குரு வாழ்க ! குருவே துணை !!

அழைக்க : 9600577755 - இமெயில் : covaimthangavel@gmail.com

பத்திரப்பதிவு, லீகல் ஒப்பீனியன், சர்வே, பட்டா மாற்றம், மனை, கட்டிட அனுமதிகள்

துல்லியமான பத்திரப்பதிவு, லீகல் ஒப்பீனியன், பட்டா மாற்றம், டிஜிட்டல் சர்வே, மனை-கட்டிட அனுமதிகள், பள்ளி-கல்லூரி அனுமதிகள், தடையின்மைச் சான்றுகள், சாலைகள் மற்றும் அனைத்து பணிகளும் ஓரிடத்தில் இருந்து பெறலாம். சொத்து தொடர்பான வழக்குகளுக்கு சரியான தீர்வு என்ன என்பதன் ஆலோசனைகள் மற்றும் இதர ஆலோசனைகளுக்கு அணுகலாம்.

Saturday, November 8, 2008

வாழ்வில் சில தருணங்கள் – 2

பிரின்ஸிபல் அறையில் ஒரு சாமியார் (தாளாளர் சுவாமிக்கு அடுத்த பொசிஸனில் இருப்பவர் என்று சொன்னார்கள் அப்போது) அவருடன் ஒரு பிரதர் (சாமியாராகும் முன்பு பயிற்சியில் இருப்போரைச் சொல்லும் வார்த்தை) ஒருவரும் உட்கார்ந்திருந்தார்கள். பிரின்ஸிபல், வைஸ் பிரின்ஸிபல் மற்றும் சில ஆசிரியர்கள் உடன் இருந்தனர்.

அந்த சாமியார், என்னைப் பார்த்தார். கருப்புகலரில் வெள்ளைக் கோடுகள் போட்ட சட்டை அணிந்திருந்தேன்.

”ஏம்பா, நீ எங்கு இருக்கிறாய் என்று தெரிகிறதா“ என்று கேட்டார்.

“ஏன் சார்? ஆஸிரமத்தில் இருக்கிறேன்” என்றேன்

“சாருன்னு கூப்பிடக்கூடாது. சாமின்னுதான் சொல்லனும். கருப்புக் கலரிலெல்லாம் சட்டை போடக்கூடாதுன்னு தெரியுமா உனக்கு?” என்றார்.

”தெரியாதுங்க” என்றேன்.

அந்த நிமிடத்தில் இருந்து அவர் எனக்கு அலர்ஜியாகி விட்டார். முதல் விதை. மரமாகிவிட்டது மனதுக்குள். நான் ஆஸிரமத்தில் இருந்து வெளிவரும் வரையில் அவரும் என்னை வெறுத்தார். நான் அவரை பார்க்கவே கூடாது என்று முடிவெடுத்தேன்.
எனது எதிர்ப்பு என்பது அவர் சொல்வதைக் கேட்பதில்லை என்பது மட்டும் தான். ஆனால் அவரின் எதிர்ப்பு என்னை எப்படியாவது ஆஸிரமத்தில் இருந்தும், தலைமைச் சாமியாரின் மனதில் இருந்தும் விரட்டுவது என்பது தான். அதை அவர் பொழுது போக்காக செய்தார். வாய்ப்புக் கிடைக்கும் போதெல்லாம் அசராமல் என்னை மட்டம் தட்டுவார். ஆனால் அடுத்த நொடியில் ஏமாற்றமடைவார். அம்மாதிரி இடங்களில் சரியான பதிலடி கொடுப்பேன். மேலும் அவர் என்னைப் பற்றிச் சொல்லும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் என் காதிற்கு வந்து விடுமென்பது பாவம் அவருக்குத் தெரியாது. அப்படிப்பட்ட அரசியல் கொண்டது ஆசிரம வாழ்க்கை.

இப்படி என்மேல் வன்மம் கொண்ட சாமியாருக்கே ஒரு தடவை மதிப்பும் மரியாதையும் பெற்று கொடுத்த சம்பவம் பற்றி விரைவில் எழுதுகிறேன். அதன் பிறகும் அவர் திருந்துவதாயில்லை. ஆனால் அவரின் எனக்கெதிரான எந்தச் செயலும் என்னைப் பாதிப்பது இல்லை.

சரி விசயத்துக்கு வருகிறேன். மற்றவன் சுதந்திரத்தில் தலையிடுபவருக்கு எவனுக்கும் தகுதியும் இல்லை அருகதையும் இல்லை. அதை தவறு என்று நினைப்பவன் நான். ஆனால் அவர் சொன்ன கருப்புச் சட்டை விசயத்தில் எனக்கு உடன்பாடு இருந்தது. இருக்குமிடம் தெரிந்து அதற்கேற்ப வாழக்கற்றுக் கொள்பவன் தான் ஆறறிவு படைத்த மனிதன். உடனடியாக சட்டையினை வேறு யாருக்காவது கொடுத்து விட வேண்டுமென்று நினைத்துக் கொண்டேன். நான் போட்டிருந்த சட்டையின் கலரில் மத எதிர்ப்பு உணர்வினைக் கண்டார் போலும் அந்தச் சாமியார்.

அவர் ஒரு தீவிரமான இந்துத்துவவாதி என்பதைப் பின்னால் அறிந்து கொண்டேன். அந்த இந்துத்துவ அடையாளம் அவர் வயிற்றுக்குச் சாப்பாடும், இந்துச் சமுதாயத்தில் சாமியார் என்ற பெயரினை மட்டுமே பெற்றுத் தந்ததையும் மட்டுமே அவர் பலனாகக் கண்டார் என்பதையும் எனக்கு அவரின் சில வருட வாழ்க்கை உணர்த்தியது.

”புரபஸரை நீ (மரியாதையைக் கவனியுங்கள்!!) என்ன சொன்னாய்?” என்று கேட்க, நடந்ததை விபரமாகச் சொன்னேன்.

”நீ அவரை அவமரியாதையாகப் பேசியும், பிரின்ஸிபாலிடம் அவரைப் பற்றி தவறாகச் சொல்லி அவருடன் சண்டைப் போட வைத்ததாகவும் அல்லவா பெரிய சாமியிடம் (டிவோட்டி)புரபஸர் சொல்லி இருக்கிறார்” என்றார்.

‘அடப்பாவிகளா இப்படியுமா மனிதர்கள் இருப்பார்கள்’ என்று நினைத்துக் கொண்டு,

”அப்படியெல்லாம் நான் எதுவுமே பேசலைங்க. நீங்க பிரின்ஸிபாலிடம் கேட்டுக் கொள்ளுங்கள், அந்த (டிவோட்டி)புரபஸர் வந்து என்னிடம் சண்டை போடும் போது அருகில் இருந்த ஆயாம்மாவையும் கேட்டுக் கொள்ளுங்கள்” என்றுச் சொன்னேன்.

”நீ செய்தது உண்மையா என்று கேட்டு அறிந்து கொண்டு வாருங்கள் என்றும். அதன் பின் அந்தப் பையனை இங்கு இருக்கச் சொல்வதா வேண்டாமா என்று முடிவெடுப்போம் என்றும், ஏனென்றால் அந்தப் (டிவோட்டி) புரபஸர் புரபஸரால் நமக்கு பல நன்மைகள் கிடைத்துக் கொண்டிருக்கின்றன. மேலும் கல்லூரி கணிப்பொறி டிபார்ட்மெண்ட்டையும் அவர்தான் கவனித்துக் கொள்கிறார் என்றும் என்னிடம் சொல்லி அனுப்பி இருக்கிறார்“ என்றார்.

எனக்கு என்ன சொல்வது என்றே தெரியவில்லை. பேசாமல் இருந்தேன்.

பிரின்ஸிபாலிடம் பேசினார்கள். அப்போது தான் எனக்கு ஒரு விசயம் தெரிந்தது.

அந்த டிவோட்டி புரபஸர் திறந்து கிடந்த கம்ப்யூட்டர் அறைக்குச் சென்று யாரிடமும் சொல்லாமல் அவரின் மேற்படிப்புக்கான புராஜக்டை டைப் செய்து கொண்டிருந்திருக்கிறார். அந்த வழியாகச் சென்ற போது யார் உள்ளே இருக்கிறார்களென்று எட்டிப் பார்த்த பிரின்ஸிபாலுக்கு இவரைப் பார்த்ததும் உச்சத்தில் ஏறிவிட்டது.


யாரைக் கேட்டு உள்ளே வந்தீர்கள் என்று இவர் கேட்க, யாரைக் கேட்கனும் என்று இவர் பதில் கேள்வி கேட்க, என்னையல்லவா நீங்கள் கேட்டுக் கொண்டு வரவேண்டுமென்று இவர் சொல்ல, வார்த்தை தடிக்க, அடிதடி அளவுக்குப் பிரச்சினையாகி விட்டது. பிரின்ஸிபல் கோபமாகக் கத்த வேறு வழியின்றி வெளியில் வந்த (டிவோட்டி) புரபஸர் அந்தக் கோபத்தில் சாமியிடம் என்னைப் பற்றி ஏகத்துக்கும் போட்டுக் கொடுத்து விட்டு இனிமேல் ஆசிரமத்திற்கு வரவே மாட்டேன் என்று கோபமாகச் சொல்லிவிட்டுச் சென்றதை அறிந்து கொண்டேன். ஆனால் நடந்தது வேறு (டிவோட்டி) புரபஸர் சொல்லியது வேறு என்பதை இந்தச் சாமியாரும், பிரதரும் தெரிந்து கொண்டார்கள். அதை நன்கு விசாரித்து உறுதி செய்து கொண்டார்கள்.


”ஆசிரமத்தில் இருந்து கொண்டு, கருப்புக் கலர் சட்டையெல்லாம் போடக்கூடாது” என்று மறுபடியும் சொல்லி அனுப்பினார் அந்தச் சாமியார். (மூக்கில் ஓங்கி ஒரு குத்து விட்டால் என்ன ? அதான் ஒரு தடவை சொல்லிவிட்டாரே. திரும்பவும் சொல்லிச் சொல்லி கடுப்பேத்துறாரே என்று எண்ணிக் கொண்டேன். மிகக் கவனமாக அந்தச் சட்டையினை பாபுவிடம் கொடுத்து விட்டேன். அவன் போட்டுக் கொண்டு திரிந்தான். அதை அந்தச் சாமியார் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அவனை ஒன்றும் சொல்ல முடியாது. அதற்கு காரணமும் இருக்கிறது. அவர் ஒன்றும் சொல்ல இயலாமல் கோபத்துடன் அவனைப் பார்ப்பதை பார்த்ததும் எனக்குள் ஒரு நிம்மதி பரவியது இன்றும் அச்சாணியாய் பதிந்து இருக்கிறது. என்ன ஒரு குரூர மனப்பான்மை எனக்கு அப்போது இருந்தது என்று பாருங்கள். (என் அரசியல் எப்படி இருக்கிறது பாருங்கள். யாராவது ரெகமெண்ட் செய்தால் இப்படிப்பட்ட அரசியல் கூட செய்யலாமென்றிருக்கிறேன்) சரி இந்தப் பாபு யாரென்று தெரியவில்லையே என்று நினைக்கிறீர்களா? சொல்கிறேன். பெரிய சாமி பாசத்துடன் வளர்த்த புத்தி சுவாதீனமில்லாத அழகான பையன்)


கதை எங்கெங்கோ போய் விடுகிறது பாருங்கள். மகாபாரதம் படித்து வளர்ந்தவன் ஆதலால் அடிக்கடி கிளைக் கதைகளை இடையில் நுழைத்து விடுகிறேன். நுழைப்பது என்பதில் தான் இன்பம் என்று உணர்ந்திருக்கும் மானிட வம்சத்தில் பிறந்ததன் காரணமாகக் கூட இருக்கலாம்.


அன்று இரவு. பெரிய சாமியாரிடம் பேசிக் கொண்டிருந்த போது மேற்படி விஷயம் அவரிடம் தெளிவாகச் சொல்லப்பட்டதையும், ஏன் இந்தப் (டிவோட்டி) புரபஸர் என்மீது இவ்வளவு வன்மம் கொண்டிருக்கிறார் என்று சாமி கேட்டதையும் கேள்விப்பட்டேன்.


”என்னப்பா, (டிவோட்டி) புரபஸர் உன்னைப் பற்றி இல்லாததும் பொல்லாததும் சொல்லி இருக்கிறார்” என்று ஒன்றும் தெரியாதவர் போலக் கேட்டார்.


மீண்டும் விபரங்களைச் சொன்னேன். அவரிடம் சொல்லப்பட்ட விபரத்தோடு நான் சொல்லியவற்றையும் ஒப்பிட்டு சரிபார்த்துக் கொண்டார் போலும். அன்றிலிருந்து பெரியசாமியாரின் அன்பு என்மீது கொட்டத் துவங்கியதை நான் பர்ஸனலாக தெரிந்து கொண்டேன்.


“நீங்கள் பாட்டுக்கு எப்பவும் போல பணி செய்து வாருங்கள்” என்று சொல்லி தேங்காய் லட்டுவைத் தந்தார்.


சிறிது நேரம் பேசிக்கொண்டிருந்து விட்டு அறைக்குத் திரும்பி விட்டேன்.


இச்சம்பவத்தில் இருந்து மிகப் பெரிய பாடமொன்றினைக் கற்றுக் கொண்டேன். என்எஸ்எஸ்ஸெசில் ஆசிரிய பணி செய்து வந்த ஒருவர், என்னை பிரின்ஸ் என்றுதான் அழைப்பார்.

இச்சம்பவத்தைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்ட அவர் என்னிடம் சொல்லியது, ”ஆகட்டும், பார்க்கலாம் என்ற இரு வார்த்தைகளை மட்டும் சொல்லிக் கொண்டிருங்கள் பிரின்ஸ்” என்றார்.


இவ்விரண்டு வார்த்தைகளுக்கு ஆயிரமாயிரம் அர்த்தங்கள் இருக்கின்றன என்பது அனைவருக்கும் தெரியும் தானே.

இந்தப் பிரச்சினையில் புரபஸரின் மற்றவரை மதிக்கத் தெரியாத இயல்பும் என்எஸ்எஸ் ஆசிரியர் சொல்லிய ஆழமான, நுட்பமான பார்வையும், அந்தச் சமயத்தில் நானெப்படி நடந்து கொள்ள வேண்டுமென்று அறிவுருத்திய பாணியும், எனக்கு மிகப்பெரிய உயர்வினைத் தந்தது என்பதுதான் உண்மை.


எனக்குப் பிரச்சினை என்ற போது உண்மையைச் சொன்ன பிரின்சிபாலின் வேலைக்கு எனக்குத் தெரியாமலே வேட்டு வைத்தேன் என்பது அடுத்த பதிவு. அது எப்படி ?

விரைவில்.....

0 comments:

Post a Comment