குரு வாழ்க ! குருவே துணை !!

அழைக்க : 9600577755 - இமெயில் : covaimthangavel@gmail.com
Showing posts with label பெண்கள். Show all posts
Showing posts with label பெண்கள். Show all posts

Tuesday, May 16, 2017

பாசக்காரி

சக மனிதனை எந்த வித பிரதிபலனும் இல்லாமல் நேசிக்கும் மனது இருப்பதற்கு கொடுத்து வைத்திருக்க வேண்டும். உறவுகளும் நட்புகளும் எப்போதும் பலனை எதிர்பார்த்து தான் இருக்கும். பலன் இல்லாமல் பிரியமாக இருக்கும் உயிர்கள் இவ்வுலகத்தில் இருக்கவே முடியாது. கொடுத்தால் தான் உறவு. கொடுக்கவில்லை என்றால் பகை தான். 

நாம் ஏன் கடவுளிடம் பக்தியாக இருக்கிறோம் என்று யோசித்துப் பாருங்கள். அவரால் நமக்குப் பலன் இருக்கிறது. ஆகவே கடவுளே, தெய்வமே என்றெல்லாம் அவரைப் போற்ற ஆரம்பித்து விடுகிறோம். ஒரு பேச்சுக்கு என வைத்துக் கொள்ளுங்கள். தவறு செய்தால் அடுத்த நொடியே கடவுள் கொல்கிறார் என்றால் மனித குலம் என்ன செய்திருக்கும்? கடவுளையே கொலை செய்து விட முயற்சிப்பார்கள். தவறு செய்கிறார்கள் என்றுச் சொன்னால் அடுத்த நொடி மனிதனுக்குள் இருக்கும் மிருகம் வெளியில் வந்து விடும். அவரவருக்கு அவரவர் சட்டம். அவர்களுக்குத் தெரிந்ததே நீதி. துரியோதனனுக்கு அவன் செய்தது சரி அல்லவா? 

பெண்களின் மீது எனக்கு எப்போதுமே (வழக்கம்தானே என்று நினைக்காதீர்கள்) காதல் அல்ல அன்பு. அன்பு என்பது வேறு. காதல் என்பது வேறு. உடனே திரைப்படங்களில் எழுதப்படும் வசனங்களை நினைவில் கொண்டு வந்து குழப்பிக் கொள்ளாதீர்கள். எதற்கெடுத்தாலும் சினிமா நினைவில் வந்து விடுவதுதான் தமிழனின் பெரும் பலவீனம். 

திருக்குறளையாவது படித்தால் பிரயோஜனம் உண்டு. சினிமா வசனங்களைப் படிப்பதினால், நினைவில் வைத்துக் கொள்வதால் என்ன ஆகப் போகின்றது. ஒரு பிரயோஜனமும் இல்லை. எனக்கு நிறைய நண்பிகள் உண்டு. எனக்கென்று ராமர் கோடு வைத்திருக்கிறேன். அந்தக் கோட்டினை நான் எப்போதும் தாண்டியதில்லை. ஆனால் ஒரு சில பெண்கள் என் வாழ்வில் கடந்து சென்றவர்கள் சுவடுகளை உருவாக்கிச் சென்றிருக்கின்றார்கள். அதீத அன்பு அல்லது எரிச்சல் அல்லது பொறாமையின் காரணமாக மனதுக்குள் கீறி விட்டுச் சென்று விடுவார்கள். அதன் காரணமாக வெகு ஜாக்கிரதையாக இருப்பேன். பெண்கள் பலன் கருதிதான் பழகுவார்கள் என்று மனம் நினைக்கத் தொடங்கி விட்டது. அதன் காரணமாக பல்வேறு உப சிந்தனைகளும் என்னை அவ்வப்போது ஆட்கொள்ளும். ஒரே ஒரு வீடியோ அதை நொறுக்கித் தள்ளியது. 

நேற்றைக்கு முதல் நாள் மாலையில் யூடியூப்பில் வீடியோ பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அப்போது எதேச்சையாக ஒரு வீடியோ கண்ணில் பட்டது. முதன் முதலாக பார்த்தேன். என்னையும் அறியாமல் கண்களில் கண்ணீர் துளிர்த்துக் கொண்டது. மனையாள் பதறி விட்டாள். என்ன ஆச்சு? என்று கேட்க வீடியோவைக் காட்டினேன். அமைதியாகி விட்டார்.  நீங்களே பாருங்கள். மனசு நெகிழ்ந்து விடும். பாசக்காரர்களாக இருந்தால் உங்கள் கண்ணில் நிச்சயம் கண்ணீர் துளிர்க்கும். 


பாசக்காரி அல்லவா இவள்? இவளின் அன்புக்கு அந்த நொடியில் அவளுக்கு ஏற்பட்ட அந்த அழுகைக்கு விலை ஏதும் உண்டா? அருகில் உட்கார்ந்திருக்கின்றானே ஒருவன் அவன் எவ்வளவு கொடுத்து வைத்தவன்? இப்படி ஒரு அன்பினை எங்காவது நீங்கள் கேள்விப்பட்டிருக்கின்றீர்களா? பெண்கள் அன்பினால் நிரம்பியவர்கள் அல்லவா?


Friday, April 20, 2012

குழந்தைகளின் அழுகுரல்கள் அம்மாவிற்கு கேட்கவில்லையா?




உறவினரின் வீட்டுக்கு குழந்தைகளுடன் கோடை விடுமுறைக்காக சென்றிருந்தேன். நகரமைப்பின் விதிகளுக்கு ஏற்ப நெருக்கமாய் கட்டப்பட்ட அழகிய வீட்டின் முன்பு நீண்ட வராந்தா, இடது பக்க சந்து வழியாக சிலுசிலுவென வீசும் காற்று.  பத்துக்குப் பத்து கிச்சன், பத்துக்கு பனிரெண்டு சைசில் ஒரு ஹால், பத்துக்கு பத்து சைஸில் ஒரு பெட்ரூம், பத்து நான்கு அடியில் ஒரு பாத்ரூம். இவ்வளவுதான் வீடு. மாத வாடகை ஐந்தாயிரம் ரூபாய். இதில் தண்ணீருக்கு தனி கட்டணம், மின்சாரத்திற்கு தனி கட்டணம். மாதம் கிட்டத்தட்ட 7000 ரூபாய்க்கு மேல் வந்து விடும் என்று வைத்துக் கொள்ளலாம். இத்துடன் செலவு கணக்கை முடித்துக் கொள்வோம். இவ்வளவு வாடகை கொடுத்து, ஏன் தங்க வேண்டும். வீடு என்பது எல்லோருக்கும் தங்குமிடம் என்பதாகத்தான் புரிந்திருக்கும். ஆனால் வீடு என்பது அதற்கும் மேலே. வீடு மனிதனின் உயிர் நாடி. அவன் வாழ்வதும் வீழ்வதும் வீட்டில்தான். வீடு இல்லையென்றால் மனிதன் ஒரு அற்பன். காற்றில் பறந்து செல்லும் பஞ்சு போல அவனது வாழ்க்கை மாறி விடும். இவ்வளவு முக்கியத்துவம் வாய்ந்த வீட்டில், பெரும்பான்மையான நடுத்தர வருவாய் குடும்பங்களில் பிரச்சினைகள் தலைதூக்க ஆரம்பித்திருக்கின்றன.



இரவு எட்டு மணி வாக்கில் வராந்தாவில் அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தோம். ஒன்பது மணிக்கு பவர் கட் ஆனது. காற்று சில்லென்று வீசிக் கொண்டிருந்ததால் ஒன்றும் தெரியவில்லை. பத்து மணியிலிருந்து பதினோறு மணி வரை மின்வெட்டு, பிறகு ஒரு மணியிலிருந்து இரண்டு மணி வரை மின்வெட்டு என்று இரண்டு மணிகளுக்கு ஒரு முறை இரவில் மின்வெட்டு நிகழ்ந்தது. வீட்டிற்குள் வெப்பம் மைக்ரோவேவ் ஓவன் போல தகித்தது. சூடு தாங்காமல் வீட்டுக்கு வெளியில் வந்தால் பெரும்பான்மையான வீட்டின் வாசல்களில் அனைவரும் நின்று கொண்டிருந்தனர். ஒரு மணி நேரம் மின்வெட்டினைச் சமாளிக்கத் தூக்கத்தை இழக்க வேண்டி தெருவில் நின்று ஆளாளுக்குப் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். சூடு தாங்காமல் வீட்டினுள் தூங்கிக் கொண்டிருந்த குழந்தைகள் அழ ஆரம்பித்தன. தெருவெங்கும் குழந்தைகளை தோளில் தூக்கிப் போட்டுக் கொண்டு நடந்து கொண்டிருந்தனர் தகப்பன்கள். அந்த நேரத்தில் அவர்கள் செய்யும் அர்ச்சனைகளை காது கொடுத்துக் கேட்க முடிவதில்லை. விடிகாலை நான்கு மணிக்கு வேலைக்கு கிளம்புவோர் தூக்கமின்றி தவிக்கின்றனர். வண்டியில் செல்வோர் ஒரு நிமிடம் அசந்தால் ஆக்சிடெண்ட் ஆகின்றது. சரியான தூக்கமின்மையால் கணவன் மனைவிக்கு இடையில் பிரச்சினை தலைதூக்குகின்றன. பாட்டரி வாங்கி வைத்தால் கூட சமாளிக்க முடியவில்லை. பாட்டரி சார்ஜ் ஆனால் தானே தொடர்ந்து இயங்கும்.  கண்மண் தெரியாமல் குடித்து விட்டு போதையில் சாலையோரம் கிடப்போர்தான் இந்த மின் வெட்டிலும் தூங்கிக் கொண்டிருக்கின்றனர்.

சென்னை மக்களுக்கு மட்டும் இரண்டு மணி நேரம் மின்வெட்டினை அமல்படுத்திய தமிழக அரசு பிற மாவட்ட மக்களுக்கு பனிரெண்டு மணி நேரம் மின்வெட்டினை பரிசாய் அளிக்கிறது. சென்னை மக்கள் இரண்டு வரிகள் கட்டுகின்றார்களா? இல்லை அவர்கள்தான் தமிழகத்தில் வாழ உரிமை உள்ளவர்களா? அங்கும் பனிரெண்டு மணி நேரம் மின்வெட்டினை அமுல்படுத்த வேண்டியதுதானே? ஏன் செய்யமாட்டேன் என்கிறார்கள்.

வீட்டுக்குள் தூங்கவும் முடியாமல், நிம்மதியின்றி தவிக்கும் சென்னை தவிர்த்த பெரும்பான்மையான தமிழக மக்களின் குழந்தைகள் வெப்பம் தாளாமல் இரவில் அலறுகின்றன. அம்மாக்கள் ரத்தக் கண்ணீர் வடிக்கின்றார்கள். தந்தைகள் துயரம் தாளாமல் மனதுக்குள் அழுகின்றனர். சீராட்டி, பாராட்டி வளர்க்கும் குழந்தைகளுக்கு தூக்கமில்லை. குழந்தைகள் தூங்கவில்லை என்று பெற்றோரும் தூங்கவில்லை. மொத்தத்தில் தமிழகத்தில் சென்னை தவிர்த்து பிற மாவட்ட மக்கள் தூக்கமின்றித் தவிக்கின்றார்கள்.

தாயுள்ளத்தோடு தமிழர்களின் முன்னேற்றத்திற்கு உழைத்துக் கொண்டிருக்கும் “அம்மா” அவர்கள் தமிழர்களின் நிம்மதியான வாழ்க்கைக்கு தேவையான மின்சாரத்தினை குறைந்த பட்சம் இரவில் எந்த வித மின்வெட்டும் இன்றி வழங்க ஆவண செய்ய வேண்டும். கோவையின் பெரும்பான்மையான இடங்களில் இரவுகளில் தொழிற்சாலைகளுக்கு மின்சாரத்தை திருப்பி விட்டு, குடியிருப்புப் பகுதிக்கு மின்வெட்டினை அமுல்படுத்துகின்றார்கள் (பணம் பெற்றுக் கொண்டு) என்று காற்று வாக்கில் செய்திகள் கசிகின்றன. அதை உடனடியாக அரசு தலையிட்டு சரி செய்ய வேண்டும்.

குழந்தைகள் அழுகின்றன ! அம்மா கவனிக்கவில்லை என்று !

- ப்ரியங்களுடன்
கோவை எம் தங்கவேல்

Friday, December 2, 2011

கொடுத்தல் பெறுதல்

பெண்ணுரிமைப் போராளி ஒருவருடன் எதேச்சையாக பேச நேர்ந்தது. ஆண்கள் மீது அவர் தீராத வெறியுடன் இருப்பதை அவரின் பேச்சின் மூலம் தெரிந்து கொண்டேன். சம்பாதிப்பது ஒன்றைத் தவிர வேறென்ன தெரியும் ஆண்களுக்கு? என்றார். பெண்கள் சமையலறையில் கிடந்து உழல்கிறோம், நெருப்போடு வெந்து சாகிறோம் என்றார் தொடர்ந்து. எனக்கு அவரின் பேச்சினைக் கேட்கக் கேட்கவே ஆண்களின் மீது வெறுப்பு வர ஆரம்பித்து விட்டது.

ஒரு பெண் டோட்டல் டிபடெண்டாக ஆணை நம்புவது தவறு என்கிறார் அந்தப் பெண்ணுரிமைப் போராளி.


என்ன டிபன் என்பதிலிருந்து, என்ன செய்ய வேண்டுமென்பது வரை ஒரு பெண் கணவனை மட்டுமே நம்பி இருக்கிறாள் என்றால் அவள் என்ன அடிமையா? இப்படியான பெண்களிடம் பேசிப்பார்த்தால் தெரியும். அவர்களின் ஒரே பதில் “அதில் ஒரு சுகம்” என்பார்கள். திருமண வாழ்வு என்பது கொடுத்தலும் பெறுதலுமான ஒரு ஜெண்டில்மேன் அக்ரிமெண்ட். அது சமூகக்கட்டுப்பாட்டால் கணவனும் மனைவியும் ஒருங்கிணைக்கப்பட்டு, குடும்பம், மரியாதை, மானம் என்கிற காரணிகளால் ஒழுங்கமைக்கப்பட்டு இருக்கிறது. கணவன் யாருக்காக உழைக்க வேண்டும்? சொல்லுங்கள் பார்ப்போம். அவன் தந்தைக்காக, தாய்க்காக, மனைவிக்கா, மகனுக்காக, மகளுக்காக, உடன் பிறந்தோர்களுக்காக உழைக்கிறான். 

குடும்பம் என்றால் என்ன என்பதற்கு ஒரு உண்மைச் சம்பவத்தைக் கீழே எழுதுகிறேன். படித்துப் பாருங்கள்.

ஊரிலிருந்து வரும் சகோதரியை அழைக்க விடிகாலைக்கும் முன்பாக அதாவது மூன்று மணி அளவில் காந்திபுரம் சென்று கொண்டிருந்தேன். அப்போது சிங்கா நல்லூர் தாண்டி பெட்ரோல் பங்க் அருகில் ஒருவர் அமர்ந்திருந்தார். காவி உடை. தோளில் பை. செருப்புக்கூட இல்லை. அவருக்குக் கிட்டத்தட்ட 55 வயது இருக்கும். பனி பரவி, சில்லென்று இருந்தது. சாதாரணக் காவிச் சட்டை, வேஷ்டி அணிந்திருந்தார். கண்ணில் கண்ணாடி வேறு போட்டிருந்தார். சரியான குளிர் அடிக்கும் இந்த நேரத்தில் இப்படி உட்கார்ந்திருக்கிறாரே என்று நினைத்துக் கொண்டு, லிப்ட் கொடுக்கலாம் என்று அருகில் சென்று வண்டியை நிறுத்தி, ”காந்திபுரம் போகிறேன் வருகின்றீர்களா?” என்று கேட்டேன். 

உடனடியாக மறுத்து விட்டார். “வேண்டுதல் அய்யா” என்றா.”இந்த வயதான காலத்தில் ஏன் அய்யா இப்படி உங்களை வருத்தப்படுத்திக் கொள்கின்றீர்கள்?” என்று விசனத்துடன் கேட்டேன். ”என் மகளுக்கு குழந்தைப் பிறக்கவில்லை அய்யா, முருகனிடம் வேண்டிக் கொண்டேன். மறு வருடம் குழந்தை பெற்றுக் கொண்டாள் அய்யா. வேண்டுதலை சரிசெய்ய, கால் நடையாக சென்று கொண்டிருக்கிறேன் அய்யா ”என்றார். 

”எப்படி அய்யா உங்களை உங்கள் குடும்பம் அனுமதித்தது?” என்றேன். 

”நான் கிளம்பும் போது என் மகளின் அழுத முகம் இன்னும் என்னுள்ளே அப்படியே பதிந்து போய் கிடக்கிறது அய்யா. பேரனின் சிரித்த முகம் என்னை இன்பத்தில் ஆழ்த்தி இருக்கிறது அய்யா. என் மகள் நல்வாழ்வுக்காக நான் செத்துப்போவதில் தான் அய்யா இன்பம் இருக்கிறது” என்றார். கேட்ட எனக்கு கண்கள் பனித்து விட்டன.

”என் மகள் முகத்தினை மீண்டும் பார்ப்பேன் அய்யா, இன்னும் கொஞ்ச நேரம் உட்கார்ந்திருந்தால் போதும், மீண்டும் தயாராகி விடுவேன்” என்றார்.

உங்கள் வேண்டுதல் நிறைவேறவும், நீங்கள் நீண்ட நெடுங்காலம் ஆரோக்கியமாக இருக்கவும், எல்லா வல்ல இறைவன் முருகனிடம் வேண்டுதலைச் செலுத்துகிறேன்” என்றுச் சொல்லி அவரிடமிருந்து விடை பெற்றேன்.

பெண்ணுரிமைப் பேசும் வாதிகள் பலபேர் பிழைப்பிற்காக, குடும்பம் என்கிற கட்டமைப்பை உடைக்க முயல்கின்றனர். இன்று தனித்தனியாக அபார்ட்மெண்டுகளில் வாழும் பல குடும்பப் பெண்கள் “மன நோயாளிகளாய்” இல்லையென்றால் முழு நோயாளியாய் மாறி வாழ்க்கையை பெரும் அவதிக்குள்ளாக்கி அவஸ்தைப்படுகின்றனர்.

நல்லது கெட்டது சொல்ல முதியோர் இன்றி, படாதபாடு படுகின்றனர். அதுமட்டுமில்லை தன் இன்பமே முக்கியம் என்று கருதும் நிலைக்குப் பெண்களைச் சில சமூகத் துரோகிகள் செய்கின்றார்கள். பெண்களைத் தனிமைப் படுத்தி, தன் இச்சைக்கு அவர்களைப் பயன்படுத்தி பின்னர் சக்கையாய் தெருவில் வீசுகின்றனர். சக்கையான பின்பு என்ன செய்து என்ன புண்ணியம் ? பெண்கள் உரிமை பேசி தன் வாழ்க்கையினை வீணாக்கிக் கொள்கின்றனர். குடும்ப வாழ்க்கை என்பது அன்பினைக் கொடுத்தலும் பெறுதலுமான ஒரு பரிமாற்றம். இது மனித வாழ்விற்கு அடி நாதம். பாதுகாப்பைத் தரும் பந்தம். குடும்ப அமைப்பே தவறானது என்று எவர் பேசினாலும், அவரிடமிருந்து விலகி இருக்க முயற்சியுங்கள். உறவுகளையும், நட்புக்களையும் நேசியுங்கள். அதனால் நீங்கள் இழக்கப்போவது எதுவுமே இல்லை.

நான் சந்தித்த எத்தனை எத்தனையோ பெண்களிடமிருந்து நான் அறிந்து கொண்ட உண்மையை எழுதி இருக்கிறேன்.

- கோவை எம் தங்கவேல்

Thursday, January 28, 2010

பாலும் சோறும் ஊட்டி வளர்த்த அம்மா

">

வேல்முருகனின் குரல் என்னை ஹிம்சைப் படுத்தி விட்டது. துறவிக்கே அம்மாப் பாசம் பாடலாய் பிரவாகமெடுத்தது. பாடலாய் பாடி கண்ணீரில் உழன்றே நன்றிக் கடன் செலுத்த பெற்ற தாயின் உடம்பில் நெருப்பு வைத்தார்.

கோடி கோடியாய் சம்பாதித்துக் குவித்து வைத்திருக்கும் கோடீஸ்வரர்களால் கூட செய்ய முடியாத செய் நன்றி கடன் தான் அம்மா. உலகையே ஆளுபவர்களால் கூட சாதிக்க முடியாத ஒன்று அம்மாவிற்கான செய் நன்றிக் கடன்.

அம்மாவைப் படுத்தி எடுத்த பாவத்தை என்ன செய்து கழிக்க முடியும்?








Monday, December 15, 2008

பெண் சமத்துவம்




பெண்கள் விடுதலை பற்றிப் பேசிவரும் பெண்ணுரிமையாளரும், பெரியாரிஸ்டுமான ஓவியா அவர்களின் பொன்மொழி :

”குடும்ப அமைப்பில் இருந்து கொண்டு எந்த பாலின சமத்துவத்தையும் கொண்டு வர முடியாது. அதே நேரத்தில் பெண் விடுதலை என்ற பாதையின் வழியாக போராடும் போது இந்தக் குடும்பம் என்ற அமைப்பு சிதைந்து விடும் என்பது என் கருத்து. அப்படி சிதைவதுகூட இருபாலாருக்கும் நன்மைதான் ”


மிஸ் வோர்ல்ட் 2008 இல் முதல் ரன்னர்அப்பாக வந்த பார்வதி, இரண்டாவது ரன்னரப் Gabrielle Walcott, மிஸ் வோர்ல்ட் 2008 பட்டத்தை வென்ற Ksenia Sukhinova இவர்களுக்கு வாழ்த்துக்களை தெரிவிப்போம். வாழ்க பெண்கள் விடுதலை. வாழ்க பெண் சுதந்திரம்.

Saturday, December 13, 2008

சகோதரியும் குழந்தைப்பேறும்

எனது தூரத்து உறவுக்காரச் சகோதரிக்கு திருமணமாகி நீண்ட நாட்களாகியும் குழந்தை இல்லை. போகாத கோவில் இல்லை. வேண்டாத தெய்வமில்லை. பார்க்காத டாக்டருமில்லை என்றும் சொல்லும் அளவுக்கு ட்ரீட்மெண்டுகள் எடுத்தாலும் ஒன்பது வருடமாக பயனில்லாமல் இருந்திருக்கிறது. மனது வெறுத்துப் போய், என் அக்கா, வருத்தத்தில் இருந்தபோது ஒரு நாள் மருத்துவரிடம் கறாராக எனக்கு குழந்தை பிறக்குமா பிறக்காதா என்று வேதனையில் கேட்டார். டாக்டர் யோசித்து விட்டு ஜெனரல் ஜெக்கப் எழுதி கொடுத்தார். அப்போது தான் தெரியவந்தது தைராய்டு சுரப்பியில் சற்றுப் பிரச்சினை என்று. இதன் காரணமாகத் தான் அவருக்கு குழந்தை பிறக்கவில்லை என்று கண்டு பிடித்தார்கள். 50 மாத்திரைகள் கொண்ட மருந்து புட்டிதான் என் சகோதரியின் குழந்தையின்மைப் பிரச்சினையைத் தீர்த்தது. தைராய்டில் ஹைபோ தைராய்டு, ஹைப்பர் தைராய்டு என்று இரு பிரச்சினைகள் இருக்கின்றனவாம். குழந்தையின்மைக்கு இதுவும் ஒரு காரணமென்று சொன்னார் என் சகோதரி.

சரியான நேரத்தில் சரியான ட்ரீட்மெண்ட் கிடைக்கவில்லை என்பதால் என் சகோதரி பட்ட துன்பம் கொஞ்ச நஞ்சமல்ல. இந்தச் சம்பவத்தை இங்கு பகிர்ந்து கொள்ளக் காரணம் இருக்கிறது. மக்களில் அதிக பேர், தலைவலி வந்தால் தலைவலி போக மட்டும் தான் மருந்தெடுத்துக் கொள்கின்றனர். ஆனால் அந்த தலைவலிக்குக் காரணமென்ன என்று அறிந்து கொள்வதில்லை. இதைப் போன்றே வாழ்விலும் சில பிரச்சினைகள் வரும் போது பிரச்சினைக்குக் காரணம் என்ன்வென்று கண்டுபிடித்து தீர்க்க வேண்டும். இல்லையெனில் அது நீருபூத்த நெருப்பாகவே இருக்கும்.

Wednesday, August 20, 2008

நான் என்ன செய்ய பகுதி 2ல் முதற்பகுதி

இரவு நேரம். மணி பத்து இருக்கும். அப்போது ” சார் உங்களுக்கு போன் வந்திருக்கிறது “ என்றான் கார்த்தி. போனில் என் நண்பர்..

“சார். லாராவை ஹாஸ்பிட்டலில் அட்மிட் செய்திருக்கிறேன். அவள் உங்களைப் பார்க்கனும்” என்று சொல்கிறாள்.

அடித்துப் பிடித்துக் கொண்டு ஹாஸ்பிட்டல் சென்றேன். அங்குள்ள நர்ஸ், டாக்டர்ஸ் எல்லாம் என்னை ஒரு மாதிரியாக பார்த்தார்கள். அவர்கள் ஏன் அப்படி பார்க்கிறார்கள் என்று எனக்கு விளங்கவில்லை.



என் நண்பர் வந்து லாரா இருந்த அறைக்கு அழைத்துச் சென்றார். கொடி போல துவண்டு கிடந்தாள் லாரா. லாராவுக்கு குளுகோஸ் ஏற்றப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது. முனகிக் கொண்டிருந்தாள். அவள் அக்கா அருகில் நின்று அழுது கொண்டிருந்தாள். என்னை சோகத்துடன் பார்த்தாள். எனக்கு மயக்கம் வரும் போல இருந்தது. லாரா நன்றாகத்தானே இருந்தாள். ஏன் திடீரென்று இப்படி ஆனாள்.அருகில் நாற்காலியினை இழுத்துப் போட்டுக் கொண்டு அமர்ந்தேன்.

நான் ஆபீஸ் வந்து வண்டியை நிறுத்தும் முன்பு அருகில் வருவாள்.
“சார் வாங்க..” என்று சொல்லிச் சிரிப்பாள்.

மாடர்ன் டிரஸ்ஸில் தேவதை போல வந்து நிற்பாள். பக்கத்துக் கடைக்காரன்கள் எல்லாரின் வயிற்றிலும் புகை வருவதை நான் பலமுறை பார்த்திருக்கிறேன். புத்தகங்களை எடுத்துக் கொண்டு கதவை திறந்து பிடித்த படி நிற்பாள்.

”லாரா.. சாப்பாடு ஆயிடுச்சா” என்று கேட்டபடி சேரில் அமர்வேன்.

“ம்.. நீங்க சாப்பிட்டீங்களா ? “ என்பாள். என் அம்மாவை அவள் ரூபத்தில் பார்ப்பேன். அப்படி ஒரு அன்பு என் மீது.

அப்படி சுறுசுறுப்பாய் இருந்தவளா இப்படி மயங்கிக் கிடக்கிறாள். என் நெஞ்சில் பாராங்கல்லை வைத்தது போல வலித்தது.

”தங்கம்..தங்கம்..தங்கம்....தங்கம்...” மந்திரம் போல ஜெபித்துக் கொண்டிருந்தாள். எனக்கு தலை கிறுகிறுத்தது.

என் நண்பர் அருகில் வந்து ” லாரா..லாரா.. இங்கே பாரு தங்கம் வந்திருக்கிறார் “ என்று இரு முறை சொன்னார். லேசாக கண் விழித்தாள். என்னைப் பார்த்தாள்.

நான் லாரா என்றேன் மெதுவாக. கண்ணில் கண்ணீர். என்னைப் பார்த்ததும் படக்கென்று எழ முற்பட்டாள். அவள் அக்கா வந்து எழ விடாமல் தடுத்தாள்.

”சார். எனக்கு ஒன்றுமில்லை. அழாதீங்க...” என்று சொல்லி சிரித்தாள். முகத்தில் களைப்பு தெரிந்தது.

அடுத்து அவள் செய்தது என்ன ??? ( தொடரும் )

Wednesday, July 9, 2008

என் முதல் மனைவி

மீண்டும் விவேகானந்தா மெட்ரிக் பள்ளி. பள்ளியில் 11 மணி வாக்கில் லட்சுமி என்ற 55 வயது ஆயாம்மா ஆசிரியர்கள் அனைவருக்கும் தினமும் டீ கொண்டு வந்து கொடுப்பார்கள். சின்ன டம்ளர். நான்கு சிப் தான் வரும். எனக்கும் தினமும் கொண்டு வந்து கொடுப்பார்கள். திடீரென்று ஒரு நாள் , கம்யூட்டர் சார் நாளைக்கு வரும்போது டீக்கு காசு கொண்டு வந்து தாருங்கள் என்று சொன்னார். காசா ? எதுக்கு என்று கேட்டேன். அப்போது தான் சொன்னார்கள் விஷயத்தை. பார்ஸல் டீ வாங்கி வந்து அதைச் சின்ன டம்ளரில் அனைத்து ஆசிரியர்களுக்கும் பகிர்ந்து கொடுப்பாராம். ஆசிரியர்கள் அனைவருக்கும் கிடைக்கும். எனது முறை வருவதற்கு 20 நாட்கள் ஆகுமாம். சரி ஆயாம்மா. நாளைக்கு கொண்டு வந்து தருகிறேன் என்று சொல்லிவிட்டேன்.

நான் தங்கியிருக்கும் ஆஸ்ரமத்தின் கணக்காளர் ஒரு சாமியார். அவருக்கும் எனக்கும் அறவே ஆகாது. ஏனெனில் நான் நேரடியாக தலைமைச் சாமியாரிடம் தான் தொடர்பு கொள்வேன். தினமும் தல சாமியாரிடம் இரண்டு மணி நேரம் தனிமையில் பேசிக்கொண்டிருப்பேன். அது இவருக்குப் பிடிக்காது. தல சாமியாருக்கு அடுத்த பொசிஷன் இந்த கணக்காளர் சாமியார்தான். ஆஸ்ரமத்திற்கு வரும் அனைத்துப் பெரிய மனிதர்களும், ஆசிரியர்களும், பெற்றோர்களும் இவரைச் சந்தித்து, அனுமதி வாங்கிய பின்னர் தான் தல சாமியாரை பார்க்க இயலும். என்னிடம் சொல்லிவிட்டுதான் பெரிய சாமியை ( தல சாமியை இப்படித்தான் அழைப்பார்கள்) சந்திக்கனும் என்று பலமுறை சொல்லி இருக்கிறார். இதைப் பற்றி பெரியசாமியிடம் சொல்லியபோது, அவருக்கு வேறு வேலை இல்லை. நீ எப்போது வேண்டுமானாலும் எனது அறைக்கு வரலாம் என்று சொல்ல, கணக்காள சாமியாரிடம் பெரிய சாமி இப்படிச் சொல்லி இருக்கிறார் என்று சொல்ல அவருக்கு என் மேல் சரியான கடுப்பு. அந்தக் கடுப்பை என்னிடம் காட்ட நேரம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார் போல.

லட்சுமி டீக்கு காசு கேட்கும்போது பெரிய சாமி வெளியூரில் இருந்தார். அந்த நேரம் பார்த்து என்னிடம் பைசா கிடையாது. வேறு வழி இல்லாமல் கணக்காள சாமியிடம் சென்று இப்படி இப்படி என்ற விபரத்தை சொல்லி காசு கேட்டால், அப்படியெல்லாம் கொடுக்க முடியாது. வேனுமென்றால் டீ குடிக்காமலிரு என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்த போது பின்னால் வந்த லட்சுமி அதைக் கேட்டபடி நின்றிருந்தார். நான் தர்மசங்கடமாக அறைக்கு திரும்பி விட்டேன்.

மறு நாள் காலையில் கிச்சாவிடம் காசு வாங்கி வைத்திருந்தேன். லட்சுமி வந்தார். டீ கொடுத்தார். வடை ஒன்றினையும் கொடுத்தார். என்ன ஆயாம்மா கவனிப்பு பலமா இருக்கு என்றேன். ஒரு முறை முறைத்தார். அந்த மொட்டை சாமிகிட்டே எதுக்குபோய் காசு கேட்டீங்க. எனக்கிட்டே சொல்ல வேண்டியது தானே என்றார். பெரியசாமி இல்லை ஆயாம்மா. அதான் என்றேன். அவனும் அவன் மூஞ்சியும் என்று கண்டபடி திட்டினார். வேண்டாமென்று தடுத்தேன். எனக்கும் அவருக்குமிடையில் இருக்கும் அரசியல் எனக்கு மட்டும்தானே தெரியும். லட்சுமிக்கு எங்கே தெரியும் என்று நினைத்துக் கொண்டு விடுங்க ஆயாம்மா, இந்தாங்க காசு என்று கொடுக்க முறைத்து விட்டு காசு வாங்காமல் சென்று விட்டார். நான் பலமுறை வற்புறுத்தியும் வாங்க மாட்டேன் என்றார்.

மாலையில் கிச்சாவிடம் காசினை திரும்பக் கொடுத்தேன். என்ன தங்கம் விஷயம் என்று கேட்க லட்சுமி காசு வேண்டாமென்று சொல்லிவிட்டார் என்று சொன்னேன். படுபாவி கிச்சா அதன் பின் செய்த வேலைதான் பெரியது.

ஆசிரிய ஓய்வறைக்குள் டீ கொடுக்க சென்ற போது கிச்சா, லட்சுமி தங்கத்துக்கு கிட்டே மட்டும் ஏன் காசு வாங்க மாட்டேன் என்கிறாய். அவர் என்ன உன் வீட்டுக்காரரா என்று கேட்க , லட்சுமியும் ஆமா அப்படித்தான் வச்சுக்கங்க. என் உசிரு இருக்கும் வரைக்கும் அவரிடம் காசு வாங்க மாட்டேன் என்று சொல்ல கிச்சா பள்ளியில் இருக்கும் அனைவரிடமும் சொல்லி விட்டார். அன்றிலிருந்து பள்ளியிலிருக்கும் அனைவரும் என்னை லட்சுமி வீட்டுக்காரர் என்றழைக்க ஆரம்பித்து விட்டனர்.

லட்சுமி ஆயாம்மாளிடம் என்னைப் பற்றி உங்க வீட்டுக்காரர் எங்கே இருக்கிறார் என்று தான் விசாரிப்பார்கள். பிரின்ஸிபாலும் அப்படித்தான் விசாரிப்பாராம். என்னிடம் வந்து எங்கே தங்கம் உன் மனைவி என்பார்கள். நானும் சிரித்துக் கொண்டே சொல்வேன். பசங்ககிட்டே லட்சுமி ஆயாம்மாவை அழைச்சுட்டு வாங்கடா என்று சொன்னால் அவர்களும் உங்க வீட்டுக்காரர் கூப்பிடுகிறார் என்று போய் சொல்வார்கள். அந்த நேரத்தில் பிரின்ஸ்பால் ஏதாவது வேலை சொன்னாலும் கேட்க மாட்டார்கள். அடித்துப் பிடித்துக் கொண்டு என் அறைக்கு ஓடி வருவார்கள். வீட்டுக்காரரே, இந்தாங்க டீ என்று சொல்லியபடி சிரித்துக் கொண்டே கொண்டு வந்து தருவார்கள்.

இதற்கிடையில் பெரிய சாமி வெளியூரில் இருந்து திரும்பி வர, நான் அவரிடம் விஷயததைச் சொன்னேன். அன்றிலிருந்து ஆஸ்ரமத்தில் இருந்து ஐந்து பேர் குடிக்கும் அளவுக்கு சுத்தமான பாலில் பள்ளிக்கு டீ அனுப்பி வைக்க ஏற்பாடு செய்து விட்டார் பெரியசாமி. கணக்காள சாமிக்கு ஆப்பு அடித்தேன் அந்த விஷயத்தில். அதிலிருந்து கணக்காள சாமி என்னிடம் எந்தப் பிரச்சினையும் செய்வதில்லை.

ஒரு நாள் லட்சுமியைக் காணவில்லை. டீச்சர் ஒருவர் அவங்களுக்கு உடம்பு சரியில்லை என்று சொல்ல, லட்சுமி வீட்டுக்கு சென்றேன்.
அங்கு என்னைப் பார்த்ததும் ஓடி வந்தார். என்ன சாரு.. ஏன் இங்கேயெல்லாம் வந்தீங்க என்று கடிந்து கொண்டார். எங்க உன் வீட்டுக்காரர் என்றேன். அதான் நீங்க இருக்கீங்களே என்றார். அவருக்கு சின்ன வயதிலேயே கணவர் இறந்து விட்டதும் அவருடைய பையனும் நோயில் இறந்துவிட்டதும் பின்னர் தான் தெரிந்தது.

பெரிய சாமியும் நானும் காரில் சென்னை சென்று கொண்டிருந்த போது “உன் மனைவி எப்படிப்பா இருக்கிறார்கள்?” என்று கேட்க நான் விழித்தேன். சுதாரித்துக் கொண்டு ”நல்லா இருக்காங்க சாமி” என்றேன். ”என்ன ஒரு அன்பு” என்று உரக்கச் சொல்லியபடி சிரித்தார்.”ஆமாம் சாமி” என்றேன் நான்.

எனது மனைவி (காதலி) ஒருமுறை பள்ளிக்கு என்னைச் சந்திக்க வந்தபோது அவளிடம் என் முதல் மனைவி என்று லட்சுமியைத்தான் அறிமுகம் செய்து வைத்தேன். லட்சுமிக்கு எனது காதலியைப் பார்த்தவுடன் அப்படி ஒரு மகிழ்ச்சி. என்னைப் பற்றி ஆகா ஒகோவென்று சொல்ல ஆரம்பித்து விட்டார்.

முதல் மனைவி, எனது இரண்டாவது மனைவியாக வரப்போகிறவளிடம் கணவனைப் பற்றி புகழ்ந்துரைப்பதை எங்காவது கேள்விப்பட்டு இருக்கின்றீர்களா ?????

Friday, June 27, 2008

பெண்கள் கல்லூரி

அது ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை. ஆத்மானந்த சுவாமிகளின் கார்(காண்டெசா கிளாசிக்) டிரைவர் முருகன்

“கம்ப்யூட்டர் சார் ( இப்படித்தான் அழைப்பார்கள் ). சாமி உங்களை அழைக்கிறார்” என்றான்.

“தங்கவேல் இன்று வேலை ஒன்றும் இல்லையே ? ”

”இல்லிங்க சாமி“

”காலேஜுக்கு போயிட்டு சாயந்திரம் வரலாமா?“

“சரிங்க சாமி. போலாம்“

”காரில போய் உட்கார்ந்துக்கப்பா”

காரில் பயணம். சாரதா நிகேதன் மகளிர் அறிவியல் கல்லூரி, சாரதாபுரி.. என்ற போர்டை பார்த்தேன்.

”இது தான் நம்ம (!) காலேஜ், முருகா காரை நிப்பாட்டு” என்றார்.

காரின் இடது பக்கம் ஒரு பாறை செங்குத்தாக நின்றது.

”இதில் தான் விவேகானந்தர் சிலை வைக்கப்போகிறேன். கன்னியாகுமரியில் இருக்கும் விவேகானந்தரின் சிலை போல, அல்ல அல்ல, அந்த சிலையினை யார் செய்தாரோ அவரையே செய்ய சொல்லி சாமியினை இங்கு ஸ்தாபிக்கப் போகிறேன்“ என்றார்.

கண்களில் வெளிச்சம் பரவி உணர்ச்சி வசப்பட்டார். கரூர் மக்கள் இந்த இடத்தைத் தான் கன்னியாகுமாரியிலிருக்கும் விவேகானந்தர் என்று கொண்டாட வேண்டுமென்றார். புன் முறுவலுடன் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன்.

கல்லூரியின் வாசலில் கார் நின்றது. சிஸ்டர் இருவர் வந்து வரவேற்றனர். சாமி கல்லூரியின் அலுவலக அறைக்கு சென்றார். சிஸ்டர் இருவரும் என்னை கணிப்பொறிகள் இருக்குமிடத்திற்கு அழைத்துச் சென்றனர். பல கேள்விகள். விசாரிப்புகள். இன்னும் பிற. அனைத்துக்கும் பதில் சொல்லி முடிக்கும் தருவாயில் சாமி சாப்பிட அழைப்பதாக சிஸ்டர் சொல்ல, சாமியின் அறைக்கு சென்றேன்.

சாப்பாடு ஆகிவிட்டது. கணிப்பொறிகள் இருக்கும் அறைக்குள் நுழைந்து கணிப்பொறியில் வேலை செய்ய ஆரம்பித்து விட்டேன்.

மாலை நேரம்... சாமியுடன் ஆஸ்ரமத்திற்கு திரும்பிக் கொண்டிருந்த வேளையில் சாமியிடம் ஒரு கேள்வி கேட்டேன்.

”சாமி.. பசங்களுக்கும் கல்லூரி வைத்திருக்கலாமே. ஏன் பெண்களுக்கு மட்டும்”

சிரித்தார்.

”பெண்கள் தான் சமூகத்தின் ஆணிவேர். அவள் மூலம்தான் சமூகம் தழைக்கிறது. அவள் தான் சமூக கட்டுப்பாடுகளையும், கோட்பாடுகளையும் காப்பாற்றுபவள். அவள் தன் குழந்தைகளுக்கு தான் கற்றதை சொல்லி கொடுத்து நல்ல குழந்தைகளை உருவாக்குவாள். ஆதலால் தான், அந்த வேருக்கு நல்ல கல்வியினையும், நல்ல போதனைகளையும் கொடுத்தால் சமூக ஒழுங்கு நிலைக்கு வருமென்று தான் பெண்களுக்கான கல்லூரியினை ஆரம்பித்தேன்“ என்றார்.

ஏசியின் சில்லிப்புடன் அவர் சொன்னதைக் கேட்டு சிலிர்ப்புற்றேன். காரணம் உண்டு. இரு நாட்களுக்கு முன்பு ஒருவர் இந்த சாமியார்கள் ஏன் பெண்கள் கல்லூரிகளை ஆரம்பிக்கிறானுங்க என்று எனக்குத்தான் தெரியும் என நக்கலாக சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது அந்த நேரத்தில்.