குரு வாழ்க ! குருவே துணை !!

Wednesday, December 19, 2012

தாயும் மகனும் - உண்மை நிகழ்வு


மனிதனுக்கு துன்பம் வராமலிருக்க பகவத் கீதையிலே கண்ணன் தன் அருமை சிஷ்யனும், மைத்துனமான அர்ஜூனனிடம் ஒரு சூத்திரத்தைச் சொல்லி இருக்கிறான். கீதையைப் பற்றி இவ்விடத்திலே உங்களுக்கு ஒன்று சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது. மகாபாரதம் சொல்லும் உண்மை வேறானது, ஆனால் அதை மனிதர்கள் கதை வடிவில் புரிந்து கொண்டிருக்கின்றார்கள் என்கிறார் மாபெரும் முனிவரும், யோகியுமான பரமஹம்ச யோகானந்தர். இவரின் குரு நாதர் மகா யோகி ஸ்ரீ யுக்தேஸ்வர் உலகெலாம் தன் வாழ்வையே மனிதனின் வாழ்விற்கு பாதையாய் காட்டிச் சென்ற இயேசுவின் பைபிளை அட்சர சுத்தமாய் அலசி ஆராய்ந்து இருக்கிறார்.பைபிளை நான் முன்னர் படிக்கும் போது உணர்ந்து கொண்டது வேறு. மகா யோகி ஸ்ரீ யுக்தேஸ்வர் விளக்கிய பிறகு புரிந்து கொண்டது வேறு. அதே போல மகாபாரதமும் வேறு ஏதோ மறை பொருளைச் சொல்கிறது. அது என்ன என்றுதான் புரியவில்லை. இதை எவராவது மகா யோகிகள் விளக்குவார்கள் என்று நம்புகிறேன்.

துன்பம் நேராமலிருக்க பகவான் கண்ணன் பகவத் கீதையின் ஆறாம் அத்தியாயத்திலே 17வது ஸ்லோகத்திலே “எல்லாவற்றிலும் ஒரு அளவு வேண்டும்” என்ற சூத்திரத்தினை அருளியிருக்கின்றான்.

”சாப்பிடுவதில், காரியங்களில், செயல்களில், தூக்கம், விழிப்பு ஆகியவற்றில் அளவு வேண்டும்” என்கிறான். இதைக் கடைபிடிப்பது ஒரு வகை யோகம் என்கிறான். இந்த யோகத்தின் படி வாழ்பவர்களுக்கு துன்பமும் எட்டியே பார்க்காது என்கிறான். 

ஆகவே நண்பர்களே எல்லாவற்றிலும் அளவோடு இருக்க முயலுங்கள். துன்பத்தை தூர அடித்து விரட்டுங்கள். 

வாழ்வியல் கதைகள் சொல்லும் அர்த்தங்கள் ஆயிரமாயிரம். இப்படியும் மனிதர்கள் இருப்பார்களா என்று நினைக்கத்தோன்றும். அப்படிப்பட்ட சிலரின் கதைகளைத் தொடர்ந்து படியுங்கள். உங்களுக்கு வாழ்க்கையின் சாரம் புரியும். மனிதப் பிறப்பின் அர்த்தம் புரியும். 

கரூருக்கு அருகில் இருக்கின்றது ஓர் அழகிய ஊர். அந்த ஊரில் எனது உறவுக்காரர் ஒருவர் இருக்கிறார். அவருக்கு வயது கிட்டத்தட்ட 65 இருக்கும். அவரின் பிள்ளைகளுக்கு கல்யாணம் ஆகி, அவர்களுக்கு குழந்தைகள் பிறந்து, அவர்களுக்கும் திருமணம் ஆகி குழந்தைகள் இருக்கின்றன. அப்பெரியவரின் அம்மா உயிருடன் இருக்கின்றார்கள். அவருக்கு 108 வயதுக்கும் மேல் இருக்கும். உணவு, உடை, பாத்ரூம் எல்லாமே கட்டிலில் தான். 

கட்டிலில் வெளிக்கு இருந்து விடும் தன் அம்மாவை முகம் சுளிக்காமல் தூக்கி எடுத்து சுத்தம் செய்து கழுவி, டெட்டால் போட்டு, துணி மாற்றி படுக்க வைக்கிறார். அருகில் இருந்து உணவு ஊட்டுகிறார். எத்தனை முறை பெட்டில் ஆனாலும் கொஞ்சம் கூட முகம் சுளிக்கவே சுளிக்காமல் தன் அம்மாவை ஒரு குழந்தையைக் கவனிப்பது போல கவனித்து, பேணிக் காத்து வருகிறார்.

அந்தப் பெரியவர் தன் மனைவியை தன் அம்மாவிற்கு உணவு ஊட்டவோ, உடை மாற்றவோ அனுமதிப்பது இல்லை.  மனைவி ஏதாவது சொல்லி விடுவாளோ, அதனால் அம்மா மனது வருத்தப் படுவார்களோ என்று நினைத்து தன் மனைவியை அனுமதிப்பதே இல்லை.

இதே போன்று கரூரில் எனது தோழியின் அப்பாவின் தாயார் நன்கு படித்தவர். நல்ல வேலையில் இருந்தார்.  அவருக்கு திடீரென்று கைகால் செயலற்றுப் போனது. அன்றிலிருந்து தோழியின் அம்மாதான் தன் மாமியாருக்கு சிசுரூயை செய்து கிட்டத்தட்ட 10 ஆண்டு காலம் அவரைக் கவனித்து வந்தார்.

அதுமட்டுமல்ல, எனது மனைவியின் பாட்டியின் கணவர் ஆக்ஸிடெண்டினால் மூளையில் அடிபட்டு கைகால்கள் செயலற்றுப் போய்விட்டார். 15 வருடம் பெட்டில்தான் அனைத்தும். மனைவியின் பாட்டி அவர் அருகிலேயே இருந்து அவர் இறக்கும் வரை அனைத்துச் சேவைகளையும் முகம் சுளிக்காமல் செய்து வந்தார். அவரின் பிள்ளைகள் மட்டுமல்லாமல் மருமகன்களும் வாரம் தோறும் சென்று அவரிடம் அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்து விட்டு வருவார்கள்.

உலகில் இப்படிப்பட்ட மனிதர்களும் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள். இதன் பெயர் தான் பாசம் என்பது. இதன் பெயர் தான் உறவுகள் என்பது. ஆனால் இன்றைய நவ நாகரீக உலகில் நடப்பது என்ன? 

விஜய் டிவியில் நடந்த ஒரு விவாதத்தின் போது பிள்ளைகள் தன் அப்பா தனக்கு செலவழிக்க பணம் தருவதில்லை என்று பொது வெளியில் குற்றம் சுமத்தினார்கள். அது பிள்ளைகளின் தவறு இல்லை. பெற்றோர்களின் தவறு. அவர்களின் வளர்ப்புச் சரியில்லை என்றுதான் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். 
உறவுக்காரர்கள் வீட்டிற்குச் செல்வதைக் கூட விரும்பாத ஒரு விவாதமும் நடந்தது. செய்யும் வேலைக்கு கால் பணம் கொடுக்கும் முதலாளியின் கம்பெனிக்கு விசுவாசமாய் இருக்கும் அடிமுட்டாள் கூட்டத்தின் அலப்பறையை அவ்விவாதத்தின் போது கண்டேன். யாரென்றே தெரியாத ஒரு பெண்ணுக்கு ப்ரியமாய் பரிசு கொடுத்தார் ஒருவர். அவர் மனிதருள் தெய்வம். ஆனால் உறவு வேண்டாம், அம்மா வேண்டாம், அப்பா வேண்டாம். கம்பெனியும் வேலையும் தான் முக்கியம் என்றுப் பேசிக் கொண்டு திரியும் முட்டாள் மனிதர்களை நினைக்கும் போது எரிச்சல் தான் வருகிறது. வேலை செய், சம்பாதி வேண்டாமென்றுச் சொல்லவில்லை. உன்னை இந்தளவிற்கு கொண்டு வந்து விட்ட உறவுகளைக் கூட சந்திக்க இயலாது என்று பேசுகின்றார்களே அவர்களை என்ன செய்ய? அவர்கள் இவ்வுலகில் மனிதர்களாய் வாழவே தகுதியற்றவர்கள் அல்லவா?

திருமணம் ஆன அடுத்த நாளே தனிக்குடித்தனம் செல்கிறார்கள். அம்மா, அப்பா கூட இருந்தால் கூத்தடிக்க முடியாதே என்ற காரணத்திற்காக முதியோர் இல்லங்களுக்கு அனுப்பி வைக்கின்றார்கள். மனிதன் தானாக பிறக்கவும் முடியாது, தனியாக வளரவும் முடியாது. அப்படிப்பட்ட இயற்கை அமைப்பியல் கொண்ட மனிதன் செய் நன்றி மறந்து தன் பெற்றோரை பெரும் பாரம் என்று நினைக்கின்றானே அவன் ஒரு மனிதன் தானா என்பதை அவன் தான் யோசிக்க வேண்டும்.

துன்பமும் துயரம் தானாக வருவதில்லை. அதை மனிதன் தானாகே உருவாக்கிக் கொள்கிறான். அதிமேதாவித் தனம் என்பது முட்டாள்களின் முன்னே நிற்கும் மாயை.

3 comments:

இராஜராஜேஸ்வரி said...

துன்பமும் துயரம் தானாக வருவதில்லை. அதை மனிதன் தானாகே உருவாக்கிக் கொள்கிறான். அதிமேதாவித் தனம் என்பது முட்டாள்களின் முன்னே நிற்கும் மாயை.

கவனத்தில் கொள்ளவேண்டிய அருமையான பகிர்வுகள்..

Avargal Unmaigal said...

உங்களுக்கும் உங்கள் குடும்பத்தினர் அனைவருக்கும் என் இனிய புத்தாண்டு வாழ்த்துகள்.

2013ல் உங்கள் நம்பிக்கைகளும் ஆசைகளும் கனவுகளும் கைகூடட்டும்


அன்புடன்
மதுரைத்தமிழன்

Anand Kumar said...

நல்ல பதிவு. பெற்றோரை கவனித்து கொள்ளும் பண்பு அருமை. ஆனால் உங்களின் மற்றொரு பதிவு மாமனாரை வீட்டை விட்டு வெளியேற்றி அவர் சொத்தை மருமகள் நிர்வகித்து வர உதவி செய்ததாக இருக்கிறது.குழப்பமாக இருக்கிறது.

Post a Comment

கருத்தினைப் பதிவு செய்தமைக்கு மிக்க நன்றி.