.

”சாப்பிடுவதில், காரியங்களில், செயல்களில், தூக்கம், விழிப்பு ஆகியவற்றில் அளவு வேண்டும்” என்கிறான். இதைக் கடைபிடிப்பது ஒரு வகை யோகம் என்கிறான். இந்த யோகத்தின் படி வாழ்பவர்களுக்கு துன்பமும் எட்டியே பார்க்காது என்கிறான். 

ஆகவே நண்பர்களே எல்லாவற்றிலும் அளவோடு இருக்க முயலுங்கள். துன்பத்தை தூர அடித்து விரட்டுங்கள். 

வாழ்வியல் கதைகள் சொல்லும் அர்த்தங்கள் ஆயிரமாயிரம். இப்படியும் மனிதர்கள் இருப்பார்களா என்று நினைக்கத்தோன்றும். அப்படிப்பட்ட சிலரின் கதைகளைத் தொடர்ந்து படியுங்கள். உங்களுக்கு வாழ்க்கையின் சாரம் புரியும். மனிதப் பிறப்பின் அர்த்தம் புரியும். 

கரூருக்கு அருகில் இருக்கின்றது ஓர் அழகிய ஊர். அந்த ஊரில் எனது உறவுக்காரர் ஒருவர் இருக்கிறார். அவருக்கு வயது கிட்டத்தட்ட 65 இருக்கும். அவரின் பிள்ளைகளுக்கு கல்யாணம் ஆகி, அவர்களுக்கு குழந்தைகள் பிறந்து, அவர்களுக்கும் திருமணம் ஆகி குழந்தைகள் இருக்கின்றன. அப்பெரியவரின் அம்மா உயிருடன் இருக்கின்றார்கள். அவருக்கு 108 வயதுக்கும் மேல் இருக்கும். உணவு, உடை, பாத்ரூம் எல்லாமே கட்டிலில் தான். 

கட்டிலில் வெளிக்கு இருந்து விடும் தன் அம்மாவை முகம் சுளிக்காமல் தூக்கி எடுத்து சுத்தம் செய்து கழுவி, டெட்டால் போட்டு, துணி மாற்றி படுக்க வைக்கிறார். அருகில் இருந்து உணவு ஊட்டுகிறார். எத்தனை முறை பெட்டில் ஆனாலும் கொஞ்சம் கூட முகம் சுளிக்கவே சுளிக்காமல் தன் அம்மாவை ஒரு குழந்தையைக் கவனிப்பது போல கவனித்து, பேணிக் காத்து வருகிறார்.

அந்தப் பெரியவர் தன் மனைவியை தன் அம்மாவிற்கு உணவு ஊட்டவோ, உடை மாற்றவோ அனுமதிப்பது இல்லை.  மனைவி ஏதாவது சொல்லி விடுவாளோ, அதனால் அம்மா மனது வருத்தப் படுவார்களோ என்று நினைத்து தன் மனைவியை அனுமதிப்பதே இல்லை.

இதே போன்று கரூரில் எனது தோழியின் அப்பாவின் தாயார் நன்கு படித்தவர். நல்ல வேலையில் இருந்தார்.  அவருக்கு திடீரென்று கைகால் செயலற்றுப் போனது. அன்றிலிருந்து தோழியின் அம்மாதான் தன் மாமியாருக்கு சிசுரூயை செய்து கிட்டத்தட்ட 10 ஆண்டு காலம் அவரைக் கவனித்து வந்தார்.

அதுமட்டுமல்ல, எனது மனைவியின் பாட்டியின் கணவர் ஆக்ஸிடெண்டினால் மூளையில் அடிபட்டு கைகால்கள் செயலற்றுப் போய்விட்டார். 15 வருடம் பெட்டில்தான் அனைத்தும். மனைவியின் பாட்டி அவர் அருகிலேயே இருந்து அவர் இறக்கும் வரை அனைத்துச் சேவைகளையும் முகம் சுளிக்காமல் செய்து வந்தார். அவரின் பிள்ளைகள் மட்டுமல்லாமல் மருமகன்களும் வாரம் தோறும் சென்று அவரிடம் அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்து விட்டு வருவார்கள்.

உலகில் இப்படிப்பட்ட மனிதர்களும் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள். இதன் பெயர் தான் பாசம் என்பது. இதன் பெயர் தான் உறவுகள் என்பது. ஆனால் இன்றைய நவ நாகரீக உலகில் நடப்பது என்ன? 

விஜய் டிவியில் நடந்த ஒரு விவாதத்தின் போது பிள்ளைகள் தன் அப்பா தனக்கு செலவழிக்க பணம் தருவதில்லை என்று பொது வெளியில் குற்றம் சுமத்தினார்கள். அது பிள்ளைகளின் தவறு இல்லை. பெற்றோர்களின் தவறு. அவர்களின் வளர்ப்புச் சரியில்லை என்றுதான் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். 
உறவுக்காரர்கள் வீட்டிற்குச் செல்வதைக் கூட விரும்பாத ஒரு விவாதமும் நடந்தது. செய்யும் வேலைக்கு கால் பணம் கொடுக்கும் முதலாளியின் கம்பெனிக்கு விசுவாசமாய் இருக்கும் அடிமுட்டாள் கூட்டத்தின் அலப்பறையை அவ்விவாதத்தின் போது கண்டேன். யாரென்றே தெரியாத ஒரு பெண்ணுக்கு ப்ரியமாய் பரிசு கொடுத்தார் ஒருவர். அவர் மனிதருள் தெய்வம். ஆனால் உறவு வேண்டாம், அம்மா வேண்டாம், அப்பா வேண்டாம். கம்பெனியும் வேலையும் தான் முக்கியம் என்றுப் பேசிக் கொண்டு திரியும் முட்டாள் மனிதர்களை நினைக்கும் போது எரிச்சல் தான் வருகிறது. வேலை செய், சம்பாதி வேண்டாமென்றுச் சொல்லவில்லை. உன்னை இந்தளவிற்கு கொண்டு வந்து விட்ட உறவுகளைக் கூட சந்திக்க இயலாது என்று பேசுகின்றார்களே அவர்களை என்ன செய்ய? அவர்கள் இவ்வுலகில் மனிதர்களாய் வாழவே தகுதியற்றவர்கள் அல்லவா?

திருமணம் ஆன அடுத்த நாளே தனிக்குடித்தனம் செல்கிறார்கள். அம்மா, அப்பா கூட இருந்தால் கூத்தடிக்க முடியாதே என்ற காரணத்திற்காக முதியோர் இல்லங்களுக்கு அனுப்பி வைக்கின்றார்கள். மனிதன் தானாக பிறக்கவும் முடியாது, தனியாக வளரவும் முடியாது. அப்படிப்பட்ட இயற்கை அமைப்பியல் கொண்ட மனிதன் செய் நன்றி மறந்து தன் பெற்றோரை பெரும் பாரம் என்று நினைக்கின்றானே அவன் ஒரு மனிதன் தானா என்பதை அவன் தான் யோசிக்க வேண்டும்.

துன்பமும் துயரம் தானாக வருவதில்லை. அதை மனிதன் தானாகே உருவாக்கிக் கொள்கிறான். அதிமேதாவித் தனம் என்பது முட்டாள்களின் முன்னே நிற்கும் மாயை.

Friday, May 4, 2012

மனித மனம்



கீதையில் மனித மனம்- கவியரசு கண்ணதாசன்


கவியரசு கண்ணதாசன் அர்ஜுனனுக்குப் பரந்தாமன் உபதேசித்தது பகவத் கீதை.

மனிதனின் மனதைப்பற்றி அர்ஜுனனுக்கும் கண்ணனுக்கும் வாக்குவாதம் நடக்கிறது.

கண்ணன் சொல்கிறான்:

“அர்ஜுனா, எவன் தன்னையே உதாரணமாகக் கொண்டு இன்ப துன்பங்கள் இரண்டையும் சமமாகப் பார்க்கிறானோ, அந்த யோகிதான் சிறந்தவன் என்பது துணிவு.”

அர்ஜுனன் கேட்கிறான்:

“மதுசூதனா! உன்னால் கூறப்படும் சமநோக்கத்துடன் கூடிய யோகத்தின் ஸ்திரமான நிலையை என்னால் உணர முடியவில்லை; காரணம், உள்ளம் சஞ்சலமுடையது.

கிருஷ்ணா! மனித மனம் சஞ்சலமுடையது; கலங்க வைப்பது; 
வலிமையுடையது; அடக்க முடியாதது; காற்றை அடக்குவது போல் அதை அடக்குவது கடினமானது.”

பகவான் கூறுகிறான்:

“தோள் வலி படைத்த காண்டீபா! மனம் அடக்க முடியாதது; சலனமடைவது; இதில் ஐயமில்லை. ஆனால் குந்தியின் மகனே! பழக்கத்தால் அதை அடக்கமுடியும்.”

இதையே ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் இப்படிக் கூறுகிறார்:

“கீழே கொட்டிய கடுகைப் பொறுக்கி எடுப்பது வெகுசிரமம். அதுபோலப் பல திசைகளிலும் ஓடும் மனத்தை ஒருமைப் படுத்துவது எளிதன்று. ஆனால், வைராக்கியத்தால் அதைச் சாதித்துவிட முடியும்.”

மனித மனத்தின் சலனங்களை, சபலங்களை, எப்படி அடக்குவது, என்பதுபற்றி பரந்தாமன் அர்ஜுனனுக்கு உபதேசித்த பகுதி, பகவத் கீதையின் தியான யோகமாகும்.

சகல காரியங்களுக்கும், இன்பத்திற்கும், துன்பத்திற்கும், நன்மைக்கும், தீமைக்கும், இருட்டுக்கும், வெளிச்சத்திற்கும், பாவத்திற்கும், புண்ணியத்திற்கும், அன்புக்கும், வெறுப்புக்கும் மனமே காரணம்.

மனத்தின் அலைகளே உடம்பைச் செலுத்துகின்றன.

பகுத்தறிவையும் மனம் ஆக்கிரமித்துக் கொண்டு வழி நடக்கிறது.

கருணையாளனைக் கொலைகாரனாக்குவதும் மனம்தான்; கொலைகாரனை ஞானியாக்குவதும் மனம்தான்.

அது நோக்கிச் செல்லும் தடங்களின் அனுபவத்தைப் பெற்றுப் பேதலிக்கிறது; அப்போதுதான் அறிவு வேலை செய்கிறது.

எந்த அனுபவங்களையும் கொண்டுவருவது மனம்தான்.

இது சரி, இது தவறு என்று எடை போடக்கூடிய அறிவை, மனத்தின் ராகங்கள் அழித்துவிடுகின்றன.

உடம்பையும் அறிவையும் மனமே ஆக்கிரமித்துக் கொள்வதால், மனத்தின் ஆதிக்கத்திலேயே மனிதன் போகிறான்.

என்ன இந்த மனது?

காலையில் துடிக்கிறது; மதியத்தில் சிரிக்கிறது; மாலையில் ஏங்குகிறது; இரவில் அழுகிறது.

“இன்பமோ துன்பமோ எல்லாம் ஒன்றுதான். நடப்பது நடக்கட்டும்” என்றிருக்க மனம் விடுவதில்லை.

ஒரே சீரான உணர்ச்சிகள் இந்த மனத்துக்குத் தோன்றுவதில்லை.

எவ்வளவு பக்குவப்பட்டாலும் மனத்தின் அலைகளாலேயே சஞ்சரிக்கிறான்.

கடிவாளம் இல்லாத இந்த மனக்குதிரையை அடக்குவது எப்படி?

“வைராக்கியத்தால் முடியும்” என்கிறது கீதை.

அதையே சொல்கிறார் பகவான் ராமகிருஷ்ணர்.

அது என்ன வைராக்கியம்?

உள்ளத்தை ஒருமுகப்படுத்துவது; எந்த நிகழ்ச்சிகளுக்கும் அசைந்து கொடுக்காமல் இருப்பது.

மெழுகு போல் இருக்கும் மனதை மரக்கட்டை போல் ஆக்கிவிடுவது.

ஆசாபாசங்களில் இருந்து மனதை மட்டும் ஒதுக்கிவைத்து விடுவது; 

பந்தபாசங்களில் இணங்கிவிடாமல் இருப்பது.

பற்றறுப்பது; சுற்றுச் சூழ்நிலைகள் வெறும் விதியின் விளையாட்டுகளே என்று முடிவு கட்டிவிடுவது.

நடக்கும் எந்த நிகழ்ச்சியும் இறைவனின் நாடகத்தில் ஒரு காட்சியே என்று முடிவுக்கு வருவது.

ஜனனத்துக்கும், மரணத்துக்கும் இடைப்பட்ட வாழ்க்கை, சாட்டை இல்லாப் பம்பரம்போல் ஆட்டி வைக்கப்படும் வாழ்க்கையே என்று கண்டுகொள்வது.

துன்பத்தைத் தரக்கூடிய விஷயங்களை அலட்சியப் படுத்துவது.

இன்பமான விஷயங்களைச் சந்தேகமில்லாமல் ஏற்றுக் கொள்வது.

பிறர் தனக்கிழைத்த துன்பங்களை மறந்துவிடுவது, மன்னித்துவிடுவது.

முயற்சிகள் தோல்வியுறும்போது, `இதற்கு இறைவன் சம்மதிக்க வில்லை’ என்று ஆறுதல் கொள்வது.

கணநேர இன்பங்களை’ அவை கண நேர இன்பங்களே என்று முன் கூட்டியே கண்டுகொள்வது.

ஆத்மா என்னும் மாயப்புறா அமரும் மாடங்களெல்லாம் நம்முடைய மாடங்களே’ என்ற சம நோக்கத்தோடு பார்வையைச் செலுத்துவது.

காலையில் இருந்து மாலை வரை நடந்த நிகழ்ச்சிகள் ஆண்டவனின் கட்டளையால் செலுத்தப்பட்ட வாகனங்களின் போக்குத்தான் என்று அமைதி கொள்வது.

சொல்வதற்கும் எழுதுவதற்கும் சுலபமாக இருக்கிறது. ஆனால், எப்படி இது முடியும்?

பகவத் தியானத்தால் முடியும்.

அதிகாலையில் ஓர் அரைமணி நேரம், இரவிலே ஓர் அரைமணி நேரம், கோவிலிலோ, வீட்டுப் பூஜை அறையிலோ தனிமையில் அமர்ந்து, வேறு எதையும் நினைக்காமல் இறைவனையே நினைப்பது.

இறைவனை நினைத்துக் கொண்டிருக்கும்போதே, மனம் வேறு திசையில் ஓடினால் அதை இழுத்துப் பிடிப்பது.

பாசத்திலே மூழ்கிக் கிடந்த பட்டினத்தார் `ஞானி’யானது இப்படித்தான்.
தேவதாசிகளின் உறுப்புகளிலேயே கவனம் செலுத்திய அருணகிரிநாதர், ஆண்டவனின் திருப்புகழைப் பாடியதும் இப்படித்தான்.

இயற்கையாகவே கல்வியாற்றல் பெற்றிருக்கும் ஒரு கவிஞன், ஒரு பொருளைப்பற்றிக் கவிதையில் சிந்திக்கும் போது, அவன் மனம் கவிதையிலேயே செல்கிறது.

அதில் லயிக்கிறது, ரசிக்கிறது, சுவைக்கிறது.

அப்போது ஓர் இடைறு, குறுக்கீடு வந்தாலும் அவனுக்கு ஆத்திரம் வருகிறது.
கண்கள் திறந்திருக்கின்றன. மனம் கவிதையில் ஆழ்ந்து கிடக்கிறது; அப்போது திறந்த கண்ணின் எதிரில் நிற்கும் மனைவிகூட அவன் கண்ணில் படுவதில்லை.

மரத்தில் அமர்ந்திருக்கும் பறவையை நோக்கி வில்லெடுக்கும் வேடனின் கண்களில் பறவை மட்டும் தெரியுமே தவிர, மரத்திலுள்ள இலைகள், காய்கள், கனிகள் தெரிவதில்லை.

கவிஞனுக்கும், வேடனுக்கும் சாத்தியமான மனதின் ஒருமுக நிலையை மற்றவர்களும் பெறமுடியும்.

அதாவது, ஒன்றையே நினைத்தல்.

அந்த லயம் கிட்டிவிட்டால் புலன்களும், பொறிகளும் செயலற்றுப் போகின்றன.

வாயின் சுவை உணர்வு, நாசியின் மண உணர்வு, கண்களின் காட்சி உணர்வு, செவியின் ஒலி உணர்வு, பிற அங்கங்களின் ஸ்பரிச உணர்வு அனைத்தையும் அடித்துப் போட்டுவிட்டு, புலியைக் கொன்ற வேடன்போல் மனது கம்பீரமாக நிமிர்ந்து நிற்கிறது. அதுதான் சரியான லயம்.

சங்கீத வித்வான் சரித்திர ஆராய்ச்சி செய்வதில்லை; ஸ்வரங்களையும் ராகங்களையுமே ஆராய்ச்சி செய்கிறான்.

ஒரே இடத்தில் ஒரே நிலையில் மனத்தைச் செலுத்தினால் சலனமில்லாத ஒரே உணர்ச்சி தோன்றுகிறது.

ஒரு கதை உண்டு!

ஒரு தாய் தனது ஒரு மாதக் கைக்குழந்தையோடு தரையிலே பாய் விரித்துப் படுத்திருந்தாள். அப்போது அவளுக்குக் கொஞ்ச தூரத்தில் பாம்பு வந்து நின்றது.

பாம்பைக் கண்ட உறவினர்கள் பதறினார்கள்; துடித்தார்கள்.

அந்தப் பாம்பு குழந்தையையும் தாயையும் கடித்து விடப் போகிறதே என்று பார்த்தார்கள்.

தாயின் பெயரைச் சொல்லி சத்தமிட்டார்கள்.

தாய் எழவில்லை.

ஓங்கித் தடியால் அடித்தார்கள்; அப்போதும் அவள் எழவில்லை.

பக்கத்தில் படுத்திருந்த குழந்தையின் மீது ஒரு மல்லிகைப் பூவை எடுத்துப் போட்டார்கள். தாய் உடனே விழித்துக்கொண்டு, அந்தப் பூவை எடுத்து அப்புறம் போட்டாள்.

தன்னை உதைத்தபோது கூடச் சொரணையில்லாது உறங்கிய தாய், குழந்தை மீது பூ விழுந்ததும் விழித்துக் கொண்டது எப்படி?

அந்த உள்ளம் குழந்தையிடமே லயித்துக் கிடந்ததால்தான்.

ஈஸ்வர பக்தியில் உடல் உருக, உள்ளம் உருக லயித்துக் கிடந்த அடியார்கள், ஆழ்வார்கள், நாயன்மார்கள் எல்லாம் மனதை ஒருமுகப்படுத்தியவர்களே.

இந்த மனத்தின் கோலங்களாலேயே நான் பலமுறை தடுமாறி இருக்கிறேன்.

ஆசைக்கும் அச்சத்துக்கும் நடுவே போராடி இருக் கிறேன்.

ஜனனம் தகப்பனின் படைப்பு; மரணம் ஆண்டவனின் அழைப்பு; இடைப்பட்ட 
வாழ்க்கை அரிதாரம் பூசாத நடிப்பு என்பதை, நாளாக நாளாக உணர்ந்து வருகிறேன்.

இன்னமும் முழுப்பக்குவம் கிட்டவில்லை.

திடீர் திடீரென்று மனதில் ஒன்றிருக்க ஒன்று பாய்கிறது.

ஒன்றை எடுத்தெறிந்தால், இன்னொன்று ஓடி வருகிறது.

ஒரேயடியாக மிதித்துக் கொன்றால்தான் நிம்மதி கிடைக்கும் என்பது தெரிகிறது.

என் கால்கள் இன்னும் அந்த வலுவைப் பெறவில்லை.

பெற முயல்கிறேன்; பெறுவேன்.

பிறந்தோருக்காகச் சிரிக்காமலும், இறந்தோருக்காக அழாமலும் பரந் தாமன் கூறியதுபோல் சமநோக்கத்தோடு நின்று, மன அமைதி கொள்ள முயல்கிறேன்.

அதை நான் அடைந்துவிட்டால், கடவுள் கண்களிலே கண்ணீர் வைத்ததற்கான காரணமும் அடிபட்டுப் போகும்.

இவ்வளவையும் நான் சொல்லுவது லௌகிக வாழ்க்கையிலும் நம்மை அமைதிப்படுத்துவதே இந்துமதத்தின் நோக்கம் என்பதை விளக்கத்தான்.

லௌகிக வாழ்க்கையைச் செப்பனிடும் இந்துமதக் கருவிகளில் பகவத் கீதையும் ஒன்று என்பதுதான் என் துணிவு.

- கண்ணதாசனின் பகவத் கீதையிலே ஒரு பகுதி